Ελλάς Ελλήνων Παραγκολιμανιών

Μεγάλες στιγμές έζησε την Πέμπτη η ελληνική Δημοκρατία καθώς θυμήθηκε ή μάλλον θύμισε σ' αυτούς που το είχαν ξεχάσει, τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ξεχωριστή, τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ποθητή, τι είναι αυτό που το λένε αγάπη για το κρατικοδίαιτο επιχειρείν της πολιτικοποιημένης και ποδοσφαιρόφιλης διαπλοκής. 

Γιατί έτσι είναι, έτσι ήταν πάντα. Και αν θες να δεις πώς ακριβώς είναι αυτό το έτσι με τα πράγματα στην Ελλάδα, έχεις το ποδόσφαιρο να στα πει όλα. Είναι ο απόλυτος καθρέφτης της. Έτσι ήταν πάντα επί οικογένειας Βαρδινογιάννη αλλά βασικά επί Κόκκαλη, Κοσκωτά, Μαρινάκη. Έτσι είναι και επί Ιβάν Σαββίδη. 

Σοσιαλισμός και προπαγάνδα: Η θεμελίωση του Πλάτωνα

Τη θεωρητική θεμελίωση της προπαγάνδας του ψεύδους καθώς και την εξασφάλιση με αυτήν της τυραννίας του ολοκληρωτισμού δίνει ο Πλάτων στο 3ο και 4ο βιβλίο της "Πολιτείας". Η συνταγή του Πλάτωνος είναι πολύ περισσότερο επίκαιρη από ό,τι νομίζεται. Και άλλοτε έχουμε πει ότι η Πολιτεία του Πλάτωνος κάθε άλλο παρά ως ουτοπία πρέπει να θεωρείται. Η ιστορία έχει δείξει ότι και μπορεί και έχει πράγματι εφαρμοσθεί σε διάφορες περιόδους με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Η πρώτη εφαρμογή της ήτο κατά τον Παπικό μεσαίωνα. Η δεύτερη, με το φαινόμενο της παρουσίας του Χίτλερ. Η τρίτη, με τον μαρξιστικό ολοκληρωτισμό των χωρών του "σοσιαλιστικού μετασχηματισμού". Χρειάζεται λοιπόν σήμερα να έχουμε άμεση γνώση των πλατωνικών αναλύσεων, οι οποίες δεν έχουν ποτέ χάσει την επικαιρότητά τους.

Ο Πλάτων έζησε την ήττα των Αθηνών κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Οξύς αναλυτής των γεγονότων, αποδίδει την καταστροφή στις υπερβολές όπου οδηγεί η δημοκρατία. "Τα πάντα", λέγει, "μεστά ελευθερίας γίγνεται" και εκ της "άγαν ελευθερίας" ακολουθεί η "άγαν δουλεία, πλείστη τε και αγριωτάτη". Όπως πολλοί από τους αριστοκρατικούς, ο Πλάτων, τρέφει σεβασμό προς το πολίτευμα της Σπάρτης. Προσπαθεί λοιπόν, σαν νομοθέτης κατά το πρότυπο του Λυκούργου, να διαγράψει τους κανόνες μιας "ιδεώδους" Πολιτείας μετά την βαθειά απογοήτευσή του από την εφαρμογή της δημοκρατίας στην Αθήνα.

Η νέα Πολιτεία συνεπάγεται την αλλαγή των ανθρώπων. Τούτο απαιτεί εκπαίδευση και η Παιδεία πρέπει να αρχίζει από την παιδική ηλικία όταν ακόμα το πνεύμα είναι εύπλαστο. Θα πρέπει να διακρίνουμε, λέγει ο Πλάτων, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λέγεται στα παιδιά -και όχι μόνο σε αυτά, αλλά και στους "άφρονας και τους νέους". Ορισμένες ιστορίες της μυθολογίας θα πρέπει να τις παραλείπουμε -όπως πχ ότι ο Ζευς έδεσε τον πατέρα του ή απατά και δέρνει τη γυναίκα του. "Ο γαρ νέος ουχ οιός τε κρίνειν." Με αυτά, ο Πλάτων καθορίζει ότι πρέπει κάποιος να κρίνει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να αποκαλύπτεται στον λαό. Η λογοκρισία και η σκόπιμη αλλοίωση της ιστορίας ή της λογοτεχνίας βρίσκουν για πρώτη φορά τη "φιλοσοφική" τους θεμελίωση. 

Ακολούθως, ο Πλάτων διακρίνει μεταξύ δύό ειδών ψεύδους, το "τω όντι ψεύδος" και το "εν τοις λόγοις ψεύδος". Το πρώτον, μισείται και από τους ανθρώπους και από τους θεούς. Το δεύτερον όμως, "φάρμακον χρήται πρέπει να είναι "ωφέλιμον". Ο Πλάτων διδάσκει των ωφελιμισμό στην Παιδεία και δέχεται την απόκρυψη του αληθούς εφ' όσον τούτο είναι αναγκαίο. Ό,τι δεν είναι σκόπιμο θέλει να το εξαλείψει και αναφέρει αποσπάσματα από την Οδύσσεια και την Ιλιάδα που κρίνει ότι θα έπρεπε να διαγραφούν. Ο Πλάτων δεν θα εδίσταζε, σήμερα, να εφαρμόσει λογοκρισία και στα θεάματα, όταν παρουσιάζουν έργα "φρίκης" και "οδυρμών". "Αφαιρετέα άρα!" Φθάνει ακόμα στο να απαγορεύσει τους ισχυρούς γέλωτες διότι μεταβάλλουν τη ψυχή.

Το ψεύδος λοιπόν είναι ωφέλιμο στον άνθρωπο "χρήσιμον ως εν φαρμάκο είδει". Το φάρμακο αυτό μόνον οι άρχοντες της πόλες έχουν δικαίωμα να το δίνουν, ακριβώς όπως το άλλο φάρμακο επιτρέπεται να το χορηγεί μόνο ο ιατρός. "Τοις άρχουσιν προσήκει ψεύδεσθαι επ ωφελεία της πόλεως." Αντιθέτως, εάν ιδιώτης ψεύδεται προς τους άρχοντες, τούτο είναι καταδικαστέο διότι, όπως θα δούμε, αντίκειται στον ορισμό που ο Πλάτων δίνει για τη Δικαιοσύνη ("έκαστος τα αυτού πράττειν".). Για τον ίδιο λόγο ο Πλάτων παίρνει θέση για το αδίκημα "περιυβρίσεως αρχής" με λόγους ή έργα. "Ου καλώς και όσα τις εν λόγω ή εν ποιήσει είρηκε νεανιεύματα ιδιωτών εις άρχοντας". 

Η λογοκρισία είναι ο αρνητικός τρόπος προστασίας της Πολιτείας. Υπάρχει και ο θετικός. Δηλαδή, ο εξαναγκασμός ("προστάξειν") των ποιητών όπως ενεργούν σύμφωνα με αυτό που οι άρχοντες θεωρούν "καλόν". Την επιβολή λοιπόν εκ μέρους του άρχοντος, της λογοκρισίας, την απαγόρευση του διασυρμού των θεών ή της ανταρσίας προς τους άρχοντες, τη χρήση του "ωφέλιμου" ψεύδους προς τους πολίτες, ο Πλάτων θεωρεί επιβεβλημένα για να μην ωθούνται με τη μίμησιν οι νέοι και, εν γένει, οι πολίτες προς κακές πράξεις. 

[...]

Στο 4ο βιβλίο ο Πλάτων λέγει ότι εφ' όσον έχει εγκαθιδρυθεί το καθεστώς, οι φύλακες οφείλουν να απαγορεύουν οποιονδήποτε νεωτερισμό "παρά την τάξιν". Δεδομένου ότι η παιδεία βασίζεται στην παράλληλη ανάπτυξη του πνεύματος ("μουσική") και του σώματος ("γυμναστική"), οι φύλακες θα εφαρμόζουν επ' αυτών διπλό έλεγχο. Όχι μόνο θα απαγορεύεται ο νεωτερισμός, αλλά και θα επιβάλλεται η προβολή και διαφύλαξη των παραδεκτών αρχών. Η "αλλαγή" την οποία προτείνει ο Πλάτων έχει αυτό το χαρακτηριστικό: ότι μόλις εγκαθιδρυθεί, σκοπός της θα είναι να αποκλείσει οριστικώς πλέον για το μέλλον οποιαδήποτε... αλλαγή! Στο καθεστώς του ολοκληρωτισμού δεν επιτρέπονται "πισωγυρίσματα". Αλλά ούτε και πρόοδος!

Πώς τούτο θα καταστεί δυνατόν; Κατά τον Πλάτωνα, οι φύλακες οφείλουν να "μηχανεύόνται" την πειστική επιβολή του μύθου. "Τις αν ούν ημίν μηχανή γένοιτο των ψευδών των εν δέόντι γιγνομένων, γενναίον τι εν, ψευδομένους πείσαι την πόλιν;" Η "μηχανή" αυτή είναι απλή. Η Προπαγάνδα γίνεται το όργανο της Πολιτείας. Ο μύθος πρέπει να επιβληθεί και αυτός στη ψυχή του πολίτου από την παιδική ηλικία. "Εθεύς παιδιάς μεθεκτέον." Ποιος θα αμφέβαλε για το γεγονός ότι ο Λένιν υπήρξε πράγματι βαθύς μελετητής του Πλάτωνος; λογοτεχνία, η ιστοριογραφία, η κυρίως μουσική, οι εικαστικές τέχνες, η ιατρική, η δικαστική, ακόμη και η... διαιτητική -ολόκληρο το πνευματικό υπεροικοδόμημα της χώρας, είναι στρατευμένο κατά τον Πλάτωνα, για την εκπλήρωση του Ύπατου Σκοπού!

Ασφαλώς όταν μία "Υπουργός Πολιτισμού" στη σύγχρονη Αθήνα (η ηθοποιός Μελίνα Μερκούρη), εκάλεσε το 1984 μΧ χιλίους "διανοουμένους" του άστεος για να τους πει ότι είναι "στρατευμένοι" για την ιδέα του "σοσιαλιστικού μετασχηματισμού", δεν μπορεί κανείς να την κατηγορήσει ότι η πρόθεσή της δεν ήταν καθαρώς... πλατωνική! Ηθέλησε και αυτή σαν καλή ηθοποιός να υποδυθεί τον ρόλο του "φύλακος-φιλοσόφου-βασιλέως- όπως τόσοι άλλοι, μετά τον Πλάτωνα, παρόμοιοι!

[...] 

Ο Πλάτων δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η ιδεατή ουτοπία του θα γινόταν κάποτε πραγματικότητα με "φιλόσοφο-φύλακα" τον Πάπα Γρηγόριο, τον Λένιν, τον Χίτλερ, τον Στάλιν ή τον Αντρόπωφ - για να αναφέρουμε μόνο τους σπουδαιότερους και τους ξένους!

Η προπαγάνδα μέσον βιασμού των λαών

του Νίκου Α. Καλογερόπουλου

Η αναγέννηση ενός όχι και τόσο καμουφλαρισμένου καθεστώτος

Ο Αμερικανοσπουδαγμένος Γιάννης Ρουμπάτης είχε κάνει μία διατριβή στο Πανεπιστήμιο John Hopkins με θέμα τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις με τίτλο "Tangled Webs, The US in Greece 1947-1967". Η διατριβή πολύ σύντομα εδόθη στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη (ΔΟΛ) και έγινε βιβλίο στα ελληνικά με τον τίτλο "Δούρειος Ίππος, Η αμερικανική διείσδυση στην Ελλάδα 1947-1967". 

Λίγο αργότερα, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας του ΚΚΕ "Πρώτη" και αργότερα στη "Γραμμή" του Γιώργου Κοσκωτά, είχε αναλάβει σε εργολαβία τον πόλεμο εναντίον του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Έντουαρντ Ντερβίνσκι*. Ο Ντερβίνσκι, πολέμιος της Χούντας των Αθηνών, είχε δηλώσει στην "Καθημερινή" πως "οι σχέσεις της Αμερικής με την Ελλάδα έχουν υποστεί σοβαρότατα πλήγματα, περισσότερα από ότι οι σχέσεις της με οποιαδήποτε άλλη χώρα. Και τούτο λόγω της γεμάτης φαντασιώσεις κάλυψης του ελληνικού Τύπου. Θα ήταν καλό να πέσει ο τόνος των δημοσιευμάτων και το επίπεδο της φαντασίας."

Ήταν η εποχή που ο ελληνικός Τύπος είχε κατακλυστεί από πρωτοσέλιδα πλαστογραφιών και προπαγάνδας σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί ευθύνονταν για τα πάντα στην Ελλάδα, της Επταετίας συμπεριλαμβανομένης. Ήταν η εποχή που το ελληνικό κλιμάκιο της σοβιετικής Διεθνούς Οργάνωσης Δημοσιογράφων πραγματοποιούσε διάφορες εκδηλώσεις για το "γενικό καλό" με συντονιστές τον Παύλο Τσίμα και την Έλλη Παππά. Ήταν η εποχή που οι Κραουνάκηδες, το Έθνος του Μπόμπολα, και ο ΔΟΛ του Λαμπράκη έγραφαν "αντικειμενικά" κατά των ΗΠΑ και έδιναν διαλέξεις μαζί με τον μορφωτικό ακόλουθο της Μόσχας, συνεργάτες της KGB και άλλους σοβιετικούς αξιωματούχους για τις επετείους της "Μεγάλης Οκτωβριανής Επαναστάσεως." Ήταν η εποχή που δημοσιογράφοι εξέδιδαν τις βιογραφίες δικτατόρων, ανατολικογερμανικής, βουλγαρικής ή άλλης καταγωγής. 

Ήταν η εποχή που ενώ όλος ο πολιτισμένος κόσμος ήξερε πως η διεθνής τρομοκρατία οφείλει την ύπαρξή της στην ανατολικοευρωπαϊκή κομμουνιστική πηγή που συμπορευόταν με την αραβική, οι Έλληνες δημοσιογράφοι-συγγραφείς έγραφαν βιβλία σύμφωνα με τα οποία είναι γέννημα-θρέμμα της CIA. 

Η τακτική του "τα ρίχνουμε όλα στους Αμερικανούς" και κυρίως τον μεγάλο Σατανά τη CIA, είναι γνώριμη της ψυχροπολεμικής περιόδου. Οι Σοβιετικοί έριχναν για παράδειγμα ένα δυτικό αεροπλάνο; Το είχε κάνει η CIA. Η οποία CIA ετοίμαζε ιούς σε μυστικά εργαστήρια με σκοπό να γεμίσει όλη η ανθρωπότητα με AIDS (βλ. σχετικά πρωτοσέλιδα του ΕΘΝΟΣ), ενώ μόλις προχτές ήταν εκείνη που είχε ρίξει τους Δίδυμους Πύργους. Πρόκειται για μία συνήθης γκεμπελίστικη πρακτική της λογικής "πες-πες, όλο και κάτι θα μείνει".

Ο Ρώσος Πρόεδρος βραβεύει τον Ανατόλι Κορνούκοβ, 2000. Ανώτατος αξιωματούχος της Ρωσικής Αεροπορίας, και επικεφαλής της αποστολής κατάρριψης του νοτικορεάτικου KAL 007. Είχε δώσει ο ίδιος την εντολή.

O Ρουμπάτης λοιπόν είχε αναλάβει να ανταπαντάει μέσα από τις κομμουνιστικές εφημερίδες στον Ντερβίνσκι, κατηγορώντας τις ΗΠΑ για διαστρέβλωση της πραγματικότητας, για κάτι δηλαδή που είχαν υπό την αποκλειστική τους διαχείριση οι Έλληνες άνθρωποι της ενημέρωσης, της επιχειρηματικότητας, της διανόησης, και λοιποί ταγμένοι πολεμιστές της (σοβιετικής) αριστεράς και της προόδου. 

Σήμερα είναι διοικητής στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, διορισμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ.

* Για περισσότερες πληροφορίες βλ. βιβλία Παύλου Αναστασιάδη

Η αλήθεια κοστίζει ακριβά στη Ρωσία

"Αυτό το βιβλίο μιλάει για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά όχι όπως τον βλέπουν συνήθως στη Δύση. Όχι μέσα από ροζ γυαλιά. 

Γιατί είναι δύσκολο να διατηρήσει κάποιος αυτή τη ροζ αντιμετώπιση των πραγμάτων, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την καθημερινότητα της Ρωσίας; Αυτό συμβαίνει επειδή ο Πούτιν, προϊόν των μυστικών υπηρεσιών της χώρας, απέτυχε να ξεπεράσει τις ρίζες του και να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν υπαξιωματικός της σοβιετικής Καγκεμπέ. Ακόμα ασχολείται με το να επαναφέρει στην τάξη τους συμπατριώτες του που διψούν για λίγη ελευθερία. Επιμένει να καταπατά το δικαίωμα της ελευθερίας, όπως ακριβώς έκανε και στην αρχή της καριέρας του.

Αυτό το βιβλίο μιλάει επίσης για όσους δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν τη συμπεριφορά του Πούτιν στη Ρωσία. Δε θέλουμε πια να είμαστε σκλάβοι, ακόμα κι αυτό βολεύει τη Δύση. Απαιτούμε την ελευθερία μας. 

Αυτό το βιβλίο δεν είναι μια ανάλυση της πολιτικής Πούτιν. Δεν είμαι πολιτική αναλύτρια. Είμαι απλώς ένα ανθρώπινο ον, ένα πρόσωπο στο μοσχοβίτικο πλήθος, στην Τσετσενία, την Αγία Πετρούπολη και αλλού. Αυτές είναι οι συναισθηματικές μου αντιδράσεις. Είναι πολύ νωρίς για να αποστασιοποιηθούμε από τα πράγματα, όπως πρέπει να κάνει κάποιος όταν θέλει να αναλύσει τις καταστάσεις με αντικειμενικότητα. Απλώς ζω στο παρόν, και σημειώνω ό,τι βλέπω."

Η ιστορία της ζωής μας

"Έχουμε γράψει και άλλη φορά ότι το δράμα με τις φιλελεύθερες ιδέες στην Ελλάδα είναι ότι δεν μπόρεσαν ποτέ να διαδοθούν γιατί κάτι τέτοιο δεν το επέτρεπαν τα μαζικά μέσα επικοινωνίας. Οι περισσότερες "δεξιές" ελληνικές εφημερίδες μετά τον πόλεμο βρίσκονταν στα χέρια αριστερών δημοσιογράφων οι οποίοι εντέχνως υποστήριζαν μεν τη Δεξιά σε κομματικό επίπεδο, πλην όμως στον ιδεολογικό τομέα πρόβαλλαν και αναβάθμιζαν τις δικές τους ιδέες. Αν στο φαινόμενο αυτό προσθέσουμε την κατάληψη του χώρου του βιβλίου, του κινηματογράφου, και της τέχνης από την αριστερά, τότε γίνεται ηλίου φαεινότερο γιατί οι φιλελεύθερες ιδέες αποτελούν κουίζ για τους Νεοέλληνες."

Π. Αθανασίου, περιοδικό Εποπτεία, Σεπτέμβριος 1988 - άρθρο για την ιδιωτική ραδιοφωνία στην Ελλάδα

Η ελπίδα ντρέπεται

Αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το κύκνειο άσμα ενός βαρελιού που θα πιάσει επιτέλους τον πάτο. Αν είναι μισοάδειο... άστο καλύτερα.

===

Νέα και άφθαρτα πρόσωπα ανέλαβαν την ΕΡΤ

Πρόκειται για τον Λάμπη Ταγματάρχη τον οποίο είχε παραιτήσει ο τότε υπουργός Μόσιαλος μετά το θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί για την εκχώρηση-για μερικές χιλιάδες ευρώ-του δορυφορικού σήματος της ΕΡΤ σε εταιρία πίσω από την οποία ελέγετο ότι βρίσκεται ο επιχειρηματίας Κοντομηνάς.

Ο δε Διονύσης Τσακνής, είναι μέλος του Δ.Σ. της περίφημης ΑΕΠΙ η οποία έχει κλείσει πολλές μικρές επιχειρήσεις σε ολόκληρη της Ελλάδα (ακόμη και ραφτάδικα) για τα πνευματικά δικαιώματα.

Ο Καλφαγιάννης έχει κάθε λόγο να αισθάνεται αδικημένος.

Πολλοστή φορά πτώση από τα σύννεφα

Πρόεδρος ΕΣΡ η μαμά Ζωής. Για να σταματήσουν τα παιδάκια να λιποθυμούν στα σχολεία. Για τα οποία παιδάκια δεν ακούμε τίποτα στις ειδήσεις πάντως μετά την #πρώτη_φορά_αριστερά. Ή σταμάτησαν να λιποθυμούν ή δεν το λένε πλέον.

Αλλά δεν μπορεί να γίνει κατανοητή αυτή η γκρίνια, για τη μαμά Ζωής, τη σύντροφο Βίτσα, τη σύντροφο Δρίτσα ή το ότι ο ο δ/ντής της κομματικής εφημερίδας του κυβέρνησης αναλαμβάνει δ/ντής ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης. Αυτές τις τακτικές ακολουθούσαν και οι προηγούμενοι. Όποιος περίμενε ότι η (πρώτη φορά) μαρξιστική αριστερά θα είχε κάποιο ηθικό πλεονέκτημα έναντι της σοσιαλδημοκρατίας ή ήταν πολιτικά αμόρφωτος ή αιθεροβάμων. 

Η μη ενημέρωση

Πέντε μέρες μετά τη δολοφονία Nemtsov και τα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθούν να μην συγκινούνται από το θέμα και το πόσο ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα ήταν. Έκαναν μία τυπική αναφορά την επομένη των πυροβολισμών, και μη τον είδατε, παρόλο που ένα βανάκι γεμάτο από οπλισμένους τύπους εμφανίστηκε έτσι απλά ΜΠΡΟΣΤΑ από το Κρεμλίνο και "καθάρισε" με συνοπτικές διαδικασίες τον ηγέτη της αντιπολίτευσης. Δηλαδή, ο πρόεδρος Πούτιν θέλει να μας πει ότι η ασφάλεια της μεγαλύτερης υπηρεσίας κατασκόπων του κόσμου, κυρίως στην περιοχή ΜΠΡΟΣΤΑ από το Κρεμλίνο, είναι διάτρητη και παραπέμπει σε καταστάσεις ΘουΒου. Οπωσδήποτε.

Σαν το θράσος του γαύρου δεν έχει πουθενά

Πήγε ο πρόεδρος Μαρινάκης στη Λεωφόρο να προκαλέσει τα πάθη με την εκστατική του και πληθωρική παρουσία, μα πάνω από όλα με το αίσθημα δικαίου που τον διακρίνει. 

Ο άνθρωπος το όνομά του οποίου συνδέθηκε με το μεγαλύτερο εμπόριο ναρκωτικών που έχει συμβεί ποτέ στα ελληνικά δεδομένα. Ο άνθρωπος που βάζει τους τραμπούκους του να δέρνουν ποδοσφαιριστές στην έδρα του. Ο συνεχιστής της Ριζούπολης. Που όταν τρομοκρατεί το κάνει επειδή "διδάσκει ήθος", και επειδή το ποδόσφαιρο, είναι "αντρικό σπορ", τρόλαρε το σύμπαν για μία ακόμη φορά:

Πες τα πρόεδρε, να μην κουράζεται και ο άλλος ο ευτραφής πρόεδρος ο Πάνος, το πουλέν. Βομβαρδίστε τους αντιφρονούντες κάποια στιγμή, να ολοκληρωθεί ο ολοκληρωτισμός που πρεσβεύετε, εσείς που ξέρετε και από εγχώρια Ιράκ, και από ήθος. 

Η βία και η βία

Ακούσαμε όλοι για την επίθεση στο Παγκράτι και όπως ήταν φυσικό αισθανθήκαμε απαίσια με τους εφιάλτες που κυκλοφορούν δίπλα μας. Θα ήταν όμως ίσως εξίσου απαραίτητο να ακούγαμε για όλα τα περιστατικά βίας, δείχνοντας εξίσου την ίδια αφοσίωση στην ανθρώπινη ζωή.

Τον πρώτο καιρό του μνημονίου, και για 2 χρόνια, το Παγκράτι υπέφερε από εγκληματικότητα. Οι ληστείες και το ξύλο ήταν χωρίς υπερβολή καθημερινό φαινόμενο. Άνοιγαν τις πολυκατοικίες, κάθε μέρα, απειλούσαν γερόντια, ο εκφοβισμός ήταν ρουτίνα. Τον εβγατζή, ένα μικρό αδύναμο γεροντάκι, τον έσπασαν στο ξύλο για 15 ευρώ, το κεφάλι του καθαριστή το άνοιξαν με όπλο, μιας άλλης κύριας της έσπασαν και το πρόσωπο και το χέρι, και όλα αυτά μέρα μεσημέρι, ενώ ήταν στα μαγαζιά τους, όπως μέρα μεσημέρι άνοιγαν και τα σπίτια.

Κανένα ιντημίντια δεν έγραψε όμως τίποτα, κανένα ΠΑΣΟΚ δεν καταδίκασε ποτέ κάτι, πλην της ΧΑ, ο μύλος της οποίας γέμιζε επιδεικτικά με το νερό της αγανάκτησης.

Γιατί όμως έγινε αυτό; Δεν έχει η ανθρώπινη ζωή για όλους την ίδια αξία; Αν είσαι γκέη και σου επιτίθεται κάποιος είναι πιο λυπηρό, πιο ανησυχητικό και εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους για την κοινωνική δικαιοσύνη, από το αν είσαι σκέτο πολίτης;

Όσο η αξία μετριέται και προβάλλεται με όρους διαφορετικότητας τόσο θα αυξάνει και η ρητορική και η πρακτική του μίσους από εκείνους που δεν την αντέχουν. Στην πραγματικότητα όμως, όλοι είμαστε διαφορετικοί. Ίσως όμως απέχουμε πολύ από το να εμπεδώσουμε αυτή την αλήθεια.

Η Βαρνάβα πονάει επειδή είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά για αυτό πονάνε και όλες οι άλλες πλατείες που δεν είδαν ανάλογη δημοσιότητα, ή που ακούνε τα εξ αμάξης όταν θίγεις το ζήτημα της εγκληματικότητας και της σχέσης της με τη λαθρομετανάστευση, όπως τα ακούς κι όταν ζητάς να μπορείς τουλάχιστον να αυτο-αμύνεσαι.

Στα γκουλάγκ της προπαγάνδας

Περιχαρή αρκετά εγχώρια ΜΜΕ ενημέρωσαν το κοινό τους πως ο Φιντέλ Κάστρο έκλεισε τα 88, και πως γιόρτασε αυτή τη σημαντική μέρα με φρουτάκια και δωράκια, παρέα με τον πρόεδρο της Βραζιλίας, ο οποίος τον έχει βοηθήσει πολύ εναντίον του «κακού» αμερικανικού εμπάργκο. 

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε ποια θα ήταν η αντίδραση εκείνου του κοινού, που εξακολουθεί να ενημερώνεται για τον κόσμο και τα θαυμαστά του έργα αποκλειστικά από την τηλεόραση και τον έντυπο Τύπο, αν διαπίστωνε ότι εκείνα που ενώνουν τον εργατικό και εθνικό σοσιαλισμό (ΚΚΕ και ΧΑ για τα ελληνικά δεδομένα), είναι πολλά περισσότερα από εκείνα που τους χωρίζουν. Ο αντι-σιωνισμός είναι το ένα ζήτημα για παράδειγμα, μαζί με τον παραδοσιακό αντιαμερικανισμό (ο κακός καπιταλισμός), και τον φιλοσοβιετισμό. Ο συγκεντρωτισμός της οικονομίας κατ’ επέκταση ένας ακόμη συνδετικός κρίκος, και οι τρόποι εδραίωσης των καθεστώτων τους ένας ακόμη, όπως φερ’ ειπείν η δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης. 

Είναι άλλωστε γεγονός κι ας μην διαδίδεται και τόσο πολύ για λόγους που έχουν να κάνουν όχι τόσο με την αγιοποίηση του κομμουνισμού αλλά με την απενοχοποίηση της σοσιαλδημοκρατίας, πολλά στελέχη της οποίας προέρχονται ιδεολογικά από το σφυροδρέπανο, ότι με σκοπό την τιμωρία όσων είχαν κριθεί ακατάλληλοι για την επανάστασή του και θέλοντας να τους χρησιμοποιήσει για δωρεάν εργασία, ο Φιντέλ Κάστρο ακολουθώντας το παράδειγμα της Μόσχας αλλά και της Σόφιας, αποφάσισε έπειτα από μία κεκλεισμένων των θυρών σύσκεψη της οποίας είχε προεδρεύσει με τη συμμετοχή ανώτερων στελεχών του καθεστώτος του, να δημιουργήσει τη δική του παρακαταθήκη στα γκουλάγκ. 

Το σχέδιο που προέκυψε από εκείνη τη σύσκεψη ήταν η δημιουργία ενός δικτύου στρατοπέδων συγκέντρωσης για να θέσει υπό περιορισμό χιλιάδες «ακατάλληλους». Αρχικά το είχε ονομάσει «σχέδιο Φιντέλ», ωστόσο ο Κάστρο θέλησε να αποσυνδέσει το όνομά του από αυτό και έτσι το μετονόμασε σε UMAP (Military Units to Help Production – Στρατιωτικές Φάλαγγες Προώθησης Παραγωγής). 

Οι οδηγίες του Κάστρο ήταν σαφείς: Οι πράκτορές του να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, τη νύχτα, και να συλλαμβάνουν όλους τους άνδρες που δεν ταίριαζαν στο προφίλ του «κατάλληλου». Όλους εκείνους που αποτελούσαν «το απόβρασμα της κοινωνίας», με άλλα λόγια τους γκέη, τους καθολικούς, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, τους αγρότες που δεν ήθελαν «κολλεκτιβοποίηση», και λοιπούς απροσάρμοστους και αντιφρονούντες που αποκαλούντο «αντικοινωνικοί» και «αντιπαραγωγικοί».

Οι κυνηγοί του Κάστρο σάρωσαν πόλεις, συνοικίες και γειτονιές και έπιασαν χιλιάδες άτομα, ηλικίας 17 και άνω αυτή τη φορά -γιατί όταν ο Τσε ήταν υπουργός έπιαναν και μωρά παιδιά. Τους πήγαιναν στα αστυνομικά τμήματα με τη δικαιολογία ελέγχου της ταυτότητάς τους και των προσωπικών καρτών που όλοι οι πολίτες της Κούβας έπρεπε να φέρουν πάνω τους. 

Έπειτα κατέληγαν στα κελιά των φυλακών και αργότερα στις εγκαταστάσεις της μυστικής αστυνομίας, σε στάδια, αποθήκες, κλπ. Εκεί τους έπαιρναν φωτογραφίες, δακτυλικά αποτυπώματα και άλλα στοιχεία, και υπό την απειλή όπλων τους έβαζαν να υπογράψουν ομολογία ότι ανήκουν πράγματι στην κλίκα του «αποβράσματος». Η υπογραφή τους ισοδυναμούσε με την απελευθέρωσή τους, μέχρι όμως τη στιγμή που τους καλούσαν να παραστούν στα τρομακτικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όσοι δεν υπέγραφαν, παρέμεναν στη φυλακή και πέρναγαν βασανιστήρια, σωματικά και ψυχολογικά, μέχρι να υπογράψουν κι αυτοί. 

Τα στρατόπεδα χτίστηκαν σε απομονωμένες περιοχές της επαρχίας Camagüey. Και θύμιζαν τα αντίστοιχα του Χίτλερ, μόνο που δεν είχαν κρεματόρια. Είχαν ηλεκτροφόρα σύρματα, φράκτες καλωδίων, φρουρούς οπλισμένους με πολυβόλα και εκπαιδευμένα σκυλιά. Ήταν κάτι που δεν είχε ξαναδεί η Κούβα μέχρι τότε. Από το 1965, οι κρατούμενοι έφταναν εκεί είτε με τρένο, λεωφορείο, φορτηγό ή και οχήματα και φορτηγά της αστυνομίας και του στρατού. Τους υποδεχόταν μία επιγραφή που έλεγε πως "η εργασία θα σας κάνει άντρες". Και η άφιξή τους σηματοδοτούσε την έναρξη εξευτελιστικών καταστάσεων, ταπείνωσης, βασανιστηρίων και φυσικά σκληρής εργασίας. Τους έντυναν με ειδικές φόρμες και μπότες, και βεβαίως, τους απαγόρευαν κάθε πρόσβαση σε όπλα. Ήταν δε χωρισμένοι οι «στρατώνες» σε εκείνους που είχαν γκέη, και σε όλους τους υπόλοιπους.

Πολλοί είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν, ενώ άλλοι πέθαναν από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις, ή την πείνα και τις αρρώστιες μιας και εννοείται πως δεν είχαν ιατρική φροντίδα. Τους βίαζαν, τους χτυπούσαν, τους ακρωτηρίαζαν.

Τον Ιούλιο του 1968 η ονομασία «UMAP» έσβησε από τα στρατόπεδα, καθώς το καθεστώς του Κάστρο θέλησε να τα αποκαλεί απλώς «στρατιωτικές φάλαγγες». Έγγραφα και στοιχεία καταστράφηκαν, ενώ ο ηγέτης της Κούβας συνέχιζε να μαζεύει νεαρούς άνδρες που δυσανασχετούσαν με τις πολιτικές του και το κομμουνιστικό όραμά του. Η… καινοτομία ήταν ότι στο εξής θα λάμβαναν και έναν εξευτελιστικό μισθό ως αντάλλαγμα για τις πολλές και σκληρές ώρες εργασίας τους υπό αυτούς τους απάνθρωπους όρους και συνθήκες. Κάτι που ο μεγάλος ηγέτης της αριστεράς αναγκάστηκε να το αποφασίσει έπειτα από τις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας. 

Πιστεύεται ότι αυτό το δίκτυο στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα με σκοπό τον εκφοβισμό των ανθρώπων αλλά και την «πρόσληψη» έμψυχου δυναμικού για εργασία. 

Είναι ενδεικτικό ότι ενώ μέχρι το 1959 η Κούβα είχε 4 φυλακές, το δίκτυο του Κάστρο μετράει πάνω από 200 στρατόπεδα.

τίτλος: UMAP: Διαμορφώνουν πολίτες που θα ωφελήσουν την κοινωνία
υπότιτλος: Η υπέροχη πρωτοβουλία του στρατού μας

Το συγκινητικό ενδιαφέρον για τα παιδάκια της Γάζας

Παιδάκια για δεκαετίες τώρα στη Γάζα μαθαίνουν από την κούνια την Τζιχάντ. Ντύνονται τρομοκράτες και τραγουδούν για τον θάνατο στα "γουρούνια". Όμως όοοοχι. Τα ΜΜΕ δεν είχαν, ούτε έχουν, ούτε θα έχουν ποτέ λόγο να το αναφέρουν έστω και στα πλαίσια του απλού ρεπορτάζ, πριν, μετά ή κατά τη διάρκεια της όποιας εκεχειρίας, πόσο μάλλον του πολέμου. Ούτε ο ΟΗΕ που έχει τόσα παρακλάδια υπηρεσιών για τα παιδιά. Ούτε οι σταρ του Χόλιγουντ. Τι κι αν τα παιδάκια τα εκπαιδεύουν για να γίνονται δολοφόνοι; Προφανώς αυτό είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό για τη ζωή τους, και το μέλλον τους. 

Αντίθετα θα πάθουν ΣΟΚ, και οι δημοσιογράφοι θα το μεταδώσουν 15 φορές τη μέρα, επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι φασίστες Ισραηλινοί τραγουδούσαν για τα νεκρά παιδιά. Το "ένδοξο" τέλος των οποίων, όπως γνωρίζει ο οποιοσδήποτε που ασχολείται στοιχειωδώς με το μεσανατολικό, η ίδια η Χαμάς έχει ήδη οραματιστεί και προετοιμάσει καταλλήλως.

Γάζα, κυπριακό, τουρκική (και ελληνική) υποκρισία

Στην εισαγωγή της η Uzay Bulut αναφέρει ότι στις 20 Ιουλίου, δύο σημαντικά γεγονότα απασχόλησαν τα κρατικά ΜΜΕ, τα οποία δείχνουν αν μη τι άλλο, υποκρισία: Από τη μια η επίθεση Ερντογάν εναντίον του Ισραήλ για τα όσα τεκταίνονται στη Γάζα και από την άλλη τα πανηγύρια της τουρκικής ηγεσίας για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, την οποία η τουρκική πολιτική ηγεσία αναφέρει ως «ειρηνευτική επέμβαση».

Το πρώτο ρεπορτάζ, αναφέρει η Bulut, περιελάμβανε τις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων και του Ερντογάν, οι οποίοι εξαπέλυαν επίθεση κατά του Ισραήλ, κάνοντας λόγο για τυραννία γιατί πραγματοποιούν μια στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα. «Φυσικά δεν υπήρχε καμία αναφορά ότι όλα αυτά συνέβαιναν λόγω των εκατοντάδων ρουκετών που εκτόξευε η Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ. Και φυσικά το κρατικό πρακτορείο δεν σοκαρίστηκε καθόλου από το γεγονός ότι η Χαμάς στοχεύει κατοικημένες περιοχές στο Ισραήλ, αρνούμενη να τηρήσει την εκεχειρία την οποία αποδέχθηκε το Ισραήλ, ούτε για το γεγονός ότι η Χαμάς χρησιμοποιεί άμαχους και παιδιά ως ασπίδα», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Λόγω ακριβώς της υποκειμενικής κάλυψης των γεγονότων, τόσο από τα ΜΜΕ που είναι υπέρ της κυβέρνησης, αλλά και από αυτά που είναι κατά, ο λαός στην Τουρκία δεν έχει ιδέα για το τι συμβαίνει στη Γάζα από τις 8 Ιουλίου, προσθέτει η Burut. Για αυτό και πραγματοποιούνται διαδηλώσεις στους δρόμους και υπάρχουν αντιδράσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Τουρκική εισβολή, αποικισμός και εθνικό ξεκαθάρισμα στην Κύπρο - Η Κύπρος ήταν πάντα ελληνική

Όταν τα ΜΜΕ, αναφέρονταν όμως στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το λεκτικό ήταν εντελώς διαφορετικό αναφέρει η Burut, η οποία κάνει λόγο για εισβολή, εποικισμό και εθνικό ξεκαθάρισμα. «Αναφερόμενοι στην εισβολή, κάνουν λόγο για «ειρηνευτική επιχείρηση. Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς αλλά είναι αλήθεια. Η τουρκική εισβολή εορτάζεται επίσημα σαν γιορτή της ειρήνης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Όλος ο κόσμος έγινε μάρτυρας για το τι η Τουρκία έκανε το 1974 και πανηγυρίζει μέχρι σήμερα. Προσχεδιασμένες εκτελέσεις, καταστροφή, εθνικό ξεκαθάρισμα και συνεχιζόμενο δημογραφικό και πολιτιστικό βιασμό της Κύπρου. Αυτό που έγινε στην Κύπρο ήταν εισβολή, και η Τουρκία είναι ξένος εισβολέας στην Κύπρο. Η ιστορία είναι εκεί για να πει τι έγινε. Η Κύπρος ήταν ελληνική για 3500 χιλιάδες χρόνια και χριστιανική για 2000 χρόνια. Ποτέ η τουρκοκυπριακή μειονότητα, στη σύντομη παρουσία της στην Κύπρο, δεν είχε δικό της μέρος στο νησί. Από το 1500 πχ μέχρι τον 20ο αιώνα, το βόρειο τμήμα του νησιού, ήταν πάντοτε ελληνικό και στη συνέχεια χριστιανικό».

Στη συνέχεια, η Bulut, κάνει λόγο για τη συστηματική καταστροφή των θρησκευτικών μνημείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς στις κατεχόμενες περιοχές, καθώς και την μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά και κέντρα αναψυχής. 

«Η τουρκική κυβέρνηση, αρνείται τις βασικές αλήθειες, γιορτάζει την εισβολή, τον εποικισμός της Κύπρο, όμως καταδικάζει τους ισραηλινούς οι οποίοι αμύνονται από τις ρουκέτες των τρομοκρατών. Όταν πρόκειται για ισχυρισμούς για χρήση δυσανάλογης βίας, η Τουρκία θα πρέπει να είναι η τελευταία που καταδικάζει τους άλλους καθώς έχει πλούσια εμπειρία και μεγάλη τεχνογνωσία σε αυτά τα εγκλήματα για να προσβάλει τους άλλους».

Τέλος η Τουρκάλα δημοσιογράφος, σε αυστηρό ύφος, μιλά για υποκρισία από μέρους της τουρκικής ηγεσίας, η οποία στοχεύει όπως είπε, στην δημογραφική αλλαγή του τμήματος που κατέχει παράνομα στην Κύπρο και συνεχίζει να παραβιάζει όλες τις βασικές αρχές και να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Sigmalive

Το Μεσανατολικό

Κλαίνε τα ΜΜΕ, εγχώρια και διεθνή για τα παιδάκια στην Γάζα, αλλά δεν θα πουν ούτε μία φορά, αυτό που η ίδια η Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι λένε τόσο περήφανα από μόνοι τους, είτε στο καταστατικό της οργάνωσης, είτε στις ομιλίες του Αμπάς, ή στο Κοράνι, τους παιδικούς σταθμούς και τις παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση: Ότι υπάρχει μία πλευρά που θέλει να στερήσει το αναφέρετο δικαίωμα της άλλης να υπάρχει. 

Το Μεσανατολικό πρόβλημα είναι τόσο απλό στην εξήγηση των αιτιών του, που όσοι υπεροπτικά επαναλαμβάνουν πως "και οι δύο πλευρές φταίνε, και μπλα μπλα, αγκαλιαστείτε και βρείτε τα", είναι ανιστόρητοι και απληροφόρητοι. Ή εντελώς ανόητοι. 

Μετά Το Βήμα και η Δημοκρατία απολογείται για τον Μιωνή

Μετά την πρόσφατη απολογία του ΒΗΜΑτος προς τον Ελληνοεβραίο επιχειρηματία κ. Σάμπυ Μιωνή την οποία μπορείτε να την δείτε εδώ, χθες μια ακόμη ελληνική κυριακάτικη εφημερίδα, η «Δημοκρατία» σε άρθρο της με τίτλο «Ο Σάμπυ Μιωνής και η «λίστα Λαγκάρντ» έρχεται με τη σειρά της να ανασκευάσει τα όσα είχε γράψει σε βάρος του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης του ονόματός του. Με αφορμή τη συγνώμη των εφημερίδων το "Κουρδιστό Πορτοκάλι"επικοινώνησε με τον κ. Μιωνή, ο οποίος από το 1988, είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και προέκυψε η συνέντευξη φωτιά που ακολουθεί.

Διαβάσαμε την Κυριακή στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και πρόσφατα στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ, την πιο ιστορική εφημερίδα της Ελλάδας μια απολογία και προσπάθεια αποκατάστασης του ονόματός σου. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στην Ελλάδα. Τι έχεις να πεις;

Κουβαλάω μέσα μου δυο πολιτισμούς, τον Ελληνικό και τον Εβραϊκό. Ο Ελληνικός γέννησε την Δημοκρατία και ο Εβραικός την Δικαιοσύνη. Οι Έλληνες ξέρουν να προστατεύουν την Δημοκρατία και οι Εβραίοι να αποδίδουν Δικαιοσύνη σε αυτούς που την απειλούν. Όλες οι μορφές της τρομοκρατίας, λεκτικής και φυσικής, απειλούν τις δυο αυτές αξίες. Ο Εβραικοός λαός και το κράτος του Ισραήλ ξέρει και να βρίσκει και να τιμωρεί τους τρομοκράτες όσο καλά και να νομίζουν ότι κρύβονται."

"Κύπρος: κουσούρια και ξένα λάβαρα"

του Σωτήρη Δημόπουλου

Ένα κλασικό επιχείρημα, όσων κατά καιρούς έχουν υποστηρίξει την αναγκαιότητα μιας υποχωρητικής τακτικής απέναντι στις ακόρεστες διεκδικήσεις της Τουρκίας, είναι ότι αυτό επιτάσσει ο πολιτικός ρεαλισμός. Ταυτοχρόνως, όμως, οι ίδιοι απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ότι ο «ρεαλισμός» τους μας οδηγεί, εν τέλει, στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας και της αλλοτρίωσής μας ως έθνους. Ενίοτε, όμως, οι λέξεις που επιλέγουν για να «ντύσουν» την επιχειρηματολογία τους αποκαλύπτουν τον πυρήνα της σκέψης τους.

Χαρακτηριστικό, και θλιβερό συνάμα, παράδειγμα, συνιστά το κείμενο της κας Κέζα στο ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ (13.11) με τον, διαφωτιστικό για το περιεχόμενο του άρθρου, τίτλο «Κύπρος, μια άλλη χώρα».

Αφορμή, για το σχόλιο της αρθρογράφου, αποτέλεσε το αίτημα, του ευρωβουλευτή κ. Κουμουτσάκου, για παρέμβαση της Κομισιόν στις άθλιες και αχαρακτήριστες δηλώσεις τού, διολισθαίνοντος συνεχώς σε απροκάλυπτο εσωτερικό και εξωτερικό αυταρχισμό, Ερντογάν για την Κύπρο. Του ζητά, λοιπόν, να καθίσει στα αυγά του και να μην δημιουργεί ζητήματα με την γείτονα για μια «κακοδιατύπωση» (ο όρος και τα εισαγωγικά της συντάκτριας). Το ίδιο ζητά και από την κα Δούρου, του Σύριζα, η οποία, δυστυχώς, θύμωσε και αυτή με τον «σουλτάνο», και έτσι αναγκάζει τη δημοσιογράφο να μην δύναται να περιορίσει τις νουθεσίες της στους «δεξιούς» με τις πατριωτικές εμμονές...

Ποιοι είναι οι λόγοι, σύμφωνα με το σκεπτικό του άρθρου, που κάνουν τις συγκεκριμένες ελλαδικές αντιδράσεις υπερβολικές και ζημιογόνες;

Ο πρώτος είναι ότι, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι διαφορετικά κράτη και «δεν συζητείται η προοπτική συνένωσης».

Ο δεύτερος ότι, η Ελλάδα δεν έχει τις δυνάμεις να προστατεύσει την Κύπρο.

Και ο τρίτος, κι ο «φαρμακερός», ότι, τέλος πάντων, «η ιδέα του έθνους είναι ρευστή»(!).

Να, λοιπόν, η ουσία, να ο πυρήνας του ιδεολογικού οικοδομήματος που γεννά διαρκώς ανάλογες αντιλήψεις, που φαντάζουν παράλογες. Δεν είναι οι Κύπριοι τμήμα του ελληνικού έθνους. Δεν υπάρχει πλέον το ελληνικό έθνος που πιστεύαμε ότι υπάρχει. Είναι κάτι άλλο, «ρευστό», και προφανώς εξαρτάται από το φαντασιακό «δοχείο» που δημιουργούν οι «ειδήμονες».

Οι προτροπές, λοιπόν, να μείνουμε μακριά από το Κυπριακό και τα απειλητικά μουγκρίσματα του Ερντογάν δεν προέρχονται από την επιθυμία για μια πιο συνετή -ας το δεχθούμε- διπλωματική τακτική. Ούτε σκοπεύουν σε μια πιο ευέλικτη, σύμφωνα με αυτή τη λογική, στρατηγική ώστε να αντιμετωπισθεί η απροκάλυπτη επιθετικότητα της Τουρκίας, η οποία οραματίζεται την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, με την Κύπρο και την Ελλάδα- βιλαέτια της. Άλλωστε το κυπριακό περιγράφεται στο κείμενο ως «κουσούρι»(!), ελάττωμα δηλαδή της ελληνικής διπλωματίας. Οπότε, αν αφαιρεθεί, προφανώς, η τελευταία θα γίνει και πιο εμφανίσιμη…

Η Κύπρος, σύμφωνα με την κα Κέζα, δεν είναι μόνον μια άλλη χώρα, και άρα δεν είναι ορθό να αναμειγνυόμαστε στα «διεθνή» της ζητήματα. Το σπουδαιότερο είναι ότι υποστηρίζει πως πρόκειται για τη χώρα ενός άλλου, από το ελληνικό, έθνους και έτσι τα λάβαρά του, δηλαδή τα λάβαρα του τρισχιλιετούς κυπριακού ελληνισμού, μάς είναι «ξένα» -ναι, αυτό γράφει… Αποδεικνύοντας ότι περισσότερο και από τις ιδέες, ακόμη πιο ρευστές και πιο γλοιώδεις μπορούν να καταντούν οι συνειδήσεις.

Δημοσιεύτηκε και στον ιστότοπο “www.ardin-rixi.gr”

Top 10 των πιο διάσημων "πειραγμένων" φωτογραφιών

Από τον Λένιν και τον Χίτλερ μέχρι τα "Σκαθάρια" και τη Μάρθα Στιούαρτ.

Από το Time.

Naming the dead

Εδώ και μια δεκαετία περίπου, έχουν σκοτωθεί πάνω από 2.500 άνθρωποι εξαιτίας των επιθέσεων μη επανδρωμένων σκαφών στα πλαίσια του προγράμματος της CIA για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Πολλά από τα θύματα έχει ειπωθεί ότι ήταν μαχητές, και μόνο το 1/5 των νεκρών πολίτες.

Μετά το περσινό, εντυπωσιακό γράφημα, το νέο του project Bureau of Investigative Journalism φέρνει στη δημοσιότητα στοιχεία για τους νεκρούς, με μια εμπλουτισμένη από φίλτρα αναζήτησης λίστα. Συμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα του, μόνο 568 νεκροί.

(κλικ στην εικόνα για μεταφορά στην ιστοσελίδα του Naming the Dead)

Οι τρεις μέρες του Κόνδορα

Κι αν δεν το δημοσιεύσει; Είσαι διατεθειμένος να κρύβεσαι για μια ζωή; Τι θα κάνεις αν δεν το δημοσιεύσει το θέμα;

"Κόνδορας" είναι η κωδική ονομασία ενός χαρισματικού πράκτορα της CIA ο οποίος όμως κατέχει μια θέση ρουτίνας παρά το ασυνήθιστο της φύσης της και το ενδιαφέρον του χαρακτήρα της. Η ζωή του κυλάει κανονικά μέχρι που βρίσκει και τους έξι συνεργάτες του νεκρούς. Και όταν καταφέρνει να φτάσει στην άκρη του νήματος, περνώντας διά πυρός και σιδήρου σε μια Αμερική που ζει ήδη την ανάδυση του ονείρου και του στρατηγικού της πλάνου της και στη Μέση Ανατολή, αποφασίζει να δημοσιεύσει το σκάνδαλο που έζησε και τον έπεισε για το σκοτεινό πρόσωπο των μυστικών υπηρεσιών. Όπως όμως τον ενημερώνει και ο προϊστάμενός του, επειδή έδωσε μια ιστορία, αυτό από μόνο του πρακτικά δεν συνεπάγεται και την εκτύπωσή της, όσο σημαντικό κι αν είναι το περιεχόμενό της, από τη στιγμή που απειλεί συμφέροντα. Η δημοσιογραφία δεν είναι ανεξάρτητη, και η αλήθεια γίνεται από σχετική ως ανύπαρκτη με τη κατάλληλη πίεση, στις κατάλληλες θέσεις-κλειδιά. Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας στοιχειώνει τον πρωταγωνιστή, με το ζουμάρισμα της κάμερας να το περιγράφει πολύ γλαφυρά όπως το εξηγεί και ο ίδιος ο Σίντνεη Πόλακ σε ένα φινάλε που πάντως διαφέρει από του βιβλίου καθώς εκεί, η Υπηρεσία τους σκοτώνει όλους στο τέλος.

Ένας βετεράνος μιλάει για τα ΜΜΕ επί Ομπάμα

Υπήρξε ο άνθρωπος που το 1969 έφερε στο φως τη μαζική σφαγή που είχε κάνει ο αμερικάνικος στρατός στο βιετναμέζικο χωριό Μάι Λάι. Για αυτή του την επιμονή, πήγε ο ίδιος εκεί και έψαξε να βρει τον υπεύθυνο της θηριωδίας και στοιχεία, κέρδισε το Πούλιτζερ. Είναι ο ίδιος που το 2004 δημοσίευσε το σκάνδαλο του Άμπου Γκράιμπ στο New Yorker, αποκαλύπτοντας τα βασανιστήρια και τις πρακτικές εκείνης της φυλακής, που όπως υποστήριξε ήταν οι ίδιες με εκείνες του Γκουαντάναμο.

Και παρά το ότι οι παρεμβάσεις του είχαν σχεδόν πάντα να κάνουν με το ρεπουμπλικανικό κόμμα με αποτέλεσμα να τον έχει χαρακτηρίσει ως «ό,τι πιο κοντά έχει η δημοσιογραφία σε τρομοκράτη», σήμερα, με συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα Guardian, μιλάει για τη κυβέρνηση Ομπάμα και τη πρωτοφανή ποιοτική πτώση της δημοσιογραφίας επί δικών της ημερών.

«Γιατί δεν μιλάμε για τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα σκάφη, το κυβερνητικό πρόγραμμα του προέδρου Ομπάμα; Πώς καταφέρνει και ξεφεύγει από ένα τόσο σοβαρό θέμα; Γιατί δεν λέμε στον κόσμο πόσο καλή ή κακή είναι αυτή η πολιτική;» διερωτάται ο βετεράνος της ειδησιογραφίας αδυνατώντας να καταλάβει γιατί ενώ η κυβέρνηση λέει συστηματικά ψέματα -ακόμα και για τις επί μέρους παραμέτρους γύρω από τον θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν-, κανένα από τα ΜΜΕ του Λεβιάθαν, δεν θεωρεί πως υπάρχει κάποιο θέμα που θα πρέπει να αναδειχθεί, παρέχοντας τέτοια προκλητική ασυλία. «Είναι λογικό που δεν κρίνεται το έργο του; Έχει κλείσει το Γκουατάναμο; Ξέρει κανείς τι γίνεται σήμερα στο Ιράκ; Μέχρι και σε νέο πόλεμο ήθελε να μας πάει», υπογραμμίζει προσθέτοντας πως «είναι αξιολύπητο». Και συμπληρώνει: «Επί Μπους, τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα, είχες μεγαλύτερη άνεση να γράψεις για εκείνον τον πρόεδρο που τελικά μάλλον ήταν καλύτερος από τον Μπάρακ Ομπάμα.» 

Για τον 76χρονο Σέημουρ Χερς αυτή η εξέλιξη αποδίδεται στο γεγονός ότι σήμερα αυτό που αναζητούν οι περισσότεροι είναι βραβεία και τίτλους και όχι η ουσία και η αλήθεια χωρίς να έχει καμία πρόθεση να μειώσει κάποιον που δουλεύει σκληρά για τις διακρίσεις. Και προτείνει τη λύση: «Απαλλάξου από το 90% των συντακτών που αποτελούν μέρος του κατεστημένου και ξεκίνα να προωθείς δημοσιογράφους που δεν μπορείς να ελέγξεις. Ανθρώπους που σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε "δεν με νοιάζει τι πιστεύεις εσύ."»

Ο Χερς, που αυτό το καιρό γράφει ένα βιβλίο γύρω από θέματα που αφορούν την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ το οποίο ισχυρίζεται πως θα φέρει σε αμήχανη θέση τόσο τον πρόεδρο Ομπάμα όσο και τον προκάτοχό του Τζορτζ Μπους, κάνει ειδική αναφορά και στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν: «Δεν καταλαβαίνω γιατί η Washington Post αποφάσισε να δημοσιεύσει τα αρχεία του μόνο όταν έμαθε πως θα το έκανε και ο Guardian. Σε ό,τι αφορά τις ίδιες αποκαλύψεις, πάντα γράφαμε για παρακολουθήσεις της εξουσίας, πάντα το ξέραμε. Το ανατρεπτικό με τον Σνόουντεν είναι ότι έφερε τεκμήρια. Και είναι πάντα η δική τους ύπαρξη που κάνει τη διαφορά σε όλες τις υποθέσεις.»