Η Θάτσερ, η Γερμανία και ο αγνοούμενος ελληνικός φιλελευθερισμός

Για την Θάτσερ η ανάγκη της Γερμανίας για μια πιο μεγάλη και πιο ενωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε τις ρίζες της εν μέρει στην προσπάθειά της να εμφανίσει ένα νέο πρόσωπο που δεν θα είχε καμία σχέση με εκείνο που είχε παρουσιάσει η παλιά χώρα από τον Μπίσμαρκ μέχρι τον Χίτλερ. Προκειμένου αυτό να γίνει εφικτό, οι Γερμανοί ήταν διατεθειμένοι να δώσουν ακόμα περισσότερη εξουσία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβουλίο. Ήταν δηλαδή φεντεραλιστές εκ πεποιθήσεως.

Μάλιστα προκειμένου να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στη γερμανική ψυχοσύνθεση, η Θάτσερ προσκάλεσε πλήθος γερμανών ιστορικών σε μία σύσκεψη που έλαβε χώρα στο Τσέκερς, στην εξοχική κατοικία των βρετανών πρωθυπουργών, στις 24 Μαρτίου του 1990. Εκεί οι καλεσμένοι της έδωσαν ένα “ενταντικό” μάθημα γύρω από τα χαρακτηριστικά αυτου του λαού. Σύμφωνα με το memo της συνάντησης, το οποίο συνέταξε ο σύμβουλός της για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Σερ Τσάρλς Πάουελ, μίλησαν για “ανασφάλεια, επιθετικότητα, ισχυρογνωμοσύνη, εκφοβισμό, εγωπάθεια, κατώτερα συμπλέγματα, συναισθηματισμό υπέρ του δέοντος”.

Όταν το έγγραφο διέρευσε στον Τύπο, η Θάτσερ που ήταν εναντίον της ένωσης της Γερμανίας, αν και δημοσίως δήλωνε το αντίθετο, υπερασπίστηκε με συνέπεια το κίνητρό της που δεν ήταν άλλο από την κατανόηση της γερμανικής νοοτροπίας: “Δεν πιστεύω στη συλλογική ενοχή, πιστεύω όμως στον εθνικό χαρακτήρα¨, ο οποίος διαμορφώνεται από μια σειρά πολυσύνθετων παραμέτρων΄, όπως είχε πει τότε η σιδηρά κυρία φοβούμενη πως μια ενωμένη Γερμανία θα επισκιάσει τον ρόλο της Βρετανίας ως συμμάχου των ΗΠΑ. Ήταν μια ανησυχία που είχε πυροδοτηθεί και από μια αποστροφή του τότε Αμερικανού Προέδρου Μπους, τον Μάιο του 1989, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία είναι “ηγεμονικός εταίρος”. Αν και αργότερα πρόσθεσε πως και η Βρετανία ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα, για την βρετανίδα πρωθυπουργό “η ζημιά είχε γίνει”.

Η Θάτσερ όμως δεν ήθελε μια ενωμένη Γερμανία για έναν ακόμη λόγο, τον σημαντικότερο: Ισχυρότερος Κολ, θα σήμαινε περισσότερη Ευρώπη την ώρα που η πρώην πρωθυπουργός μαχόταν για λιγότερη, κάτι που την έφερε απέναντι από το κόμμα της και τελικά στην πτώση της. “Μακροπρόθεσμα, η ανάδυση ελεύθερων, ανεξάρτητων, αντισοσιαλιστικών κυβερνήσεων στην περιοχή θα μπορούσαν να μου δώσουν πιθανούς συμμάχους στη σταυροφορία μου υπέρ μιας πιο άνετης και χαλαρής Ευρώπης”, παραδέχτηκε αργότερα. Και πρόσθεσε: “Αυτό που έγινε ωστόσο ήταν να αποκτήσει ο Καγκελάριος Κολ περισσότερη δύναμη και να ενισχυθούν οι επιθυμίες του Προέδρου Μιτεράν και του Μ.Ντελόρ για μια ομοσπονδιακή Ευρώπη η οποία θα δέσμευε τη νέα Γερμανία ως προς τον περιορισμό της επικυριαρχικής της διάθεσης.”

“Δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία χωρίς την οικονομική.” –Ελεύθερες αγορές, ελεύθεροι άνθρωποι–

“Νο, Νο, Νο!”

Στις 30 Οκτωβρίου 1990 η Θάτσερ είχε κάνει μία ακόμα περίφημη παρέμβαση με το τριπλό όχι έναντι στις υπερεξουσίες των Βρυξελλών. Αυτή της η θέση της κόστισε την πολιτική καριέρα της, κανείς όμως δεν μπορεί να μην παραδεχτεί πως έσωσε τη χώρα της από μεγάλες περιπέτειες.

“Ο Πρόεδρος της Επιτροπής κ.Ντελόρ, είπε στη συνέντευξη τύπου τις προάλλες πως θα ήθελε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να αποτελεί το δημοκρατικό σώμα της Κοινότητας, και πως θα ήθελε η Επιτροπή να είναι το Εκτελεστικό σκέλος ενώ το Συμβούλιο των Υπουργών η Γερουσία. Όχι, όχι, όχι.

Πιθανόν οι Εργατικοί να ήθελαν να του παραχωρήσουν όλα αυτά με άνεση. Και μάλλον θα συμφωνούσαν και στο κοινό νόμισμα, στην απόλυτη κατάργηση της στερλίνας. Και όντως, έτσι εντελώς εκτός συναγωνισμού όπως είναι οι γνώσεις τους γύρω από τα χρηματοοικονομικά ζητήματα, θα παρέδιδαν με ευχαριστήση όλες τις δικαιοδοσίες στην κεντρική τράπεζα, όπως το έκαναν και στο παρελθόν με το ΔΝΤ. Γιατί είναι γεγονός πως δεν κατέχουν ούτε στο ελάχιστο ό,τι έχει να κάνει με οικονομία για αυτό και θα τα έδιναν όλα παραχρήμα. Ποιο είναι το νόημα να εκλέγεις Κοινοβούλιο μόνο και μόνο για να δώσεις έπειτα όλες τις εξουσίες και το νόμισμά σου στο Κοινοβούλιο της Ευρώπης;”

Για τον αγγλοσαξωνικό τρόπο σκέψης είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο πως δεν μπορείς είσαι και φιλελεύθερος και υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τον ελληνικό τρόπο πάντως άνετα. Για παράδειγμα, η Δράση. Το γραφικό αυτό κόμμα του κ.Καρύπογλου στις 14 Μαρτίου συμμετέχει σε μία ημερίδα με τίτλο “Ζητείται Ανάπτυξη” την οποία διοργανώνει από κοινού με τα αποκόμματα των κυρίων Ανδρέα Λοβέρδου και Ηλία Μόσιαλου. Άλλη μία: των κυρίων Ανδρέα Λοβέδρου και Ηλία Μόσιαλου. Ψάχνει δηλαδή εν μέσω ΔΝΤ να βρει ανάπτυξη με δύο καρασοσιαλιστές. Φυσικά και ο ίδιος όντας φανατικός ευρωπαϊστής, είναι λογικό κι επόμενο να θεωρεί ως φυσικούς συμμάχους τους πασόκους, που αυτοί κι αν ξέρουν τι ωραία που είναι τα λεφτουδάκια της ΕΕ προς τα κοινοβουλευτικά κόμματα της κάθε χώρας. Λεφτουδάκια που θα πρέπει μετά να δουλέψουν -στις δουλειές που όμως δεν υπάρχουν- οι φορολογούμενοι προκειμένου να επιστραφούν με χαράτσια και όποια άλλη “ευρωπαϊκή” οικονομική πολιτική ζητηθεί.

Μια εβραϊκή μαρτυρία για τον Τσάβες

Ως γνήσιος σοσιαλιστής ο Ούγκο Τσάβες, πέρα από εξουσιομανής δεν θα μπορούσε παρά να είναι και αντιεβραϊστής. Είναι άλλωστε δεδομένες οι ρίζες του αντισημιτισμού στη σοσιαλιστική παράδοση, όπως γνωστή είναι και η από κοινού συμμαχία στο όνομα της “τελικής λύσης” μεταξύ του Χίτλερ και του μουφτή Χομεϊνί, το έργο του οποίου εξυμνεί ο Αμπάς, ενώ είναι αυτονόητο πως θα το ζήλευε πολύ και ο “ανεξάρτητος” υποστηρικτής της Χαμάς, Χατζηστεφάνου.

===

Αποκαλούσε τους Εβραίους “γουρούνια” και ήταν αρνητής του Ολοκαυτώματος. Στις πολλές αντισημιτικές δηλώσεις του στα μίντια κατηγορούσε το Ισραήλ για γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων, συμμετέχοντας κι αυτός με τη σειρά του στη δημιουργία του αντισημιτικού κλίματος σε μια κατάσταση που χειροτέρευε χρόνο με τον χρόνο. Ξαφνικά είχε γίνει επικίνδυνο να κυκλοφορείς τη νύχτα στον δρόμο και φοβόσουν μην πέσεις θύμα κάποιας επίθεσης. Στις συναγωγές μας και το κτίριο της εβραϊκής κοινότητας έγραφαν με σπρέη συνθήματα εναντίον μας και ζωγράφιζαν σβάστικες ενώ η γενική εντύπωση ήταν πως η αντιεβραϊκή ρητορική του Τσάβες εξέφραζε το κοινό δημόσιο αίσθημα.

Φυσικά και για αυτόν οι μεγάλες επιχειρήσεις της Βενεζουέλας ελέγχονταν από τους Εβραίους “που έκλεβαν τα λεφτά του λαού” ενώ την ίδια ώρα το δικό μας εισόδημα γινόταν όλο και πιο μικρό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το κλείσιμο ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου το οποίο είχε κάποιος Εβραίος στο Καράκας. Ο Τσάβες είχε αποφασίσει να κρατικοποιήσει την ξένη περιουσία για το καλό της χώρας. Όμως εμείς, δεδομένου ότι πολλοί από τους ιδιοκτήτες εμπορικών κέντρων είναι Εβραίοι, ήμασταν σίγουροι πως αυτό το είχε κάνει στο πλαίσιο της αντισημιτικής του πολιτικής.

Ήταν συχνό φαινόμενο, κυβερνητικοί αξιωματούχοι να απαγάγουν παιδιά πλούσιων εβραϊκών οικογενειών προκειμένου να ζητάνε λύτρα. Άλλες φορές, και με τον Τσάβες να έχει ήδη υπό τον έλεγχό του την αστυνομία και τον στρατό, στρατιωτικοί έκλειναν τα εβραϊκά σχολεία ενώ τα παιδιά ήταν μέσα απαγορεύοντας την είσοδο στους γονείς, με την δικαιολογία ότι Εβραίοι είχαν εκεί κρυμμένα όπλα κι έπρεπε να γίνουν έρευνες για να κατασχεθούν.

Απαγορεύσεις, παρενοχλήσεις και η συνολικότερη ατμόσφαιρα έκαναν τη ζωή μου στη Βενεζουέλα ανυπόφορη. Ήλπιζα όμως πως ο λαός θα τον άλλαζε με κάποιον άλλον καλύτερο ηγέτη. Αυτό που με έκανε να απελπιστώ ωστόσο και να τα μαζέψω για να φύγω, αυτό που με “έπεισε” να τα αφήσω όλα πίσω και να δεχτώ τις ικεσίες του άντρα μου που με παρακάλαγε να εγκαταλείψουμε τη χώρα, ήταν ένας νόμος που πέρασε ο Τσάβες και αφορούσε τα παιδιά. Σύμφωνα με αυτόν, όλα τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 3 ανήκαν στους γονείς. Μέχρι τα 10 στο σχολείο που ανήκε στην κυβέρνηση ενώ από τα 10 μέχρι τα 18 θα έπρεπε να γραφτούν υποχρεωτικά σε στρατιωτική σχολή. Από τότε συνειδητοποίησα μια και καλή πως τόσο το μέλλον το δικό μου όσο και των παιδιών μου δεν έχει καμία σχέση με αυτή τη γη. Οι περισσότεροι από τη δική μου οικογένεια επιστρέψαμε στο Ισραήλ, ενώ οι υπόλοιποι έφυγαν για τις ΗΠΑ, την Ισπανία, το Περού κι άλλες χώρες.

Israel Hayom

Περιμένοντας τον έλληνα Ραντ Πολ

Βάζω “Ραντ Πολ” στο ελληνικό google. Επικεντρώνονται στο “13 ώρες” και τη… “λογοδιάρροια” όπως έγραψαν tanea, αλλά καθόλου στο τι είπε. Και βασικά τίποτα άλλο δεν υπάρχει γύρω από αυτόν. Δηλαδή χωρίς το χθεσινό, είναι μάλλον βέβαιο πως το ελληνικό ίντερνετ δεν θα ήξερε καν ποιος είναι, πόσο μάλλον ποιες είναι οι θέσεις του. Έφτασα μέχρι την 11η σελίδα. Πχιότητα ενημέρωσης, όχι αστεία.

“Θα μιλάω μέχρι να μην μπορώ άλλο να μιλήσω, θα μιλάω για όσο χρειάζεται μέχρι να χτυπήσει ο συναγερμός από άκρη σε άκρη αυτής της χώρας για το σύνταγμά μας που είναι σημαντικό, για το δικαίωμα να δικάζεται ο πολίτης από δικαστήριο που είναι πολύτιμο, για το ότι κανείς Αμερικανός δεν θα πρέπει να σκοτώνεται σε έδαφος των ΗΠΑ χωρίς πρώτα να έχει δικαστεί από το σώμα ενόρκων, χωρίς να έχει βρεθεί ένοχος από το δικαστήριο.”

Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί ένας Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής από το Κεντάκι μπαίνει στη διαδικασία να πρέπει να ρωτήσει έναν βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης για ποιον λόγο ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα μπορεί να σκοτώνει Αμερικανούς, παραβλέποντας διαδικασίες και δικαιώματα που απορρέουν από το Σύνταγμα του αμερικανικού έθνους. Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος έμεινε πάντως απαθής καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας αφήνοντας “ξεκρέμαστους” τους ψηφοφόρους του. Ήταν φυσικό κι επόμενο λοιπόν να αναζητήσουν στήριγμα στον Ραντ Πολ. Και φυσικά να του το επιστρέψουν.

“Η πολιτική της κυβέρνησης είναι εξωφρενική και θα έπρεπε όλοι να είναι σε εγρήγορση ζητώντας απαντήσεις. Όλοι δικαιούμαστε να ξέρουμε και ο Πολ έχει δίκιο να πιέζει για αυτό το θέμα, εξασκώντας στο ακέραιο την ιδιότητά του ως μέλος του Κογκρέσου το οποίο βασίζεται πάνω στη λογική των “checks and balances” (συνταγματικοί έλεγχοι) προκειμένου να ελέγχεται η κυβέρνηση, και ασφαλώς ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος.” Τάδε έφη, εμφανώς επιδοκιμάζοντας τον Πολ ο Κρίστοφερ Άντερς, επικεφαλής του νομικού τμήματος της Αμερικάνικης Ένωσης για τις πολιτικές ελευθερίες (ACLU). Και πρόσθεσε: “Οι προϋποθέσεις που θέτει η κυβέρνηση δεν καλύπτονται από κανένα δικαστήριο στη χώρα, από κανένα δικαστήριο στον κόσμο ολόκληρο.”

Το προοδευτικό think-tank “Demand Progress” συμπλήρωσε από την πλευρά του: “Εμείς οι αριστεροί στεκόμαστε με υπερηφάνεια στο πλευρό του Ραντ Πολ καθώς επιχειρεί να εμποδίσει την υποψηφιότητα Μπρέναν, του υποστηρικτή των βασανισμών και επιθέσεων με drones. Ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών Ρον Γουάιντεν επίσης εξέφρασε την συμπαράστασή του στον Πολ.

Χαρακτηριστική ήταν και η στήριξη του ηθοποιού Τζον Κιούζακ ο οποίος έψαχνε μάταια να δει πού ήταν όλοι οι -υποτιθέμενοι- προοδευτικοί Δημοκρατικοί πολιτικοί και για ποιο λόγο δεν στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις τον γερουσιαστή Πολ.

Ο επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής Ρεπουμπλικανών Ρέινς από την πλευρά του, τουίταρε την παράκλησή του προς τους ομοϊδεάτες του να μπουν στην αίθουσα και να σταθούν δίπλα στον Πολ. Ο Ρέινς βρίσκεται στο στόχαστρο επιθέσεων από τη βάση του κόμματος χρόνια τώρα. Κανείς δεν απορεί λοιπόν γιατί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μένει κατά καιρούς πίσω, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα θέματα όπως ο θάνατος του 16χρονου γιου του αμερικανικής υπηκοότητας Ανουάρ αλ-Αουλάκι ή η πολιτική γύρω από τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ο ίδιος ο Μακέιν, υποψήφιος για την προεδρία το 2008, έχοντας απέναντί του την “ελπίδα” που ευαγγελιζόταν ο Ομπάμα, κατηγόρησε τον Πολ για υπερβολική αντίδραση και υπέρ του δέοντος ενθουσιασμό που στοχεύει περισσότερο στο να ξεσηκώσει νεαρούς φιλελεύθερους παρά στην ίδια την ουσία. Υπογράμμισε δε, πως θα ψήφιζε εναντίον του νέου επικεφαλής της CIA, μέχρι που άκουσε την ομιλία του Πολ. Με τέτοια μυαλά, μετά ψάχνουν να βρουν γιατί είναι στην πορεία που είναι, και σαν κόμμα και σαν έθνος. Στην ίδια καθεστωτική λογική και ο Γκράχαμ, αλλά κι άλλοι δεξιοί “δεινόσαυροι”.

Η κυβέρνηση Ομπάμα προφανώς και δεν θα αρχίσει να σκοτώνει Αμερικανούς ένα ωραίο πρωί, χωρίς προφανή λόγο. Ακόμα τουλάχιστον. Αυτό ελπίζει και ο Πολ και όλοι οι υπόλοιποι. Το θέμα είναι η δικαιοδοσία που a priori αποκτάει η κυβερνητική εξουσία προκειμένου να λειτουργεί και ως ένορκος και ως δικαστής επειδή δήθεν συντρέχουν “ειδικές συνθήκες” τις οποίες ωστόσο ορίζουν αποκλειστικώς και αυθαιρέτως κάποιοι γραφειοκράτες.

Το μήνυμα απλό όσο και ξεκάθαρο. Ο Πολ δεν ζητάει να σταθεί κάποιος δίπλα του. Ζητάει να σταθεί κάποιος εναντίον της τυραννίας που εκφράζεται από την οποιαδήποτε μεγάλη κυβέρνηση, είτε είναι των δεξιών είτε των αριστερών. Για αυτό και τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι υπογράφουν μαζικά αιτήσεις στέλνοντας σήμα στον Ομπάμα ότι θέλουν απαντήσεις. Και οι δύο πτέρυγες ενώθηκαν υπό τον ίδιο σκοπό σε μια συμπόρευση που είχε να ζήσει η Γερουσία από την εποχή του Ρέιγκαν με το κατεστημένο και των δύο κομμάτων να αισθάνεται κάθε άλλο παρά ικανοποίηση.

Η ομιλία του Πολ, που για πολλούς είναι η ώθηση εκείνη που χρειαζόταν για την υποψηφιότητα του 2016, είχε μεγάλη απήχηση σε όλο τον κόσμο. Άνθρωποι από πολλές χώρες την παρακολούθησαν εκφράζοντας τη στήριξή τους στον γερουσιαστή. Και στην Ελλάδα κύριε; Στην Ελλάδα, αρκεί να μην είναι ο Μπους, κι ας έχουμε όσες παραβιάσεις δικαιωμάτων αλλά κι όσα drones θέλουμε. Απλώς φαντάζομαι τι κακός χαμός θα είχε γίνει αν το έκανε αυτό το δεξιό κόμμα των ΗΠΑ -πόσα φώτοσοπ θα είχαν ζωγραφιστεί με τον Αμερικανό πρόεδρο παρέα με σβάστικες, αστέρια του Δαυίδ μέσα σε σβάστικες, και άλλα σχετικά- και την ίδια στιγμή συνειδητοποιώ πόσο αφελές είναι να ελπίζει κανείς στην ελληνική πραγματικότητα, στην ανάδειξη ενός αντίστοιχου Ρον ή Ραντ Πολ.

Ποια Βενεζουέλα;

Ο Τσάβες, λέει ο “έγκυρος” αναλυτής της Καθημερινής και του Σκάι, δεν ήταν δικτάτορας. Και δεν ήταν δικτάτορας ούτε τύραννος, γιατί έβγαινε με εκλογές. Σαν τον Χίτλερ. Και ήταν και πολύ αγαπητός από τον λαό. Σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου δηλαδή, τον οποίο άλλωστε λατρεύουν ακόμα πολλοί συμπολίτες μας. Τι σημασία έχει πόσο βαθειά μας κατέστρεψε, ειδικά τη δική μου τη γενιά και τουλάχιστον άλλη μία, πολύ περισσότερο από το έργο του μετράει σαν αποδεικτικό στοιχείο πετυχημένης διακυβέρνησης η δημοφιλία του εκάστοτε ηγέτη.

Και λέει λοιπόν ότι πήγε πολύ καλά η οικονομία της. Βέβαια. Μπορεί να πήγε πολύ χειρότερα από τη Χιλή που εδώ και 30 χρόνια μονίμως ανεβαίνει, αλλά η Ελλάδα θα πρέπει να θαυμάζει τη Βενεζουέλα. Τι ακούμε Χριστέ μου.

===

Η αντίθεση της ελεύθερης αγοράς της Χιλής με την κατεστραμμένη Βενεζουέλα

Τριάντα χρόνια πριν, η Χιλή ήταν μια χαμένη υπόθεση. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση στη δεκαετία του ’70 είχε διαλύσει την οικονομική ζωή της χώρας προκαλώντας αποδυνάμωση στον κοινωνικό ιστό της και οδηγώντας στο πραξικόπημα. Δεδομένης της τραγικότητας της κατάστασης, δεν είναι καθόλου παράδοξο το ότι η οικονομία της Χιλής ήταν πολύ πίσω από άλλων χωρών της Λ.Αμερικής όπως το Μεξικό, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, οικονομίες που είχαν το διπλό κατά κεφαλήν εισόδημα. 

Αντιλαμβανόμενη η κυβέρνηση το αδίεξοδο της κατάστασης, άρχισε να υιοθετεί μεταρρυθμίσεις υπέρ της ανοιχτής αγοράς. Είναι χαρακτηριστικό πως η μεταμόρφωση της χώρας είχε ξεκινήσει από τις συντάξεις με τους εργαζόμενους στις αρχές του 1980 να καταβάλουν το 10% του εισοδήματός τους σε ειδικό λογαριασμό συνταξιοδότησης. Το συγκεκριμένο σύστημα, εφαρμόστηκε υπό τον José Piñera, και συνέβαλε ιδιαίτερα στην ελάφρυνση της φορολογίας, στη μείωση των εξόδων και την αύξηση εισόδων ενώ παρήγαγε ένα 50-100% αύξησης των συνταξιοδοτικών οφελών.

Ο αριθμός των ανθρώπων που ήταν κάτω από το όριο της φτώχιας έπεσε από το 40% στο 20% από το 1985 μέχρι το 1997, και στο 15.1% το 2009. Το δημόσιο χρέος είναι κάτω από το 10% του ΑΕΠ ενώ μετά το 1983 το ΑΠΕ αυξανόταν με μέσο όρο 4.6% το έτος. Η Χιλή, που φρόντισε να αρκεστεί σε ένα μικρό κυβερνητικό σχήμα, είναι σήμερα στην πρώτη θέση (1η) στην περιοχή της σε ό,τι αφορά την ελευθερία (η οικονομική ελευθερία φέρνει και την πολιτική), και στην έβδομη (7η) στον κόσμο, πιο μπροστά και από τις ΗΠΑ.

Σύμφωνοι, η Χιλή δεν έχει πετύχει την εντυπωσιακή ανάπτυξη του Χονγκ Κονγκ, ούτε της Σιγκαπούρης, των δύο χωρών με τις πιο ελεύθερες αγορές του πλανήτη, ωστόσο το κατά κεφαλήν της εισόδημα έχει αυξηθεί κατά 130%, την ώρα που τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής σημειώνουν πολύ πιο μέτρια ανάπτυξη (ή και καθόλου, όπως συμβαίνει με την τραγική περίπτωση τηςΒενεζουέλας).

Λογική η συγκίνηση στο πανελλήνιο

«Ήταν ένας άνθρωπος ξεχωριστός και δυνατός, που κοιτούσε στο μέλλον και που ήταν πάντα εξαιρετικά απαιτητικός με τον εαυτό του», δήλωσε ο Πούτιν στο συλλυπητήριο τηλεγράφημά του, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κρεμλίνου.

Ο πρόεδρος Πούτιν υπογράμμισε ότι ο ηγέτης της Βενεζουέλας ήταν «στενός φίλος της Ρωσίας», ο οποίος επέτρεψε να τεθούν «γερές βάσεις για μια συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Βενεζουέλας, να εδραιωθούν δυναμικές πολιτικές επαφές και να ξεκινήσει η υλοποίηση μεγάλων ανθρωπιστικών και οικονομικών προγραμμάτων» ανάμεσα στις δύο χώρες.

Στην Τεχεράνη, ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ αποχαιρέτησε σήμερα έναν υπερασπιστή των «επαναστατικών αξιών», «έναν μάρτυρα που υπηρέτησε το λαό του και προστάτευσε τις ανθρωπιστικές και επαναστατικές αξίες», όπως αναφέρει στη συλλυπητήρια επιστολή του που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της ιρανικής προεδρίας.

Αναφέροντας ότι ο Τσάβες πέθανε από «μια ύποπτη ασθένεια», ο Αχμεντινετζάντ δήλωσε ότι «δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι ο εκλιπών θα επιστρέψει, στο πλευρό του ενάρετου Χριστού και του τέλειου ανθρώπου», σε μία αναφορά την πίστη των σιιτών για την επιστροφή του 12ου ιμάμη τους, του «Μάχντι», που πέθανε το 7ο αιώνα και που σύμφωνα με τον σιιτισμό, θα επιστρέψει στη γη, μαζί με τον Χριστό, για να σώσουν τον κόσμο και να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο.

Δηλαδή: Ο Πούτιν, που άλλαξε το σύνταγμα για να παραμείνει κι άλλα 12 χρόνια στην εξουσία (κυβερνάει από το 2000), λυπάται μαζί με τον φασίστα Αχμαντινεντζάντ (που κυβερνάει με βάση το σύνταγμα της Σαρία), για τον θάνατο του Τσάβες που επίσης είχε αλλάξει το σύνταγμα για να εκλέγεται ξανά και ξανά, με την οικογένειά του να έχει περιουσία άνω των 2 δις δολαρίων, και όλους αυτούς τους ζηλεύει η ελληνική αριστερά.