Μεγάλες στιγμές έζησε την Πέμπτη η ελληνική Δημοκρατία καθώς θυμήθηκε ή μάλλον θύμισε σ' αυτούς που το είχαν ξεχάσει, τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ξεχωριστή, τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ποθητή, τι είναι αυτό που το λένε αγάπη για το κρατικοδίαιτο επιχειρείν της πολιτικοποιημένης και ποδοσφαιρόφιλης διαπλοκής.
Γιατί έτσι είναι, έτσι ήταν πάντα. Και αν θες να δεις πώς ακριβώς είναι αυτό το έτσι με τα πράγματα στην Ελλάδα, έχεις το ποδόσφαιρο να στα πει όλα. Είναι ο απόλυτος καθρέφτης της. Έτσι ήταν πάντα επί οικογένειας Βαρδινογιάννη αλλά βασικά επί Κόκκαλη, Κοσκωτά, Μαρινάκη. Έτσι είναι και επί Ιβάν Σαββίδη.
Χάρη στα χρήματα και τα όπλα από την Τεχεράνη, η Χεζμπολάχ μπορεί και στέκεται τώρα όπως και το Ιράν, δίπλα στον Πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσαντ, προστατεύοντας την κυβέρνησή του. Έχει καταφέρει άλλωστε και έχει κάνει για πρώτη φορά σύμμαχό της και μία υπερδύναμη: Τη Ρωσία. Όπως το περιγράφει άλλωστε και ο Andrew Exum, ένας πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού Υπουργείου Αμύνης, «είναι δύσκολο πλέον να υπάρξει κάποια προαγωγή στις μυστικές υπηρεσίες της Συρίας ή στα αξιώματα του στρατού, χωρίς να υπάρξει προηγουμένως η έγκριση των Ιρανών αλλά και της Χεζμπολάχ.»
Εξάλλου, από την ανοικοδόμηση της Συρίας, η Χεζμπολάχ αναμένεται να κερδίσει και η ίδια πολλά χρήματα, αναφέρει αξιωματούχος του Αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών. Ο εμφύλιος έχει κοστίσει πάνω από 180 δις σε ζημιές, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, και η Χεζμπολάχ αναμένεται να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία την επομένη του τέλους του πολέμου.
Η δημιουργία πάντως της «Ταξιαρχίας για την Απελευθέρωση του Γκολάν» υπό την ηγεσία της Χεζμπολάχ, είναι μια ένδειξη ότι η οργάνωση ετοιμάζεται να χτυπήσει το Ισραήλ, σύμφωνα με πρώην αξιωματούχο της συμμαχίας Ιράν, Συρίας και Χεζμπολάχ. Η ίδια πηγή επισημαίνει ότι η Χεζμπολάχ «έχει εξελίξει τις παραδοσιακές και μη παραδοσιακές τεχνικές και μέσα πολέμου. Κάνουν ανταρτοπόλεμο, αλλά πλέον μπορούν να κάνουν κι έναν κανονικό.»
Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου προειδοποίησε άλλωστε τον Ντόναλτ Τραμπ τον περασμένο Φεβρουάριο, ότι η Χεζμπολάχ έχει πλέον την ικανότητα να απειλεί και πολεμικά πλοία των ΗΠΑ που βρίσκονται στην περιοχή, σημειώνουν διπλωμάτες που έχουν εικόνα από τη συνάντηση των δύο αντρών. Αξιωματούχος του αμερικανικού ΥΠΕΞ είπε ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν από την αυξανόμενη δύναμη της Χεζμπολάχ και θα θέσουν ως προτεραιότητα το πώς να την ανακόψουν.
Όμως εκτός από τις ΗΠΑ, η δυναμική της Χεζμπολάχ ανησυχεί κι άλλες χώρες επηρεάζοντας τους ευρύτερους συσχετισμούς στην Μέση Ανατολή. Τα σουνιτικά κράτη του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανησυχούν από την επέκταση της ιρανικής επιρροής και συνεργάζονται στο παρασκήνιο (μυστικά) με το Ισραήλ.
Πάντως η Χεζμπολάχ που έχει κατ’ επανάληψη στηριχθεί και εξοπλισθεί από το Ιράν, σήμερα όχι μόνο πολεμάει δίπλα στον ρωσικό στρατό, αλλά εμφανίζεται να έχει πρόσβαση και στα ρωσικά όπλα. Κατά κάποιο τρόπο, η οργάνωση στη Συρία έχει αντικαταστήσει το καθεστώς Άσαντ ως την κύρια δύναμη. Η WSJ σημείωνε τον περασμένο Νοέμβριο ότι η Χεζμπολάχ έκανε στρατιωτική παρέλαση στη χώρα. «Το να κάνεις κάτι τέτοιο σε μια άλλη χώρα, είναι μια τρανή απόδειξη του πόσο ισχυρός έχεις γίνει», ανέφερε πρώην αξιωματούχος του ΥΠΕΞ. «Λες με άλλα λόγια, στους επικεφαλής σου, ‘είμαστε εδώ’».
Το καθεστώς Άσαντ έχει κατηγορηθεί για χρήση χημικών όπλων εναντίον αντικαθεστωτικών και πολιτών πολλές φορές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία που διεξάγεται εδώ και πάνω από έξι χρόνια. Η πρώτη μεγάλη επίθεση έγινε το 2013 στη Γκούτα, ένα προάστιο της Δαμασκού, ένα χρόνο μετά τη δήλωση του Μπάρακ Ομπάμα σύμφωνα με την οποία η χρήση τέτοιων χημικών αποτελεί για την Ουάσιγκτον "κόκκινη γραμμή", λόγος δηλαδή για αλλαγή πολιτικής ως προς την επέμβαση και ανάμειξή της στον εμφύλιο. Εκείνη η επίθεση σκότωσε πάνω από 1.000 ανθρώπους. Η επίθεση της Τρίτης, στην επαρχία του Ιντλίμπ, σκότωσε δεκάδες και ήρθε λίγες μέρες μετά τη δήλωση της Νίκι Χάλεϊ, πρέσβειρας των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, σύμφωνα με την οποία η χώρα της, δεν "έχει πλέον ως προτεραιότητα την απομάκρυνση του Άσαντ".
Στο μεσοδιάστημα των δύο επιθέσεων, ΗΠΑ και Ρωσία μετά από πρόταση της δεύτερης, διαμόρφωσαν μία συμφωνία βάσει της οποίας η Συρία θα επέτρεπε σε διεθνείς παρατηρητές να καταστρέψουν το χημικό της οπλοστάσιο. Η συμφωνία όμως έκανε λίγα πράγματα προκειμένου να αποτρέψει τη συνέχιση χημικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 2012 η Συρία παραδέχθηκε ότι είχε στην κατοχή της χημικά όπλα, τα οποία πάντως, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΥΠΕΞ, θα χρησιμοποιούσε μόνο εναντίον «εξωτερικής επίθεσης». Ένα μήνα μετά από αυτή τη δήλωση, ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα σχεδίασε την περίφημη «κόκκινη γραμμή» του: Αν ο Άσαντ κάνει χρήση τέτοιων όπλων, οι ΗΠΑ θα επέμβουν. Ο Άσαντ έκανε τελικά χρήση τέτοιων όπλων, αλλά ο Πρόεδρος Ομπάμα έκανε πίσω, παρόλο που μετά την επίθεση στη Γκούτα, ο Λευκός Οίκος είχε δείξει τον Πρόεδρο της Συρίας ως τον υπεύθυνο. Ο τότε ΥΠΕΞ Τζόν Κέρι, είχε πει μάλιστα τότε, ότι το καθεστώς Άσαντ είχε κάνει χρήση χημικών όπλων «πολλές» φορές εκείνο το έτος. Ο Ομπάμα είχε επιδιώξει να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου για στρατιωτική χρήση στη Συρία, και λίγες μέρες αργότερα, ο Κέρι είχε δηλώσει ότι μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία θα μπορούσε να αποφευχθεί εάν κι εφόσον η Συρία παρέδιδε στη διεθνή κοινότητα τα χημικά όπλα που διαθέτει. Ο Ρώσος ομόλογός του Σεργκέι Λαβρόφ πρότεινε ένα τέτοιο σχέδιο σχεδόν άμεσα, και η Συρία το υπέγραψε.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2013, Κέρι και Λαβρόφ κατέληξαν σε συμφωνία σε ό,τι αφορά την καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας. Σύμφωνα με το σχέδιο, η Συρία έπρεπε να αποκαλύψει μέσα σε μια βδομάδα πού βρίσκεται το οπλοστάσιό της και να δώσει πρόσβαση σε διεθνείς επιθεωρητές σε όλα τα σημεία του. Η δε καταστροφή του θα έπρεπε να γίνει μέχρι τα μέσα του 2014. Ο Κέρι χαιρέτησε τη διπλωματία που μπόρεσε να κάνει αυτή τη συμφωνία εφικτή. Ο Ομπάμα από τη μεριά του, είπε στον Τζέφρει Γκλόντμπεργκ του Atlantic, ότι ήταν «πολύ περήφανος» για την απόφασή του να μην επιτεθεί στον Άσαντ.
Παρά τη συμφωνία όμως, υπήρξαν αναφορές ότι ο Άσαντ χρησιμοποιούσε αέριο χλωρίου εναντίον πολιτών. Η συμφωνία δεν ανέφερε μέσα τη χλώριο επειδή το καθεστώς Άσαντ δεν το είχε προσθέσει στη λίστα που έδωσε στους επιθεωρητές με τα χημικά όπλα που διέθετε. Εκείνη την εποχή, η Συρία διέθετε 1.000 τόνους χημικών όπλων, συμπεριλαμβανομένων του αέριου μουστάρδας, του σαρίν και του VX, του αέριου νεύρων. Υπήρχαν όμως κι άλλα προβλήματα στη συμφωνία, ένα από τα οποία ήταν ότι η Συρία έχασε την προθεσμία της 30ης Ιουνίου του 2014 για την ολική καταστροφή των όπλων της. Όπως έγραψε ο Πολ Γούλφοβιτς τον Μάιο του 2014 στη WSJ: «Η Σούζαν Ράις, σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, υπογραμμίζει ότι με το 92,5% των χημικών όπλων της Συρίας να βρίσκεται πλέον εκτός χώρας, έχουμε καταφέρει πολλά περισσότερα από όσα θα επιτυγχάναμε με αεροπορικές επιδρομές. Όμως ακόμα πιο σημαντικό από εκείνο που έχει φύγει εκτός Συρίας, είναι εκείνο που έχει μείνει μέσα. Το καθεστώς φαίνεται ότι χρησιμοποιεί αέριο χλωρίου εναντίον των πολιτών. Αν κι έχει κι άλλες χρήσεις για τους πολίτες, η χρήση του ως όπλο είναι απαγορευμένο από τη συμφωνία που υπέγραψε η Συρία το 2013.»
Η πιθανότητα πάντως η Συρία να χρησιμοποιεί αέριο χλωρίου δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβαίνει. Το παράδειγμα της Λιβύης δείχνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η Συρία είχε δηλώσει ολόκληρο το οπλοστάσιο τα πιο θανατηφόρα όπλα της όπως το σαρίν.
Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ποιο χημικό όπλο έπεσε στην επίθεση της Τρίτης, στην επαρχία του Ιντλίμπ. Κανονικά το χλώριο σκοτώνει λίγους. Σε αυτή την επίθεση όμως, τη μεγαλύτερη μετά την επίθεση της Γκούτα του 2013 όπου είχε γίνει χρήση του σαρίν, οι νεκροί μπορεί να φτάσουν και τους 150.
Οι New York Times αναφέρουν ότι τα συμπτώματα που είχαν τα θύματα από την επίθεση της Τρίτης δεν μοιάζουν με εκείνα που συνδέονται με τη χλώριο: «Συμπεριλαμβάνουν τη συστολή ματιών που είναι χαρακτηριστικό σύμπτωμα έπειτα από επίθεση με αέριο νεύρων και άλλων απαγορευμένων τοξικών. Ένας γιατρός ανέβασε βίντεο με το μάτι ενός ασθενή δείχνοντας την κόρη του ματιού του να έχει συρρικνωθεί στο μέγεθος μιας τελείας. Πολλοί αρρώστησαν μόνο και μόνο ερχόμενοι σε επαφή με τα θύματα της επίθεσης.» Τα παραπάνω τα επιβεβαιώνουν σήμερα, την επόμενη της επίθεσης, και επιθεωρητές υγείας των Ηνωμένων Εθνών: τα συμπτώματα των θυμάτων προέρχονται έπειτα από έκθεση σε αέριο νεύρων.
Το καθεστώς Άσαντ έχει επανειλημμένα αρνηθεί ότι κάνει χρήση τέτοιων όπλων, παρά τις αποδείξεις για το αντίθετο. Ο Σον Σπάισερ, εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, αποκάλεσε την επίθεση «αποτροπιαστική» ωστόσο πρόσθεσε πως η «πολιτική πραγματικότητα» στη Συρία είναι τέτοια που πλέον θεωρείται απίθανη μια επιδίωξη των ΗΠΑ για ενδεχόμενη αλλαγή της. Πράγματι, ο Άσαντ έχει σήμερα τον έλεγχο της Συρίας πολύ περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή από τότε που ξεκίνησε ο εμφύλιος, έξι χρόνια πριν.
Το 2013 το καθεστώς Άσαντ εξαπολύει επίθεση με χημικά εναντίον αμάχων συμπολιτών του. Η κυβέρνηση Ομπάμα, ενήμερη για την επικείμενη κίνηση του Άσαντ, είχε προειδοποιήσει προς πάσα κατεύθυνση, ότι όσο και εάν δεν ήθελε να εμπλακεί στον εμφύλιο της Συρίας, η χρήση χημικών ήταν για εκείνη «κόκκινη γραμμή», που αν την περνούσε ο Πρόεδρος της Συρίας, οι ΗΠΑ θα αναγκάζονταν να τον ανατρέψουν. Ο Πρόεδρος της Συρίας έριξε σαρίν σε παιδιά και αθώους ενήλικες, πολίτες της Συρίας, αλλά η κυβέρνηση Ομπάμα έκανε στροφή 180 μοιρών και, αντιμέτωπη με την άρνηση και της τότε βρετανικής κυβέρνησης του Κάμερον, άλλαξε γνώμη. Αποφάσισε να μην πειράξει από τη θέση του τον Άσαντ. Αντ' αυτού προτίμησε μετά από πρόταση του Προέδρου Πούτιν, να συνεργαστεί με τους Ρώσους προκειμένου να αφοπλιστεί το καθεστώς Άσαντ από τα χημικά. Στο παρελθόν, οι ίδιοι οι Ρώσοι είχαν κάνει χρήση κι εκείνοι ενός άγνωστου μέχρι σήμερα αερίου κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης ομήρων στο θέατρο Ντουμπρόβκα. Οι αρχές είχαν αρνηθεί να αποκαλύψουν τι αέριο είναι αυτό, τη φόρμουλα ή το όνομά του, το οποίο είχε προκαλέσει τον θάνατο σε 130 ομήρους.
Το 2017 το καθεστώς Άσαντ εξαπολύει νέα επίθεση, εξίσου σφοδρή, αποτροπιαστική, φρικιαστική, η χειρότερη των τελευταίων ετών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η συμφωνία Ομπάμα-Ρώσων δεν είχε τηρηθεί ποτέ στο ακέραιο, αφού ο Άσαντ εξακολουθεί να έχει στην κατοχή του χημικά τα οποία ρίχνει με χαρακτηριστική άνεση πάνω σε αθώους, στην επαρχία του Ιντλίμπ αυτή τη φορά. Οι επιθέσεις όμως δεν είχαν σταματήσει ποτέ. Το Debka αναφέρει ότι υπάρχουν 12 εγκαταστάσεις του συριακού στρατού που είναι ακόμα ενεργές και στις οποίες έχει απαγορευτεί κάθε πρόσβαση στους διεθνείς παρατηρητές. Όπως άλλωστε ανέφεραν Αμερικανοί και ΟΗΕ, ο Άσαντ κράτησε ένα 5% των δηλητηριωδών ουσιών για εκείνον, ανέπαφες. Και ανάμεσα σε δύο αυτές επιθέσεις, ο Άσαντ είχε όλη την άνεση να αναβαθμίσει και να αυξήσει τα λιγοστά αποθέματα των τοξικών αερίων, τα οποία εξαπλώνονταν και στα πολεμικά μέτωπα του Ιράκ. Την ίδια ώρα, η αεροπορία της Συρίας, εξαπέλυε συνεχείς επιδρομές με βόμβες χλωρίου. Απλώς τα διεθνή δυτικά μίντια ήταν πολύ απορροφημένα από τις πολιτικές εξελίξεις με την αμερικανική προεδρική εκλογή και τις σποραδικές επιθέσεις μοναχικών λύκων του ISIS στην Ευρώπη.
Οι ΗΠΑ μαζί με τη Βρετανία και την Γαλλία καταδίκασαν σήμερα την επίθεση, κατηγορώντας ευθέως τον Άσαντ.
H κυβέρνηση Τραμπ ωστόσο, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, είχε δηλώσει διά μέσου της Νίκη Χάλει, πρέσβειρας των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, ότι η χώρα της δεν σκοπεύει να ανατρέψει τον Άσαντ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ΥΠΕΞ Τίλερσον, ο οποίος επανέλαβε πριν από λίγες μόνο ημέρες ότι η «μοίρα του Άσαντ θα αποφασιστεί από τον λαό της Συρίας». Ποιον λαό ακριβώς δεν διευκρίνισε δεδομένου ότι έχει αποδεκατιστεί είτε από τις σφαγές του Άσαντ είτε από τη μετανάστευση.
Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν σκοπεύει να αλλάξει πολιτική. Σε ό,τι αφορά τη Συρία, ακολουθεί την τακτική του Μπάρακ Ομπάμα. Η Χάλει είπε ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν να ανατρέψουν τον Άσαντ, αλλά αυτό το γνωρίζαμε εδώ και τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Η απάντηση της κυβέρνησης Ομπάμα στις σφαγές του εγκληματία πολέμου Άσαντ, ήταν η απραξία. Προς το παρόν, όλα δείχνουν ότι η απάντηση της κυβέρνησης Τραμπ θα είναι η περισσότερη απραξία. Η ιστορία θα θυμάται τον Πρόεδρο Ομπάμα για αυτό. Θα φανεί αν θα κάνει κάτι διαφορετικό ο διάδοχός του απέναντι στην ολοκληρωτική ισοπέδωση μιας χώρας και τους τόσους αθώους νεκρούς.
Μέχρι στιγμής, το μόνο διαφορετικό που έχει αφήσει να εννοηθεί ο Πρόεδρος Τραμπ ότι θέλει να κάνει στη Συρία, είναι η αλλαγή στάσης έναντι του Ιράν καθώς επιθυμεί να εκδιώξει την ιρανική επιρροή από την περιοχή. Είτε το θέλει γιατί θα πιέζεται από το Ισραήλ που τώρα που έχει φύγει ο Πρόεδρος Ομπάμα με τον οποίο οι σχέσεις τους ήταν στο χειρότερο ιστορικά σημείο που ήταν οι σχέσεις των δύο χωρών ποτέ, και δεν έχει ανάγκη το Τελ Αβίβ να πρέπει να εμπιστεύεται τον Ρώσο Πρόεδρο πλέον, είτε για κάποιον άλλο λόγο, είναι ένα μεγάλο μυστήριο πώς ακριβώς θα το πετύχει. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως και να θες να μείνει ο Άσαντ και να θες να φύγει το Ιράν από την περιοχή, είναι πράγμα αδύνατο. Αυτά τα δύο, απλά δεν πάνε μαζί.
Ειδικοί αναλυτές εξηγούν το αυτονόητο γιατί στη Haaretz και το εάν πρόκειται για μία επιπόλαια και πρόχειρα σχεδιασμένη πολιτική από την κυβέρνηση Τραμπ ή κάτι με περισσότερο βάθος:
Αδιάφορος για τον Άσαντ, απέναντι στο Ιράν:
Η πολιτική του Τραμπ στη Συρία μπερδεύει τους ειδικούς // Haaretz
Όταν ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία, ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο Fox News, αν συμμεριζόταν την άποψη των συνυποψήφιων του στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποκρούσουν την επιθετική ανάμειξη της Ρωσίας στη Συρία και να εξαναγκάσουν το καθεστώς Άσαντ να σταματήσει να σφαγιάζει τους συμπολίτες του. Ο Ντόναλτ Τραμπ είχε απαντήσει ότι το βρίσκει «υπέροχο» που η Ρωσία πολεμάει το ISIS στη Συρία και πως «δεν τον νοιάζει καθόλου» αν στο τέλος του εμφυλίου, ο Πούτιν και οι σύμμαχοί του ανακαταλάβουν την χώρα και πάρουν τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής.
Την περασμένη εβδομάδα, ενάμιση χρόνο μετά από αυτή τη δήλωση, άρχισαν να γίνονται εμφανή τα σημάδια που δείχνουν ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα μείνει πιστός σε αυτή του την υπόσχεση. Η πρέσβης που έχει διορίσει στον ΟΗΕ Νίκι Χάλεϊ, είπε ότι «δεν είναι πλέον προτεραιότητά μας η απομάκρυνση του καθεστώτος Άσαντ». Η Χάλεϊ εξήγησε πως «επιλέγουμε τις μάχες μας πλέον». Και το να πολεμήσουν οι ΗΠΑ εναντίον ενός δικτάτορα, που έχει την υποστήριξη της Μόσχας και της Τεχεράνης, ήταν πλέον μια επιλογή που δεν ενδιέφερε την Ουάσιγκτον.
Την επόμενη μέρα, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σον Σπάισερ, επιχειρώντας να επεξηγήσει τα όσα είπε η Χάλει, ανέφερε ότι «σε ό,τι αφορά τον Άσαντ, υπάρχει μια πολιτική πραγματικότητα την οποία και πρέπει να αποδεχθούμε». Πρόσθεσε δε, πως οι ΗΠΑ έχουν σημαντικές προτεραιότητες σε Συρία και Ιράκ, ξεκαθαρίζοντας πως η αντιτρομοκρατία, ιδιαίτερα το πώς θα καταπολεμηθεί ο ISIS είναι μέσα σ’ αυτές τις προτεραιότητες.
Ο Σπάισερ κατηγόρησε για αυτή την πολιτική –η οποία επιτρέπει σε έναν ηγέτη που είναι υπεύθυνος για εκατοντάδες θανάτους να παραμένει στην εξουσία- την προηγούμενη κυβέρνηση, επισημαίνοντας ότι η αντιπολίτευση που μάχεται ενάντια στην κυβέρνηση του Άσαντ στη Συρία, «δεν είναι αυτή που είχαμε πριν».
Τα σχόλια αυτά του Λευκού Οίκου δέχθηκαν άμεσα τα πυρά του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Τζον Μακέην ο οποίος είπε ότι «το να προσπαθείς να πολεμήσεις τον ISIS ενώ την ίδια ώρα προσποιούμαστε ότι μπορούμε πράγματι να κάνουμε ότι ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία δεν υπάρχει και ότι δεν ήταν αυτός που γέννησε και έθρεψε τον ISIS και συνεχίζει να τον τρέφει μέχρι αυτή τη μέρα, είναι η απόλυτη συνταγή για περισσότερο πόλεμο, περισσότερη τρομοκρατία, περισσότερους πρόσφυγες, και περισσότερη αστάθεια». Ο Μακέην ήταν ένας από τους πιο σκληρούς επικριτές της κυβέρνησης Ομπάμα σε ό,τι αφορά την πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία από τότε που ξέσπασε ο εμφύλιος το 2011. Είχε καλέσει τον Ομπάμα να υποστηρίξει πλήρως τη συριακή αντιπολίτευση και να σταματήσει τη σφαγή στη Συρία. Ο Ομπάμα από την πλευρά του, επέμενε δημοσίως ότι οι ΗΠΑ είναι προσηλωμένες στο να εκδιωχθεί το καθεστώς, ωστόσο πρακτικά, έκανε πολύ λίγα για να επιτευχθεί αυτό – οδηγώντας τον Μακέην αλλά και άλλους, Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς, να τον κατηγορήσουν για ντεφάκτο αποδοχή του καθεστώτος στη Συρία.
Αυτές οι κατηγορίες έγιναν ακόμα περισσότερες ιδιαίτερα μετά την ακόμα πιο ενεργή εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο, εμπλοκή που έφερε τη Ρωσία στο πλευρό του Άσαντ, και τη συριακή αντιπολίτευση στο να χάσει έδαφος την ώρα που οι ΗΠΑ έμεναν μακριά από το πεδίο.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης Τραμπ τις προηγούμενες μέρες, μπορούν να χαρακτηριστούν ταυτόχρονα ως αφετηρία αλλά και ως συνέχιση της γραμμής Ομπάμα. Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι επισήμως πλέον εγκαταλείπουν την προσπάθεια να απομακρύνουν τον Άσαντ. Από την άλλη πλευρά, αυτόν τον στόχο τον είχαν εγκαταλείψει πολύ καιρό τώρα.
Ο πρώην αξιωματούχος του ΥΠΕΞ και του Πενταγώνου και νυν διευθυντής του Κέντρου «New American Security», Ilan Goldenberg, αναφέρει ότι «οι δηλώσεις αυτές δείχνουν αυτό που ήταν ήδη πραγματικότητα». Και προσθέτει: «Αφενός, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να προσπαθήσει έστω να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία για μια τέτοια παράδοση. Αφετέρου, η ζημιά στο να πεις κάτι τέτοιο, δεν είναι και πολύ μεγάλη, δεδομένης της πραγματικότητας που έχει ήδη διαμορφωθεί.»
Για τον Goldenberg, η δήλωση ότι πλέον δεν είναι προτεραιότητα των ΗΠΑ η απομάκρυνση του Άσαντ, δεν θα έχει άμεσο αντίκτυπο στα δεδομένα που υπάρχουν. Ο ίδιος αμφιβάλει ότι θα πλήξει τις προσπάθειες που λαμβάνουν χώρα εναντίον του ISIS, από τη στιγμή που οι σύμμαχοι των ΗΠΑ έχουν πάψει προ πολλού τώρα να πιστεύουν ότι η Ουάσιγκτον ήθελε όντως να φύγει ο Άσαντ». Πάντως, παραμένει ακόμα ασαφές τι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει ο Άσαντ κάνοντας τέτοιες δηλώσεις. «Δεν μπορείς να ξέρεις αν πρόκειται για κάποια πολιτική που χαράσσεται μετά από προσεκτική ανάλυση ή είναι ένας αυτοσχεδιασμός».
Ένα πράγμα που μπερδεύει ωστόσο πολλούς είναι ότι ενώ η κυβέρνηση Τραμπ λέει ότι δεν θέλει να απομακρύνει τον Άσαντ, από την άλλη, εμφανίζεται, σε αντίθεση με την κυβέρνηση Ομπάμα, και πάντως χωρίς να έχει προχωρήσει μέχρι στιγμής σε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια, να θέλει να αποκρούσει την ιρανική επιρροή από την αρένα της Συρίας. Το παράδοξο είναι ότι στην περιοχή, δεν υπάρχει μεγαλύτερος σύμμαχος για Ιράν και Χεζμπολάχ από το ίδιο το καθεστώς Άσαντ.
«Είναι σκέτη φαντασίωση να θεωρείς ότι μπορείς να χωρίσεις τη Ρωσία από το Ιράν στη Συρία», επισημαίνει ο Martin Indyk, πρώην ανώτατος σύμβουλος των προέδρων Κλίντον και Ομπάμα στη Μέση Ανατολή. Ο Indyk προβλέπει ότι ο άξονας Ρωσία-Άσαντ-Ιράν θα παραμείνει ενιαίος, και πως η ιδέα του να αποδέχεσαι τον Άσαντ αλλά το να θες το Ιράν εκτός Συρίας, είναι αντιφατική. «Μπορείς να επικρίνεις τον Πρόεδρο Ομπάμα, επειδή ανήγγειλε ότι θα κάνει κάτι το οποίο δεν είχε καμία πρόθεση να το φέρει εις πέρας, όταν είπε ότι ο Άσαντ πρέπει να φύγει», λέει ο Indyk. «Κατά την άποψή μου δεν θα έπρεπε καν να ανακινήσει τέτοιο θέμα εξ αρχής. Τώρα η κυβέρνηση Τραμπ όμως θέτει έναν μη ρεαλιστικό στόχο σε ό,τι αφορά το Ιράν. Το Ιράν έχει περίπου 25.000 στρατιώτες στο έδαφος, πολλοί από τους οποίους έχουν ενσωματωθεί στο καθεστώς. Εκτός και αν κάνουμε μία στρατιωτική επιχείρηση, πώς ακριβώς θα τους απομακρύνουμε από εκεί; Και ποιον στρατό θα χρησιμοποιήσουμε για αυτόν τον σκοπό; Την ίδια τη συριακή αντιπολίτευση, τους Σουνίτες, που μόλις άκουσαν ότι δεν σκοπεύουμε να διώξουμε τον Άσαντ;»
Ο Dr. Jonathan Schanzer, από το Ίδρυμα «Defense of Democracies» με έδρα την Ουάσινγκτον αναφέρει στην Haaretz ότι για τον Λευκό Οίκο φαίνεται πολύ λογικό το να ρίχνει όλο το φταίξιμο στην κυβέρνηση Ομπάμα που άφησε ένα «αιματηρό χάλι» στη Συρία. Ωστόσο, προσθέτει, αυτό «δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση Τραμπ από την υποχρέωση που έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα». Ο Schanzer, ο οποίος υπήρξε ένθερμος επικριτής της πολιτικής Ομπάμα στη Συρία, προειδοποιεί ότι το να προσπαθήσεις να νικήσεις τον ISIS χωρίς να αντιμετωπίζεις τους κινδύνους που δημιουργούν οι σύμμαχοι του Ιράν στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του καθεστώτος Άσαντ και της Λιβανέζικης στρατιωτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, θα είναι ένα τεράστιο λάθος.
Ο Schanzer πάντως θεωρεί ότι είναι πιθανόν να υπάρξουν διαφορετικές ιδέες εντός της νέας κυβέρνησης ως προς το ποια πολιτική θα πρέπει να ακολουθηθεί στη Συρία, όπως ακριβώς συνέβη και επί κυβέρνησης Ομπάμα: «Υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι μέσα στην κυβέρνηση που έχουν διαφορετικές απόψεις για πολλούς παράγοντες στην περιοχή, για τη Ρωσία, το Ιράν, τον Άσαντ, και σε κάποιο βαθμό ακόμα και για το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους. Δεν θα είναι κάτι καινούριο αν δούμε κάποια δυσαρμονία να εμφανίζεται, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το μέλλον του Άσαντ. Θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε πως οι δηλώσεις του εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, όσο σημαντικές και εάν είναι, δεν είναι ίδιες με εκείνες που γίνονται, για παράδειγμα από ένα ανώτατο μέλος του υπουργικού συμβουλίου. Θα περιμένω να δω την ροή των μηνυμάτων για αυτό το θέμα και τις επόμενες ημέρες.»
Πράγματι, τη Δευτέρα, η πρέσβης Χάλει άρχισε κατά κάποιο τρόπο να υποχωρεί από την αρχική δήλωσή της την περασμένη εβδομάδα, δίνοντας έμφαση στις συνεντεύξεις της, ότι ο Άσαντ είναι «εγκληματίας πολέμου» και ότι η κυβέρνηση Τραμπ «ελπίζει» να τον δει να έρχεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη. Πώς όμως ακριβώς, και ποιος θα πάρει τη θέση του; Όπως ακριβώς και οι πρώην αξιωματούχοι της προηγούμενης κυβέρνησης, ούτε κι εκείνη είχε να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό το ερώτημα.
Αν επικέντρωνε όλη του την ενέργεια στη βιομηχανία και τις δουλειές του θα μπορούσε να γίνει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αρκετά πλούσιος. Τα κέρδη του έφταναν ήδη κατά μέσο όρο τις 8 με 10 χιλιάδες λίρες τον χρόνο. Τον κέρδισε όμως η πολιτική, τα ταξίδια του ανά τον κόσμο και το γράψιμο για τη σημασία και την ηθική ανωτερότητα του ελεύθερου εμπορίου (ή του αντιπροστατευτισμού) ως τον καθοριστικό παράγοντα που θα έκανε καλύτερη τη ζωή του ατόμου και που θα αναβάθμιζε τις διεθνείς σχέσεις, που θα έφερνε δηλαδή, ευημερία αλλά και ειρήνη.
Εκ πεποιθήσεως ειρηνιστής, επηρεασμένος από τις ιδέες του Adam Smith, και χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Libra, δημοσίευσε πολλά γράμματα για τις ιδέες του αρχικά στους Times του Μάντσεστερ, στην πόλη όπου ξεκίνησαν όλα.
Η Μεγάλη Βρετανία φιλελευθεροποίησε το εμπόριο της όταν κατάργησε τους περίφημους Νόμους του Καλαμποκιού (1846). Ήταν η πρώτη μεγάλη κληρονομιά του Richard Cobden με την οποία δεν έκανε μόνο τη χώρα του σπουδαία, αλλά άνοιξε τον δρόμο για την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας σ' όλη τη Δύση. Η δεύτερη, ήταν η συνθήκη Cobden-Chevalier με την οποία απελευθερώθηκαν σημαντικά από τον κρατικό παρεμβατισμό και τους δασμούς οι αγγλο-γαλλικές εμπορικές σχέσεις. Μέχρι το 1875, πάνω από 50 παρόμοιες σε δομή συνθήκες, είχαν ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Πρόκειται για την πρώτη φάση της δαιμονοποιημένης σήμερα, ακόμα και από αυτοαποκαλούμενους οικονομικά φιλελεύθερους, παγκοσμιοποίησης.
Οι Νόμοι του Καλαμποκιού ήταν φόροι, δασμοί στην εισαγωγή σιτηρών. Ο σκοπός τους ήταν να κρατούν τις τιμές από το εξωτερικό πολύ ψηλά για χάρη των ντόπιων γαιοκτημόνων οι οποίοι κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στο κοινοβούλιο. Το αποτέλεσμα ήταν το ψωμί να είναι ένα πανάκριβο προϊόν. Οι ντόπιοι ολιγάρχες πούλαγαν το στάρι όσο ήθελαν, και οι κάτοικοι ήταν αναγκασμένοι να αγοράζουν από εκείνους αφού το ξένο ήταν απλησίαστο. Οι τιμές δεν έπεφταν ακόμα και όταν τα αποθέματα τέλειωναν. Επειδή το φαγητό ήταν πολύ ακριβό, αναγκαστικά ήταν και οι μισθοί πολύ υψηλοί, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται και οι επιχειρηματίες αφού όχι μόνο έπρεπε να πληρώνουν τους εργάτες πιο πολύ (για να έχουν να αγοράσουν να φάνε), αλλά έπρεπε και να επιβιώσουν σε μια αγορά στην οποία, αν και είχε αρχίσει να βιομηχανοποιείται, ο μόνος τομέας που κινείτο ήταν εκείνος των τροφίμων. Κανένας δεν αγόραζε τίποτα άλλο. Κανένα άλλο προϊόν δεν είχε ανάλογη ζήτηση. Ο Cobden που μαζί με τον John Bright ίδρυσαν την Λίγκα εναντίον αυτών των νόμων, έκανε άρτια οργανωμένες εκστρατείες που ένωσαν πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους μεταξύ τους, προκειμένου να εξηγήσει γιατί και πώς το ελεύθερο εμπόριο ευνοεί πάντα τον καταναλωτή. Ιδιαίτερα τον πιο αδύναμο οικονομικά, αλλά και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες.
Συνηθίζεται, όταν η συζήτηση έρχεται σε θέματα πολιτικής οικονομίας και συγκεκριμένα στην ελεύθερη αγορά να επικρατεί η αντίληψη πως οι πλούσιοι (οι ισχυροί, οι κεφαλαιοκράτες) θέλουν ανοιχτή οικονομία, δηλαδή ασυδοσία, σε βάρος των συμφερόντων της μεσαίας και βέβαια της εργατικής τάξης. Η πρώτη βασική -και εσκεμμένη πλάνη- είναι πως "ανοιχτή οικονομία" δεν σημαίνει ασυδοσία. Η Βρετανία κατάργησε τον προστατευτισμό, όχι το κοινοβούλιο, ούτε τις άλλες εξουσίες. Υπάρχει όμως και μία ακόμη πλάνη στον παραπάνω ισχυρισμό: Ιστορικά, εκείνοι που ήταν κατά της ανοιχτής, ελεύθερης οικονομίας, ήταν πάντα οι ισχυροί. Τους ξέρουμε και ως "αριστοκράτες". Ούτε η εργατική τάξη όμως ήθελε ακριβώς την κατάργηση των προνομίων των λίγων. Την ήθελε σε πολιτικό ίσως επίπεδο με την καθολική ψηφοφορία, μέσα από την κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση, δεν την ήθελε όμως στο οικονομικό πεδίο, όπως διδάσκει το παράδειγμα της Βρετανίας, αφού εκτός από τους αριστοκράτες, εναντίον της κατάργησης των Νόμων του Καλαμποκιού τάχθηκαν και οι Chartists, ό,τι πιο κοντά είχε η χώρα τότε σε κομμουνισμό. Οι Chartists, με ελάχιστες εξαιρέσεις που δεν μπόρεσαν να κάνουν τη διαφορά, στάθηκαν απέναντι στην εκστρατεία του Cobden. Για λόγους παράδοξους, δεν τους πείραζε να είναι η τιμή του ψωμιού στον θεό, αρκεί να είχαν υψηλούς μισθούς. Δεν τους πείραζε να πεινάνε, αρκεί τα "αφεντικά" να πρέπει να πληρώνουν πολλά.
Η κατάργηση των Νόμων ήταν η μεγάλη επανάσταση της μεσαίας τάξης. Ήταν η αρμονία των τάξεων και η ειρήνη, απέναντι στον πόλεμο στον οποίο ήθελε οπωσδήποτε να τις βάλει ο Marx. Όλο το πιστεύω άλλωστε του Cobden ήταν ένα ανάθεμα στον Marx, όπως είχε παρατηρήσει ο Francis Wrigley Hirst το 1941, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μεγάλη νίκη του Cobden και του μαντσεστερισμού (όρος που χρησιμοποιήθηκε με αρνητική χροιά ανάλογη με αυτή που έχει σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός) είναι ότι πέρασε στη συνείδηση του κόσμου, την ηθική σημασία του ελεύθερου εμπορίου. Μόνο με αυτό διασφαλίζεται η δικαιοσύνη, ότι καμία ομάδα, καμία τάξη, δεν θα είναι πιο προνομιούχα από την άλλη, καμία δεν θα μπορεί να έχει ειδικό καθεστώς προστασίας από την κυβέρνηση σε βάρος κάποιας άλλης. Ο Marx πιθανόν να είδε αυτό το βάθος της νίκης, για αυτό και δύο χρόνια μετά την κατάργηση, έγραφε το 1848, τη χρονιά που τύπωνε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, την χρονιά της Άνοιξης των Εθνών με τις ευρωπαϊκές επαναστάσεις, και του τέλους της εποχής του Μέτερνιχ, ότι κανένας ξεσηκωμός στην Ευρώπη δεν θα έχει νόημα, αν δεν στηριχτούν οι Chartists, και αν δεν αλωθεί η Μεγάλη Βρετανία. Ήξερε ότι η μεγάλη επανάσταση του παγκόσμιου προλεταριάτου θα έπρεπε να ξεκινήσει από εκεί για να είναι επιτυχής. Διαψεύστηκε, και ευτυχώς δεν ήταν η μοναδική φορά.
Ο Richard Cobden, γνωστός και ως "ο απόστολος του ελεύθερου εμπορίου", πέθανε σε ηλικία 60 ετών, σαν σήμερα, στις 2 Απριλίου του 1865.
Ο Διευθυντής του FBI Τζέιμς Κόμει ήθελε να κοινοποιήσει ήδη από το καλοκαίρι του 2016 την πληροφορία σύμφωνα με την οποία η Ρωσία διεξάγει εκστρατεία προκειμένου να επηρεάσει το αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής. Ωστόσο, έλαβε «κόκκινο φως» από την κυβέρνηση Ομπάμα καθώς αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου του απαγόρευσαν να το κάνει. Αυτά αναφέρουν στο Newsweek δύο πηγές.
«Είχε ένα προσχέδιο ή ένα περίγραμμα. Κρατούσε ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι του και σε ένα μίτινγκ είπε «θέλω να προχωρήσω». Τι θα νομίζει ο κόσμος για αυτό;», ανέφερε η πηγή στο περιοδικό για εκείνη τη συνάντηση στην οποία παρόντες ήταν επίσης ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, η Βοηθός Εισαγγελέα Λορέτα Λιντς, ο Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Τζέ Τζόνσον καθώς και η σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Σούζαν Ράις.
Σημειώνεται ότι ο Κόμει ήθελε να βγει να μιλήσει δημόσια για το θέμα πολύ πριν το υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας και ο Διευθυντής των Εθνικών Υπηρεσιών Πληροφοριών κατηγορήσουν την κυβέρνηση της Ρωσίας ότι ενεπλάκη στις αμερικανικές εκλογές με κοινή δήλωσή τους στις 7 Οκτωβρίου. Συγκεκριμένα, όταν το σκέφτηκε ή το ανακοίνωσε για πρώτη φορά ήταν ή τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο του 2016, σε εκείνη τη σύσκεψη.
Πολλοί όμως δεν είδαν με καλό μάτι την ιδέα, και ο Λευκός Οίκος θεώρησε ότι θα ήταν καλύτερο η ανακοίνωση να είναι ένα συντονισμένο μήνυμα που θα είχε την υποστήριξη και τη συνεργασία διαφόρων υπηρεσιών, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η δεύτερη πηγή στο Newsweek: «Το εντιτόριαλ δεν φέρει το ίδιο βάρος. Έρχεται από ένα και μόνο πρόσωπο.»
Το συγκεκριμένο άρθρο δεν θα έλεγε εάν το FBI διερευνούσε ενδεχόμενες σχέσεις που μπορεί να είχαν ή να μην είχαν συνεργάτες του Τραμπ ή άλλοι διάφοροι που ήταν και είναι κοντά του. Το πιο πιθανό είναι ότι θα το δημοσίευε μέσα από τους New York Times, και θα περιείχε πολλές πληροφορίες από την απόρρητη αναφορά που ήρθε στο φως από τις μυστικές υπηρεσίες στις 6 Ιανουαρίου, σύμφωνα με την οποία ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαδιμίρ Πούτιν είχε προσπαθήσει να επηρεάσει το αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής.
Ας κάνουμε μια απόπειρα να ανακεφαλαιώσουμε το ιστορικό της υπόθεσης «FBI-Τραμπ-Ρωσία»:
Τον Ιούνιο (ή Ιούλιο) ο Διευθυντής του FBI Τζέιμς Κόμει, ήθελε να κάνει γνωστή στο κοινό την ρωσική εμπλοκή αλλά η τότε κυβέρνηση Ομπάμα, του ζήτησε να μην το κάνει.
Τον Οκτώβριο -11 μέρες πριν τις εκλογές- ο Κόμει έγραψε ένα γράμμα με το οποίο ανακοίνωνε πως το FBI ανοίγει εκ νέου την υπόθεση της Κλίντον βάσει της οποίας υποτίθεται ότι έκανε χρήση προσωπικού σέρβερ για απόρρητη ηλεκτρονική αλληλογραφία. Είναι η ίδια η υπόθεση που ο Κόμει είχε ανοίξει τον Ιούλιο για να την κλείσει τον ίδιο μήνα με την επισήμανση ότι δεν βρέθηκαν αποδείξεις παράβασης του νόμου. Σημειώνεται, ότι μέχρι μία μέρα πριν το γράμμα του Κόμει, οι δημοσκοπήσεις έβγαζαν την Κλίντον «σχεδόν Πρόεδρο» αφού είχε 81% ποσοστό νίκης. Μία βδομάδα μετά το γράμμα, το ποσοστό αυτό έπεσε στο 65%.
Το Νοέμβριο –δύο μέρες πριν τις εκλογές- ο Κόμει ανακοίνωσε ότι ούτε αυτή τη φορά (!) βρήκε στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η Κλίντον είχε διαπράξει κάποιο έγκλημα. Πολύ αργά όμως για εκείνη.
Τον Μάρτιο, ο Κόμει είπε σε ακρόαση της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, ότι το FBI διερευνά το εάν και κατά πόσο ή όχι υπάρχει ρωσική εμπλοκή στις αμερικανικές εκλογές του 2016. Είπε επίσης, ότι διερευνώνται πιθανές διασυνδέσεις ανάμεσα στο επιτελείο του Τραμπ και τη Μόσχα.
Συνεπώς, ο Διευθυντής του FBI, αποφάσισε να κρατήσει μυστική ενδεχόμενη σχέση ανάμεσα σε Τραμπ και Πούτιν, αλλά δεν έκανε το ίδιο, παραμονές των εκλογών, για την έρευνα στην Κλίντον η γνωστοποίηση της οποίας της στοίχισε τον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Τραμπ, οι Μυστικές Υπηρεσίες του κάνουν πόλεμο... Από πού ακριβώς προκύπτει αυτό, είναι ένα καλό ερώτημα.
Let's go back in time for a while: One of the highlights of the 2012 presidential debates between Obama and Romney was Romney's warnings that Russia was going to prove herself as a top "geo-political" threat. Obama's reaction was very indicative of the foreign policy the Democratic Party believed in. The now outgoing President Obama mocked his opponent and said: "The 1980s are now calling to ask for their foreign policy back because…the Cold War’s been over for 20 years.”
It was a time when Russia was making her aggressive presence noticeable in the West, as Russian tanks and troopers were invading to annex Crimea, at East Europe, also known as the back yard of the European Union. It was the same period during which Russia was making her presence noticeable once again, this time in the Middle East, as Russian tanks and troopers were marching in various cities in Syria, in order to give all the possible operational and military help they could to the Assad regime.
It was only months before the "Edward Snowden" case burst out. A story that made the renewal of the Cold War official, even to those who were in denial until then.
The main and monotonous narrative that Snowden repeats over and over again in carefully handpicked journalists and Media is that he is a kind "whistleblower" that revealed only what was necessary in order to protect the American people against the American government that spied on everyone.
But that is not true.
The declassified version of the House Permanent Select Committee on Intelligence’s report on him, published three days before Christmas, proves that the great bulk of the documents Snowden purloined from the NSA have nothing to do with programs impacting individual privacy interests. On the contrary, they are related to military, defence, and intelligence programs of great interest to major US adversaries.
In addition to that, the Russian government let him come in out of the cold by sending him a state airplane to pick him from Hong-Kong to Moscow as soon as the American government revoked his passport.
In his very extensive piece in WSJ, Epstein adds a lot of important and specific parameters that altogether portray Snowden as he really is: a traitor and a spy.
But this case, that by the way came out before the Russian hacking against the Democrats and Clinton emerged, begs the question: What is the President-elect Mr. Trump willing to really do about that?
Mitt Romney, John McCain and many others respectful Republicans lawmakers assert that the Russian threat is existential and actions are required in order for the American interests to be protected and not compromised as Snowden let them be.
What Mr. Trump is going to do though?
On New Year's Eve, Mr. Trump informed the public that he has some kind of information according to which the Russians "might" not have been behind the cyber attacks. That he "knows more." But, only hours later, the very next day, incoming White House press secretary Sean Spicer tamped down expectations that Trump will actually disclose any new info about the alleged Russian hacking.
“It’s not a question of necessarily revealing,” Spicer said on CNN’s “New Day.”
But the GOP needs to be very clear about this: Is Vladimir Putin's Russia a friend? Can superpowers that just yesterday were engaged in a cold war ever be friends so soon, especially when one of them is not hiding the fact that it is acting like a true foe? Can you be a friend with someone that harbours a traitor that put thousands of American lives at risk?
Can the GOP that once won a cold war against Russia, lose it now?
And for what exactly?
One thing looks certain. The year 2017 will not be like the ones before.
Το ερώτημα πόσες εναλλακτικές πορείες δράσης διαθέτει ένα άτομο είναι φυσικά πολύ σημαντικό. Διαφέρει όμως από άλλα ερωτήματα όπως: Σε ποιο βαθμό μπορεί κάποιος να δράσει ακολουθώντας τα δικά του σχέδια και τις δικές του προθέσεις; Σε ποιο βαθμό είναι δικό του το πρότυπο της συμπεριφοράς του; Σε ποιο βαθμό η δράση του κατευθύνεται σε στόχους για τους οποίους ο ίδιος αγωνίζεται με επιμονή, και όχι σε αναγκαιότητες που δημιούργησαν άλλοι για να τον οδηγήσουν σε αυτό που οι ίδιοι θέλουν; Το αν κάποιος είναι ελεύθερος ή όχι δεν εξαρτάται από το φάσμα των επιλογών του, αλλά από το αν μπορεί να προσδοκά ότι θα διαμορω΄σει την πορεία της δράσης του σύμφωνα με τις δικές του τρέχουσες προθέσεις. Αν δεν μπορεί, τότε κάποιος έχει τη δύναμη να χειραγωγήσει έτσι τις συνθήκες ώστε να τον εξαναγκάσει να δράσει σύμφωνα με τη δική του βούληση και όχι του δρώντος. Έτσι η ελευθερία προϋποθέτει ότι το άτομο έχει μια κάποια διασφαλισμένη ιδιωτική σφαίρα, ένα σύνολο συνθηκών στο περιβάλλον του στις οποίες δεν μπορούν να παρέμβουν άλλοι.
Αυτά που ενώνουν τους εθνικοσοσιαλιστές με τους σοσιαλιστές του Λένιν είναι πολλά περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Βεβαίως το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης είναι το πιο γνωστό παράδειγμα. Και η αγάπη τους για την παρέμβαση το μονίμως επίκαιρο. Αλλά το πιο αστείο κοινό τους είναι ο κάλπικος πατριωτισμός τους για τον οποίον και οι δύο κομπάζουν στα ημιμαθή και φανατισμένα ακροατήρια τους.
Οι μεν μαρξιστές (του ΚΚΕ αρχικώς, και μετέπειτα ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, κλπ) αυτοπροβάλλονται ως οι μοναδικοί πατριώτες, αντιστασιακοί, και λοιποί βαρύγδουποι επιθετικοί προσδιορισμοί. Ναι, είναι πατριωτισμός να θες τα σύνορά σου να φτάσουν μέχρι τη Λαμία ή να συμφωνείς με τον Τίτο για τα Σκόπια. Ή να αντιλαμβάνεσαι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς ως δευτερεύον θέμα μπροστά στο μείζον της ανατροπής του αστικού συστήματος. Δεν αφορά την ελληνική πατρίδα αυτός ο πατριωτισμός αλλά κάποια άλλη, ωστόσο πρόκειται για λεπτομέρεια θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο.
Οι δε νεοναζί επίσης θεωρούν ότι είναι πατριώτες, και προς επίρρωσιν του ανδρισμού τους προβάλλουν τη σπουδαιότητα του Γεώργιου Παπαδόπουλου, αποκαλώντας τους εαυτούς τους ως ιδεολογικά του τέκνα. Ναι, είναι πατριωτισμός να μην θες να αγγίξεις ούτε "μία τρίχα από τα μαλλιά του Μακάριου" ενώ ξέρεις ότι είναι Ανθενωτικός και ότι σαμποτάριζε τον διπλό στόχο της ΕΟΚΑ, εμπλέκοντας ευθέως και τη Μόσχα στο ζήτημα εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, η οποία έπαιρνε σαφώς το μέρος της Τουρκίας. Το ότι ούτε αυτό αφορούσε το συμφέρον της ελληνικής πατρίδας, απλώς της προσθέτει μία ακόμη δόση ιστορικής ειρωνείας στην ατέλειωτη έκδοση των μεταπολιτευτικών της μύθων.
Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου κι έπειτα, η Ρωσία έχει εμπλακεί σε μία σειρά από στρατιωτικές διενέξεις οι οποίες έχουν δημιουργήσει κάποιες μόνιμες και επικίνδυνες «παγωμένες ζώνες»
Οι New York Times δημοσιεύουν ένα άρθρο στο οποίο αναφέρουν λεπτομερώς τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Μόσχας σε διεθνές επίπεδο, οι οποίες για τη Δύση κατά κανόνα κρίνονται ως επιθετικές. Το άρθρο δημοσιεύεται εν μέσω της πρόσφατης στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία, στο πλαίσιο της οποίας η Ρωσία βομβαρδίζει αντάρτες εκπαιδευμένους από τις ΗΠΑ προκειμένου να υποστηρίξει το καθεστώς του Σύρου Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.
Αρχικώς επισημαίνεται ότι την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, το Κρεμλίνο είχε εισβάλει σε γειτονικές χώρες αλλά και σε χώρες που ήταν μακριά από τα σύνορά του όπως το Αφγανιστάν, η Κούβα, το Βιετνάμ και η Αγκόλα.
Η εξελισσόμενη στρατιωτική εκστρατεία του Βλαδίμηρου Πούτιν στη Συρία θα μπορούσε να ενταχθεί στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να επανακτήσει η Ρωσία το σοβιετικό της γόητρο. Σύμφωνα με τους NYT, η Ρωσία «ποτέ δεν έχασε την όρεξή της για άσκηση επιρροής μετά την πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος.»
Ιδού τα πιο σημαντικά παραδείγματα ρωσικής επέμβασης στη μετά σοβιετική περίοδο:
Ουκρανία
Περίπου 8.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει έπειτα από τις σφοδρές συγκρούσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές από τη Μόσχα αντάρτες και τις κυβερνητικές δυνάμεις της Ουκρανίας.
Η σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία είχε ξεκινήσει τον Φεβρουάριο του 2014 μετά το πραξικόπημα το οποίο η Μόσχα χρεώνει στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με δυτικές αναφορές, από την αρχή της σύγκρουσης, η Ρωσία έχει στα σύνορα με την Ουκρανία χιλιάδες στρατιώτες και ειδικό εξοπλισμό.
Αυτό το μήνα, η σύγκρουση μετεξελίχθηκε σε «παγωμένη» έπειτα και από τις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα ανάμεσα στους ηγέτες της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας, οι οποίες οδήγησαν σε μία σημαντική μείωση της έντασης στην περιοχή. Η ειρηνευτική συμφωνία αναμένεται να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή στο τέλος αυτού του έτους.
Κριμαία
Οι αυτονομιστές στην Κριμαία οργάνωσαν ένα δημοψήφισμα τον Μάρτιο του 2014 στο οποίο η πλειοψηφία των κατοίκων αποφάσισαν ότι επιθυμούν να τεθούν υπό τον έλεγχο της Μόσχας. Ως εκ τούτου η Ρωσία προσάρτησε από την Ουκρανία την περιοχή, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή κυρώσεων από την μεριά της Δύσης αλλά και την πυροδότηση βίας στην περιοχή. Υπήρξε η πιο σφοδρή αντιπαράθεση ανάμεσα στην Δύση και τη Ρωσία από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα, η ζωή είναι πολύ δύσκολη στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Οι κάτοικοι λένε ότι η ελευθερία του λόγου και του συναθροίζεσαι έχει πρακτικώς εξατμιστεί ενώ η κρατική διαφθορά και οι κυρώσεις έχουν κρατήσει την Κριμαία απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.
Νότια Οσετία και Αμπχαζία
Αυτές οι απομονωμένες περιοχές της Γεωργίας διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά παρέμειναν πολιτικά και οικονομικά εξαρτημένες από τη Ρωσία. Οι ηγέτες της Γεωργίας κατηγορούν τη Ρωσία για παρέμβαση με σκοπό να κρατήσει τη χώρα τους μακριά από τη Δύση, ωστόσο η Μόσχα έχει περιγράψει την πολιτική της ως προσπάθεια να υπερασπιστεί τις περιοχές αυτές από την καταπιεστική διακυβέρνηση της Γεωργίας. Η Νότια Οσετία είχε εμπλακεί σε τρεις πολέμους με τη Γεωργία, το 1991, το 2004 και το 2008. Στην πιο πρόσφατη σύρραξη, η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στη Γεωργία βοηθώντας τις δυνάμεις της Νότιας Οσετίας να κερδίσουν τον έλεγχο της περιοχής μετά από πέντε ημέρες σύγκρουσης. Μετά τον πόλεμο, η Ρωσία αναγνώρισε και την Νότια Οσετία και Αμπχαζία ως ανεξάρτητες χώρες. Πέρσι, η Ρωσία υπέγραψε με την Αμπχαζία μια συμφωνία η οποία δίνει στη Μόσχα τον κυρίαρχο ρόλο στον στρατό και την οικονομική της διαχείριση, ενώ προβλέπει και τη δημιουργία κοινής στρατιωτικής δύναμης.
Σύροι Αντάρτες που έχουν εκπαιδευτεί από τη CIA και οι οποίοι είχαν αρχίσει να ασκούν σοβαρή πίεση στον πρόεδρο της Μπασάρ Άσσαντ και στις δυνάμεις του, βομβαρδίζονται πλέον από τη Ρωσία. Οι ελπίδες να διασωθούν από τους Αμερικανούς υποστηρικτές τους είναι ελάχιστες, σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ.
Από την περασμένη εβδομάδα, η Ρωσία στο πλαίσιο των αεροπορικών επιθέσεων έχει στοχεύσει συγκεκριμένα εναντίον ομάδων που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ καθώς και ομάδες της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης, σε μια συγκεκριμένη απόπειρα να τους αποδυναμώσει, όπως αναφέρουν οι αξιωματούχοι. Η κυβέρνηση Ομπάμα όμως έχει πρακτικώς τα χέρια της δεμένα και πλέον δεν μπορεί να υπερασπιστεί εκείνους που μυστικά εξόπλισε και εκπαίδευσε.
Οι Ρώσοι "γνωρίζουν τους στόχους τους, και έχουν αναπτύξει μία εξελιγμένη ικανότητα να αναγνωρίζουν την κατάσταση στο πεδίο της μάχης", αναφέρει ο Ρεπουμπλικάνος Mike Pompeo, μέλος της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής, ο οποίος πολύ προσεκτικά απέφυγε να επιβεβαιώσει ότι επρόκειτο για απόρρητο πρόγραμμα. Και προσθέτει: "Βομβαρδίζουν σε περιοχές που δεν συνδέονται με τον Ισλαμικό Κράτος.
Σημειώνεται ότι οι υπόλοιποι αξιωματούχοι μίλησαν υπό καθεστώς ανωνυμίας καθώς δεν εξουσιοδοτούνται να συζητήσουν για το θέμα δημοσίως.
H CIA ξεκίνησε μία μυστική υπηρεσία το 2013 με σκοπό να εξοπλίσει, να χρηματοδοτήσει και να εκπαιδεύσει τη μετριοπαθή αντιπολίτευση του Άσαντ. Από τότε υπολογίζεται, ότι η CIA έχει εκπαιδεύσει περίπου 10.000 μαχητές, αν και ο αριθμός εκείνον που μάχονται με τις λεγόμενες μετριοπαθείς δυνάμεις είναι ασαφής.
Αυτή η επιχείρηση ήταν ξεχωριστή από εκείνη που είχε αναλάβει ο αμερικανικός Στρατός ο οποίος εκπαίδευε στρατιώτες πρόθυμους να χτυπήσουν αποκλειστικά το Ισλαμικό κράτος. Εκείνο το πρόγραμμα κρίθηκε τελικώς αποτυχημένο, και την Παρασκευή το υπουργείο Αμύνης ανακοίνωσε ότι το εγκαταλείπει, επιλέγοντας τελικώς να εξοπλίζει τις εκεί ομάδες προκειμένου να πολεμούν το IK.
Για χρόνια αυτή η απόπειρα της CIA ήταν καταποντισμένη, σε σημείο το περασμένο καλοκαίρι να προταθεί από κάποια μέλη του Κογκρέσου η διακοπή της χρηματοδότησής του. Από τους αντάρτες που είχαν την υποστήριξη της CIA κάποιοι αιχμαλωτίστηκαν, και άλλοι αυτομόλησαν σε εξτρεμιστικές ομάδες. Το μυστικό πρόγραμμα της CIA υπήρξε ο μοναδικός δρόμος για τις ΗΠΑ προκειμένου να χτυπήσουν τον Άσαντ σε στρατιωτικό επίπεδο.
Δημοσίως ωστόσο, οι ΗΠΑ επικέντρωναν τις προσπάθειές τους πολεμώντας το IΚ και προτρέποντας το καθεστώς Άσαντ να αποχωρήσει από την εξουσία εκουσίως.
"Το 60-80% των αμερικανικών όπλων κατέληξαν στην Αλ-Κάιντα και τους συμμάχους της", αναφέρει ο Joshua Landis, ειδικός σε θέματα Συρίας στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα.
Ωστόσο τους τελευταίους μήνες, οι ομάδες που υποστηρίζονταν από τη CIA, πολεμώντας εναντίον εξτρεμιστών, είχαν αρχίσει να σημειώνουν πρόοδο, στα νότια και τα βορειοδυτικά μέρη της χώρας, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει Αμερικανός αξιωματούχος. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αντάρτες που είχαν την υποστήριξη της CIA, κατέλαβαν έδαφος στην πειδιάδα του al-Ghab, καθώς και στα βορειοδυτικά της Συρίας στις περιοχές Idlib και Hama.
Η πεδιάδα είναι ένα φυσικό σύνορο ανάμεσα στις περιοχές που ελέγχουν οι Σουνίτες και οι Αλεβίτες οι οποίοι είναι πιστοί στον Άσαντ. Η κατάληψή της θεωρήθηκε δικαίως ως μία εξαιρετικά σημαντική πρόοδος για την αποδυνάμωση των Αλεβιτών.
Αυτές οι νίκες, και όχι μόνο, είχαν θέσει την πρωτεύουσα, Δαμασκό, σε σοβαρό κίνδυνο, επισημαίνουν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.
Ωστόσο τις τελευταίες ημέρες, οι αεροπορικές επιθέσεις της Μόσχας, χτύπησαν αυτές τις ομάδες σε εκείνη την περιοχή, σύμφωνα και με τα όσα υπογραμμίζει το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου, ένα αμερικανικό think tank το οποίο παρακολουθεί στενά την κατάσταση.
Εκτιμάται ότι οι ρωσικές βόμβες και οι πύραυλοι, επιτέθηκαν σε κτίρια τα οποία σχετίζονταν με τη μετριοπαθή αντιπολίτευση της Συρίας. Παρόλα αυτά, οι Ρώσοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι βομβαρδίζουν στρατιωτικούς στόχους του Ισλαμικού κράτους, και άλλων τρομοκρατών.
Η θέληση της Ρωσίας να αναδυθεί εκ νέου σε μία ηγέτιδα δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι ένα κίνητρο που τον οδήγησε στις επιθέσεις. Ένα δεύτερο είναι ο περιορισμός του IΚ, μιας οργάνωσης η οποία περιλαμβάνει χιλιάδες Τσετσένους πολεμιστές, οι οποίοι αποτελούν απειλή για τη Μόσχα. Ωστόσο, αξιωματούχοι αναλυτές εκτιμούν ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν αυτές οι επιθέσεις είναι επειδή η θέση του Άσαντ είχε αρχίσει να γίνεται εξαιρετικά επισφαλής, όπως επισημαίνει και ο Ρεπουμπλικάνος Jim Himes, επίσης μέλος της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής.
Η κυβέρνηση Ομπάμα πλέον, παλεύει για να δώσει μία αποτελεσματική απάντηση στις ρωσικές κινήσεις, αλλά λίγοι είναι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ μπορούν να προστατεύσουν αποτελεσματικά τους μυστικούς συμμάχους τους, καθώς περαιτέρω ανάμειξη από αέρος θα καταστήσει την κατάσταση ακόμα πιο προβληματική, δεδομένης και τη απολύτως ενεργούς ρωσικής δέσμευσης έναντι του Άσαντ και των επιδιώξεων του Πούτιν.
Τη θεωρητική θεμελίωση της προπαγάνδας του ψεύδους καθώς και την εξασφάλιση με αυτήν της τυραννίας του ολοκληρωτισμού δίνει ο Πλάτων στο 3ο και 4ο βιβλίο της "Πολιτείας". Η συνταγή του Πλάτωνος είναι πολύ περισσότερο επίκαιρη από ό,τι νομίζεται. Και άλλοτε έχουμε πει ότι η Πολιτεία του Πλάτωνος κάθε άλλο παρά ως ουτοπία πρέπει να θεωρείται. Η ιστορία έχει δείξει ότι και μπορεί και έχει πράγματι εφαρμοσθεί σε διάφορες περιόδους με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Η πρώτη εφαρμογή της ήτο κατά τον Παπικό μεσαίωνα. Η δεύτερη, με το φαινόμενο της παρουσίας του Χίτλερ. Η τρίτη, με τον μαρξιστικό ολοκληρωτισμό των χωρών του "σοσιαλιστικού μετασχηματισμού". Χρειάζεται λοιπόν σήμερα να έχουμε άμεση γνώση των πλατωνικών αναλύσεων, οι οποίες δεν έχουν ποτέ χάσει την επικαιρότητά τους.
Ο Πλάτων έζησε την ήττα των Αθηνών κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Οξύς αναλυτής των γεγονότων, αποδίδει την καταστροφή στις υπερβολές όπου οδηγεί η δημοκρατία. "Τα πάντα", λέγει, "μεστά ελευθερίας γίγνεται" και εκ της "άγαν ελευθερίας" ακολουθεί η "άγαν δουλεία, πλείστη τε και αγριωτάτη". Όπως πολλοί από τους αριστοκρατικούς, ο Πλάτων, τρέφει σεβασμό προς το πολίτευμα της Σπάρτης. Προσπαθεί λοιπόν, σαν νομοθέτης κατά το πρότυπο του Λυκούργου, να διαγράψει τους κανόνες μιας "ιδεώδους" Πολιτείας μετά την βαθειά απογοήτευσή του από την εφαρμογή της δημοκρατίας στην Αθήνα.
Η νέα Πολιτεία συνεπάγεται την αλλαγή των ανθρώπων. Τούτο απαιτεί εκπαίδευση και η Παιδεία πρέπει να αρχίζει από την παιδική ηλικία όταν ακόμα το πνεύμα είναι εύπλαστο. Θα πρέπει να διακρίνουμε, λέγει ο Πλάτων, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λέγεται στα παιδιά -και όχι μόνο σε αυτά, αλλά και στους "άφρονας και τους νέους". Ορισμένες ιστορίες της μυθολογίας θα πρέπει να τις παραλείπουμε -όπως πχ ότι ο Ζευς έδεσε τον πατέρα του ή απατά και δέρνει τη γυναίκα του. "Ο γαρ νέος ουχ οιός τε κρίνειν." Με αυτά, ο Πλάτων καθορίζει ότι πρέπει κάποιος να κρίνει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να αποκαλύπτεται στον λαό. Η λογοκρισία και η σκόπιμη αλλοίωση της ιστορίας ή της λογοτεχνίας βρίσκουν για πρώτη φορά τη "φιλοσοφική" τους θεμελίωση.
Ακολούθως, ο Πλάτων διακρίνει μεταξύ δύό ειδών ψεύδους, το "τω όντι ψεύδος" και το "εν τοις λόγοις ψεύδος". Το πρώτον, μισείται και από τους ανθρώπους και από τους θεούς. Το δεύτερον όμως, "φάρμακον χρήται πρέπει να είναι "ωφέλιμον". Ο Πλάτων διδάσκει των ωφελιμισμό στην Παιδεία και δέχεται την απόκρυψη του αληθούς εφ' όσον τούτο είναι αναγκαίο. Ό,τι δεν είναι σκόπιμο θέλει να το εξαλείψει και αναφέρει αποσπάσματα από την Οδύσσεια και την Ιλιάδα που κρίνει ότι θα έπρεπε να διαγραφούν. Ο Πλάτων δεν θα εδίσταζε, σήμερα, να εφαρμόσει λογοκρισία και στα θεάματα, όταν παρουσιάζουν έργα "φρίκης" και "οδυρμών". "Αφαιρετέα άρα!" Φθάνει ακόμα στο να απαγορεύσει τους ισχυρούς γέλωτες διότι μεταβάλλουν τη ψυχή.
Το ψεύδος λοιπόν είναι ωφέλιμο στον άνθρωπο "χρήσιμον ως εν φαρμάκο είδει". Το φάρμακο αυτό μόνον οι άρχοντες της πόλες έχουν δικαίωμα να το δίνουν, ακριβώς όπως το άλλο φάρμακο επιτρέπεται να το χορηγεί μόνο ο ιατρός. "Τοις άρχουσιν προσήκει ψεύδεσθαι επ ωφελεία της πόλεως." Αντιθέτως, εάν ιδιώτης ψεύδεται προς τους άρχοντες, τούτο είναι καταδικαστέο διότι, όπως θα δούμε, αντίκειται στον ορισμό που ο Πλάτων δίνει για τη Δικαιοσύνη ("έκαστος τα αυτού πράττειν".). Για τον ίδιο λόγο ο Πλάτων παίρνει θέση για το αδίκημα "περιυβρίσεως αρχής" με λόγους ή έργα. "Ου καλώς και όσα τις εν λόγω ή εν ποιήσει είρηκε νεανιεύματα ιδιωτών εις άρχοντας".
Η λογοκρισία είναι ο αρνητικός τρόπος προστασίας της Πολιτείας. Υπάρχει και ο θετικός. Δηλαδή, ο εξαναγκασμός ("προστάξειν") των ποιητών όπως ενεργούν σύμφωνα με αυτό που οι άρχοντες θεωρούν "καλόν". Την επιβολή λοιπόν εκ μέρους του άρχοντος, της λογοκρισίας, την απαγόρευση του διασυρμού των θεών ή της ανταρσίας προς τους άρχοντες, τη χρήση του "ωφέλιμου" ψεύδους προς τους πολίτες, ο Πλάτων θεωρεί επιβεβλημένα για να μην ωθούνται με τη μίμησιν οι νέοι και, εν γένει, οι πολίτες προς κακές πράξεις.
[...]
Στο 4ο βιβλίο ο Πλάτων λέγει ότι εφ' όσον έχει εγκαθιδρυθεί το καθεστώς, οι φύλακες οφείλουν να απαγορεύουν οποιονδήποτε νεωτερισμό "παρά την τάξιν". Δεδομένου ότι η παιδεία βασίζεται στην παράλληλη ανάπτυξη του πνεύματος ("μουσική") και του σώματος ("γυμναστική"), οι φύλακες θα εφαρμόζουν επ' αυτών διπλό έλεγχο. Όχι μόνο θα απαγορεύεται ο νεωτερισμός, αλλά και θα επιβάλλεται η προβολή και διαφύλαξη των παραδεκτών αρχών. Η "αλλαγή" την οποία προτείνει ο Πλάτων έχει αυτό το χαρακτηριστικό: ότι μόλις εγκαθιδρυθεί, σκοπός της θα είναι να αποκλείσει οριστικώς πλέον για το μέλλον οποιαδήποτε... αλλαγή! Στο καθεστώς του ολοκληρωτισμού δεν επιτρέπονται "πισωγυρίσματα". Αλλά ούτε και πρόοδος!
Πώς τούτο θα καταστεί δυνατόν; Κατά τον Πλάτωνα, οι φύλακες οφείλουν να "μηχανεύόνται" την πειστική επιβολή του μύθου. "Τις αν ούν ημίν μηχανή γένοιτο των ψευδών των εν δέόντι γιγνομένων, γενναίον τι εν, ψευδομένους πείσαι την πόλιν;" Η "μηχανή" αυτή είναι απλή. Η Προπαγάνδα γίνεται το όργανο της Πολιτείας. Ο μύθος πρέπει να επιβληθεί και αυτός στη ψυχή του πολίτου από την παιδική ηλικία. "Εθεύς παιδιάς μεθεκτέον." Ποιος θα αμφέβαλε για το γεγονός ότι ο Λένιν υπήρξε πράγματι βαθύς μελετητής του Πλάτωνος; λογοτεχνία, η ιστοριογραφία, η κυρίως μουσική, οι εικαστικές τέχνες, η ιατρική, η δικαστική, ακόμη και η... διαιτητική -ολόκληρο το πνευματικό υπεροικοδόμημα της χώρας, είναι στρατευμένο κατά τον Πλάτωνα, για την εκπλήρωση του Ύπατου Σκοπού!
Ασφαλώς όταν μία "Υπουργός Πολιτισμού" στη σύγχρονη Αθήνα (η ηθοποιός Μελίνα Μερκούρη), εκάλεσε το 1984 μΧ χιλίους "διανοουμένους" του άστεος για να τους πει ότι είναι "στρατευμένοι" για την ιδέα του "σοσιαλιστικού μετασχηματισμού", δεν μπορεί κανείς να την κατηγορήσει ότι η πρόθεσή της δεν ήταν καθαρώς... πλατωνική! Ηθέλησε και αυτή σαν καλή ηθοποιός να υποδυθεί τον ρόλο του "φύλακος-φιλοσόφου-βασιλέως- όπως τόσοι άλλοι, μετά τον Πλάτωνα, παρόμοιοι!
[...]
Ο Πλάτων δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η ιδεατή ουτοπία του θα γινόταν κάποτε πραγματικότητα με "φιλόσοφο-φύλακα" τον Πάπα Γρηγόριο, τον Λένιν, τον Χίτλερ, τον Στάλιν ή τον Αντρόπωφ - για να αναφέρουμε μόνο τους σπουδαιότερους και τους ξένους!
Η επικρατούσα άποψη στα ελληνικά ΜΜΕ και τους σχολιαστές αυτών στο facebook και το twitter όταν έγινε η εισβολή στην Ουκρανία, ήταν πως κατά βάση η ευθύνη (γενικά και αόριστα) ανήκε στη Δύση, και ειδικότερα στην Βικτόρια Νούλαντ, και τον Τζον Μακέην. Ήταν η υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ δηλαδή η οποία με τη συνδρομή των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης, έκανε -υποτίθεται- ένα "βελούδινο πραξικόπημα" ανατρέποντας μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, σε μία κίνηση που πάντως έδωσε το καλύτερο βούτυρο στο ψωμί του Ρώσου προέδρου προκειμένου να στείλει τα τανκς με πρόσχημα τη δήθεν προστασία μειονοτήτων.
Στο άρθρο ωστόσο του Jamestown Foundation και του Vladimir Socor, διαβάζουμε πώς ακριβώς η Δύση, με βασικό πρωταγωνιστή τις ΗΠΑ και την κα Νούλαντ προσωπικά, η οποία είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του συνόλου της ουκρανικής Βουλής, πίεζαν συνεχώς και πέτυχαν τελικώς να εγκριθεί ένα Σύνταγμα που θέτει εν αμφιβόλω την κυριαρχία και της υπόλοιπης Ουκρανίας, προς όφελος της Ρωσίας. Τι προβλέπεται στη συγκεκριμένη συνταγματική αναθεώρηση;
Το βασικό της σκέλος έχει να κάνει με την εφαρμογή της συμφωνίας του Μινσκ και το καθεστώς των περιοχών Ντονέτσκ και Λουχάνσκ της ανατολικής Ουκρανίας, τα οποία ελέγχονται στο μεγαλύτερο μέρος τους από φιλορώσους αυτονομιστές.
Πιο συγκεκριμένα, η Ουκρανία με βάση αυτή τη συμφωνία υποχρεώνεται να κάνει ένα είδος "αποκέντρωσης", μία αναδιανομή εξουσίας προς όφελος των περιφερειών. Επίσης, η Ουκρανία υποχρεώνεται να χορηγήσει αμνηστία στους αυτονομιστές των συγκεκριμένων εμπόλεμων περιοχών, το δικαίωμα να διατηρούν τις δικές τους δυνάμεις ασφαλείας ("Λαϊκή Αστυνομία") καθώς και το δικαίωμα του να αποφασίζουν από κοινού με τις δικαστές και εισαγγελείς της χώρας. Επιπλέον, το σύνταγμα το οποίο προώθησε η Δύση, υποχρεώνει την Ουκρανία να χρηματοδοτεί στο εξής αυτές τις περιοχές.
Με άλλα λόγια, η συγκεκριμένη συνταγματική αναθεώρηση δίνει πλήρη νομιμοποίηση στο καθεστώς των κατεχόμενων περιοχών.
Γερμανία και Γαλλία με Μέρκελ και Ολάντ είχαν προσπαθήσει να πείσουν την Ουκρανία προκειμένου να αποδεχτεί τους όρους της Ρωσίας, ωστόσο τα ουσιαστικά αποτελέσματα τα πιστώνεται κατά κύριο λόγο η διπλωματική αντιπροσωπεία των ΗΠΑ και η κυβέρνηση Ομπάμα. Και κάπως έτσι γίνεται τώρα σαφές, γιατί οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης αρνούντο πεισματικά να στείλουν όπλα στην Ουκρανία, αφήνοντάς την να παλεύει κυριολεκτικά μόνη.
Σύμφωνα με το Jamestown, οι Αμερικανοί έδωσαν στη Ρωσία το πλεονέκτημα πάνω στην Ουκρανία, προκειμένου να λάβουν από τον Πούτιν ανταλλάγματα στη Μέση Ανατολή και τα εκεί μέτωπα.
Και εδώ μάλλον θα ταίριαζε με απόλυτη ειρωνεία η φράση της ίδιας της Χίλαρι Κλίντον, τέως υπουργού Εξωτερικών επί κυβέρνησης Ομπάμα και υποψήφιας Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών: "Δεν μπορείς να αφήνεις να κυκλοφορούν ελεύθερα τα φίδια στην πίσω αυλή σου, πιστεύοντας ότι δεν θα σε δαγκώσουν τελικά κάποια στιγμή." Όπου πίσω αυλή των ΗΠΑ, βλέπε, παραδοσιακά, Ανατολική Ευρώπη. H συμφωνία με το Ιράν και η εξάρτηση από την Κίνα Σύμφωνα με το Brookings Institution η Ρωσία έκανε την τελευταία στιγμή πίσω και δέχθηκε τη συμφωνία με το Ιράν, παρόλο αναμένεται να έχει κόστος στο ενεργειακό της χάρτη δεδομένου ότι το Ιράν θα δει τις εξαγωγές πετρελαίου του να διπλασιάζονται. Ωστόσο αναγκάστηκε να κάνει πίσω επειδή, όντας απομονωμένη από τη Δύση, η Ρωσία είναι υποχρεωμένη να παραμένει εξαρτημένη από την Κίνα. H οποία Κίνα είναι η μεγάλη νικήτρια της συμφωνίας των 5+1 καθώς το άνοιγμα της αγοράς του πετρελαίου και ο ανταγωνισμός που θα προκύψει με τη Σαουδική Αραβία θα ρίξει τις τιμές, κάτι που συμφέρει ιδιαίτερα τη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου που στερείται ενεργειακών αποθεμάτων. Σε αυτό το βίντεο μπορεί να δει κανείς δύο επιπλέον λόγους για τους οποίους η Κίνα μπορεί να πανηγυρίζει από τη συμφωνία.
Ούφα, 10 Ιουλίου 2015 - Ο Πρόεδρος Πούτιν κατά τη διάρκεια συνάντησής του με τον Πρωθυπουργό της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν στο πλαίσιο της Συνόδου των BRICS/SCO // Getty
Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μία κρίσιμη συγκυρία σε ό,τι αφορά τη σύγκρουση στην Ουκρανία και τη σχέση της Δύσης με τη Ρωσία γενικότερα. Αν και η συγκρατημένη πολιτική του προέδρου Ομπάμα έναντι της Ρωσίας ήταν μέχρι ενός σημείου σοφή, εντούτοις η τάση της Ουάσιγκτον να αναβάλει επ' αόριστον την αντιμετώπιση του θέματος δεν θα μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση σημαντικά. Όπως θεαματικά αποτελέσματα αλλαγής πολιτικής δεν θα πρέπει να αναμένονται ούτε μετά την προεδρική εκλογή τον Νοέμβριο του 2016, καθώς ο νέος πρόεδρος αν και πιθανότατα θα είναι πιο σκληρός έναντι του Πούτιν σε σχέση με τον Ομπάμα, και πάλι δεν θα έχει τον χρόνο να αντιμετωπίσει μία κατάσταση που θα βρει μπροστά του.
Ενδεικτικά της κρισιμότητας των καιρών είναι και τα όσα ανέφερε ο νέος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων ο οποίος σε ακρόασή του από τη Γερουσία την περασμένη εβδομάδα, εξέφρασε την άποψη ότι η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη απειλή την οποία αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στο επίπεδο της εθνικής τους ασφάλειας.
Πιο συγκεκριμένα, ο στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ, στρατηγός του Σώματος των Πεζοναυτών των ΗΠΑ, είπε χαρακτηριστικά: "Αν θέλετε τη γνώμη μου για το ποια χώρα αποτελεί υπαρκτή απειλή εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, θα σας έλεγα ότι αυτό είναι η Ρωσία... Αν κοιτάξει κανείς τη συμπεριφορά της, δεν υπάρχει τίποτα πάνω της που να μην είναι ανησυχητικό."
Στο μεταξύ, η τρέχουσα κρίση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη -που κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να λήξει σύντομα, αν λήξει και ποτέ-, αναμένεται ότι θα υπονομεύσει περαιτέρω τη συνοχή της Ευρώπης προκαλώντας της εσωτερικό ζήτημα, κάτι που θα επιτρέψει στον Πούτιν να ανασάνει καλύτερα. Ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, έτσι θα νομίζει ο ίδιος.
Στο πρόσφατο γκάλοπ του PEW (Pew Research Center) το οποίο διεξήχθη σε κράτη-"κλειδιά" του ΝΑΤΟ, και δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου, μπορεί να διαπιστώσει κανείς πως αν και η Δύση έχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της Ρωσίας, έχει και σοβαρές αδυναμίες. Ειδικότερα, από τη δημοσκόπηση γίνεται γνωστό πως η πλειονότητα των πολιτών των δυτικών κρατών, δεν θα ήταν θετικοί ως προς μία στρατιωτική απάντηση κατά της Ρωσίας σε μία ενδεχόμενη επίθεση της εναντίον ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ. Κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο V της ιδρυτικής διακήρυξης της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας -υπογεγραμμένη στην Ουάσιγκτον το 1949-, σύμφωνα με το οποίο μία επίθεση σε ένα μέλος της, ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον ολόκληρης της Συμμαχίας.
Κάποιος θα μπορούσε να πει πως οι χάκερς του Πούτιν, εκτός από την Ουκρανία, έχουν πιάσει δουλειά και στη Λετονία και την Εσοθνία, πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, και από το 2004 ανήκουν στο ΝΑΤΟ. Καθένα από αυτά τα κράτη έχουν σημαντικά ποσοστά Ρωσόφωνων στους πληθυσμούς τους, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί η Μόσχα ξανά προκειμένου να τους επανενώσει με τη μητέρα-πατρίδα. Καθένα από αυτά τα κράτη βρίσκεται πολύ μακριά (και ανατολικά) του ΝΑΤΟ με αποτέλεσμα μία στρατιωτική επιχείρηση άμυνας να καθίσταται σχετικά δύσκολη. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτές οι περιοχές της Δυτικής Συμμαχίας, αλλά και άλλες όπως η Πολωνία, είναι ευάλωτες έναντι μίας πιθανής Ρωσικής επιθετικότητας.
Κάποια χρήσιμα συμπεράσματα από την έρευνα του PEW:
Πέντε από οκτώ μέλη του ΝΑΤΟ που ρωτήθηκαν (Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Ιταλία και Γερμανία) είναι αντίθετα ως προς το να σταλεί στρατιωτικός εξοπλισμός στην Ουκρανία προκειμένου να υπερασπίσει τον εαυτό της
Οι χώρες του ΝΑΤο παραμένουν κάτι παραπάνω από πρόθυμες να επιβάλουν ποινές εναντίον της Ρωσίας για τη συμπεριφορά της. Αυτό ισχύει για όλες τις χώρες της Συμμαχίας στις οποίες έγινε η έρευνα, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, του κράτους που είναι πιο κοντά στη Ρωσία από όλα τα άλλα
Ειδικότερα, αν και το μόλις το 38% των Γερμανών θα ήθελε μία στρατιωτική απάντηση σε μια υποθετική στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας σε μέλος του ΝΑΤΟ, μόλις το 29% θα ήθελε χαλάρωση των κυρώσεων. Έτσι εξηγείται και γιατί η ΕΕ επέβαλε εκ νέου κυρώσεις εναντίον της Μόσχας, έχοντας μάλιστα την υποστήριξη και της Ελλάδας
Ο Πούτιν παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στη Ρωσία με ποσοστά που αγγίζουν το 90%. Επιπροσθέτως οι Ρώσοι κατηγορούν τη Δύση, και την πτώση στις τιμές του πετρελαίου για τις οικονομικές του δυσκολίες, χωρίς να προσάπτουν καμία κατηγορία στην κυβέρνησή τους και τις πολιτικές της
Οι περισσότεροι Ρώσοι πιστεύουν ότι η ανατολική Ουκρανία, με τις τρέχουσες συγκρούσεις της, δεν θα πρέπει να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας αλλά να γίνει είτε ανεξάρτητο κράτος είτε να ενωθεί με τη χώρα τους
Τι πρέπει να γίνει
Οι ΗΠΑ και τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑΤΟ θα πρέπει να υιοθετήσουν την πρόσφατη πρόταση του Πενταγώνου σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να σταλούν κάποιες διακριτικές ποσότητες εξοπλισμού στα πιο ανατολικά σημεία της συμμαχίας
Οι κυρώσεις θα πρέπει να παραμείνουν και οι συμφωνίες του Μινσκ να εφαρμοστούν
Η Δύση θα πρέπει να προχωρήσει σε μία νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Κεντρική Ευρώπη που θα αφορά τα κράτη που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ, την ασφάλεια των οποίων θα πρέπει να εγγυηθεί και η ίδια η Ρωσία, αν ο Πούτιν επιθυμεί χώρες όπως η Ουκρανία να κάνουν πίσω σε μία ενδεχόμενη αίτησή τους για ένταξη στη Δυτική Συμμαχία.
Εκτός και αν η Αθήνα παρουσιάσει στους εταίρους της μία αναθεωρημένη και σοβαρή πρόταση, η έξοδος από την Ευρωζώνη καθίσταται ολοένα και πιο πιθανή. Παρόλο που αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει οικονομική αστάθεια στην Ευρώπη και κραδασμούς και εκτός των τειχών της, υπάρχει μία χώρα που θα μπορούσε να βγει κερδισμένη από αυτή την κρίση.
Πρόκειται για τη Ρωσία. Προς κανενός την έκπληξη, τουλάχιστον όχι εκείνων που παρακολουθούν το πόσο επίμονα ο Βλάδιμηρ Πούτιν προσπαθεί να υπονομεύσει τις προσπάθειες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η Μόσχα αποβλέπει σε κέρδη από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας.
Το πρωί μετά το δημοψήφισμα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συνομίλησε με τον Πούτιν. Αυτό συνέβη μία ολόκληρη μέρα πριν συνομιλήσει με τον Πρόεδρο Ομπάμα. Οι στενές σχέσεις Αθήνας-Μόσχας δεν αποτελούν κάποια καινούρια είδηση καθώς δεν ήταν ποτέ κρυφές. Η πρώτη επαφή που είχε άλλωστε σε διπλωματικό επίπεδο μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας ήταν με τον πρέσβη της Μόσχας στην Ελλάδα -όχι με κάποιον από χώρα της ΕΕ, ούτε του ΝΑΤΟ.
Όπως άλλωστε δεν ήταν ποτέ κρυφή ούτε και η συμπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για τις απόψεις του Πούτιν για τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και μιας ευέλικτης αντιαμερικάνικης και αντί-ΝΑΤΟ στάσης εμπλουτισμένης με αρκετές δόσεις "αντι-ιμπεριαλιστικής" ρητορικής. Αν και ο ακροαριστερός ΣΥΡΙΖΑ εκ πρώτης όψεως δεν θα είχε πολλά να μοιραστεί σε επίπεδο συνεργασίας με την συντηρητική, παραδοσιακή κυβέρνηση του Πούτιν, εντούτοις οι κοινές τους αντιδυτικές αξίες μιλούν από μόνες τους. Οι ισχυροί σύνδεσμοι ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Μόσχα δεν είναι καινούριοι. Η ιδεολογική αρμονία έχει "κουμπώσει" από συμφωνίες χρήματος στα παρασκήνια. Άλλωστε, αρκετό καιρό πριν η νέα κυβέρνηση αναλάβει τη διαχείριση της χώρας, στελέχη του κόμματος είχαν συχνές συζητήσεις με κορυφαίους Ρώσους αξιωματούχους καθώς και με ακροδεξιούς θεωρητικούς όπως ο Alexander Dugin, ένα νεοφασίστα ιδεολόγο που αποτελεί κατά διαστήματα συνομιλητή του Κρεμλίνου.
Τα αντιευρωπαϊκά και αντιαμερικάνικα συναισθήματα της Ελλάδας δεν συναντώνται σε καμία άλλη χώρα του ΝΑΤΟ σε τέτοιο βαθμό. Το ότι η Αθήνα εντάσσεται όλο και πιο πολύ στην τροχιά της Μόσχας, είναι μία πραγματικότητα, που βρίσκεται σε συνάρτηση και με τις προσχηματικές της σχέσεις σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο με τη Δύση.
"Για την Αθήνα το ΝΑΤΟ υπάρχει κυρίως σε επίπεδο ασκήσεων επί χάρτου", αναφέρει αξιωματούχος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας ο οποίος υποστηρίζει ότι στα κεντρικά γραφεία, οι Έλληνες εκπρόσωποι αντιμετωπίζονται με αυξανόμενη καχυποψία. Πολλοί είναι αυτοί στο ΝΑΤΟ που φοβούνται ότι οι Έλληνες διαρρέουν απόρρητες πληροφορίες στη Μόσχα. Πρόσφατα, η Συμμαχία έκανε ένα γερό ξεκαθάρισμα Ρώσων συνδέσμων στις Βρυξέλλες που δεν έκρυβαν ιδιαίτερα ότι δουλεύουν ως κατάσκοποι της Μόσχας, και τώρα υπάρχει διάχυτος ο φόβος πως το Κρεμλίνο θα μπορούσε να διορθώσει αυτή τη ζημιά χάρη στην ελληνική βοήθεια.
Παρόλο που είναι πρόωρο να υποθέσει κανείς πως η Ελλάδα θα μπορούσε να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ή την ΕΕ μιας και αποκομίζει ακόμα οφέλη και από τις δύο συνεργασίες, είναι βέβαιο πως έχει έρθει η ώρα να αναρωτηθεί κανείς για τις πραγματικές συμπάθειές της. Η σχέση Ελλάδας-Μόσχας είναι υπαρκτή και εκτείνεται πέρα από την κοινή ορθόδοξη πίστη, που στηρίζεται σε διάφορους παιάνες για το εδώ και καιρό νεκρό Βυζάντιο.
Αν και σπανίως συζητείται ανοιχτά, η ανάμειξη των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών στη σύγχρονη Ελλάδα παίζει έναν σημαντικό ρόλο. Εξάλλου, η Ελλάδα αποτελούσε πάντα πρόσφορο έδαφος για τους κατασκόπους του Κρεμλίνου. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, καμία άλλη χώρα του ΝΑΤΟ εκτός από την Ελλάδα δεν διατηρούσε στην επικράτειά της πράκτορες της KGB προσφέροντάς τους μάλιστα τέτοιο βαθμό ατιμωρησίας, ενώ την ίδια ώρα σοβιετικοί κατάσκοποι διείσδυαν αρκετά βαθιά στην πολιτική σκηνή της χώρας και την κοινωνία.
Επί Πούτιν, τέτοιες μυστικές επιχειρήσεις αποκαταστάθηκαν σε σημείο να απολαμβάνουν μια ελευθερία που δεν είχαν ούτε καν τη σοβιετική εποχή. Σύμφωνα με Δυτικούς αξιωματούχους, από τότε που ανέλαβε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ η ήδη υπαρκτή διείσδυση Ρώσων μυστικών (συνήθως ως διπλωμάτες) στην Ελλάδα έχει αναβιώσει. Φιλικές συναντήσεις ανάμεσα σε Έλληνες αξιωματούχους και εκπροσώπους των SVR και GRU, τη ρωσική μυστική υπηρεσία του Στρατού, έχουν επισημανθεί από το ΝΑΤΟ, και έχουν υπάρξει αντικείμενο συζήτησης και ανησυχίας στις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον και ακόμα παραπέρα.
Και δεν είναι κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να κρατήσει ιδιαιτέρως κρυφό. Ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος, αμέσως μετά την επίσκεψή του στη Μόσχα, υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης μεταξύ του δικού του Ινστιτούτου Γεωπολιτικών Μελετών και του ομολόγου του στη Μόσχα, το Ρωσικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Ερευνών, γνωστό και ως RISI. To RISI δεν είναι ένα απλό think tank. Επικεφαλής του είναι ο Leonid Reshetnikov, ένας αξιωματούχος καριέρας της KGB που πήρε σύνταξη ως υποστράτηγος, και τώρα είναι επικεφαλής του Ινστιτούτου, το οποίο λειτουργεί ως ημικυβερνητικό-ημιΜΚΟ, καθώς και ως "βιτρίνα" του απέραντου μηχανισμού πληροφοριών του Πούτιν. Επισήμως, το RISI δεν ανήκει πλέον στη SVR, αφού υπάγεται αποκλειστικά στην προεδρία της Ρωσίας, αλλά στην πραγματικότητα καμία δυτική μυστική υπηρεσία δεν πιστεύει ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι αληθής.
Ο Reshetnikov, πρώην κομμουνιστής και πλέον αφοσιωμένος στρατηγός και ορθόδοξος Χριστιανός, είναι κοντά στον Πούτιν και ένας από τους πλέον σημαντικούς διαμορφωτές γνώμης του Κρεμλίνου σε ό,τι αφορά θέματα κατασκοπείας. Μιλάει Ελληνικά και Σέρβικα και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις ρωσικές επιχειρήσεις στα Βαλκάνια, οι οποίες παρουσιάζουν σημαντική κινητικότητα τους τελευταίους μήνες. Στα ταξίδια του πάντως στη ΝΑ Ευρώπη φροντίζει και καταγγέλλει τον δυτικό "ιμπεριαλισμό" με τις φωτογραφίες του μαζί με εξέχοντες ορθόδοξους ιερείς να γεμίζουν τα τοπικά ΜΜΕ που τον εξυμνούν.
Και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πάντως έχει επισκεφθεί τα κεντρικά του RISI, κάνοντας τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ να αισθάνονται περίεργα. Όπως θα το έθετε κι ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος μυστικών υπηρεσιών: "Πάντα είχαμε τις αμφιβολίες μας για τους Έλληνες, αλλά σήμερα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από ό,τι ήταν επί Ψυχρού Πολέμου. Οι Ρώσοι διατηρούν ήσυχα τον πρώτο ρόλο".
Ανενεργός αξιωματούχος της CIA με πολυετή πείρα στις ελληνικές υποθέσεις συμπληρώνει από τη μεριά του: "Οι Έλληνες είναι μαζί μας μόνο σε τεχνικό επίπεδο." Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ποτέ δεν εμπιστεύτηκαν σε βάθος τους Έλληνες, με τις αμφιβολίες του Λάνγκλεϊ να χρονολογούνται από το 1975 οπότε και δολοφονήθηκε ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα, Richard Welch. Αν και το αρχηγείο της υπηρεσίας είχε κατηγορήσει για τον θάνατο του Welch τον Phil Agee, έναν πρώην πράκτορα που δούλευε για την Κούβα και τους Σοβιετικούς -κάτι σαν τον Ed Snowden της δεκαετίας του '70- ήταν κάτι παραπάνω από προφανές πως η Αθήνα ποτέ δεν ήταν πρόθυμη να πιάσει τους δολοφόνους του. Όπως δεν ήταν πρόθυμη να πιάσει τους δολοφόνους του ναυάρχου Bill Nordeen, διπλωματικού ακόλουθου στην Αθήνα, που δολοφονήθηκε από τρομοκράτες το 1988.
Οι σχέσεις μεταξύ μυστικών υπηρεσιών Αμερικής και ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας έχουν υποφέρει για χρόνια, και τα πράγματα γίνονται ξανά δυσάρεστα. "Είμαστε στο σημείο μηδέν", επισημαίνει με θλίψη ένας πρώην αξιωματούχος της CIA. "Είναι όπως τον παλιό καιρό, τότε που ούτε εμείς εμπιστευόμασταν τους Έλληνες, ούτε κι εκείνοι όμως εμάς. Μόνο που τώρα είναι στη μέση και ο Πούτιν."
Ο χρόνος θα δείξει αν η Ρωσία μπορεί να αποσπάσει μία στρατηγική νίκη στην Ελλάδα και το αναδυόμενο χάος της. Αλλά είναι αμφίβολο πλέον αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κρύβει τους δεσμούς του με το Κρεμλίνο, κυρίως σε ό,τι αφορά το επίπεδο μυστικών υπηρεσιών, τα οποία προκαλούν πονοκέφαλο μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Είναι ώρα να χάσει ο Πούτιν.
