Τι δεν μάθαμε στα Ίμια

Του Γιώργου Π. Μαλούχου / Το Βήμα

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες. Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.

Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας.

Πρώτον, η Ελλάδα έζησε από τότε μέχρι σήμερα με το ψευδές ιδεολόγημα μιας ευρωπαϊκής Τουρκίας που θα σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες και την καλή γειτονία: με δύο λέξεις, κοροιδεύουμε τον εαυτό μας. Κάνουμε δηλαδή ακριβώς ότι κάναμε και με το χρέος, από την κρίση του οποίου δεν διδαχθήκαμε και πολλά για το τι μπορεί να σημαίνει το να σκάσει ξαφνικά μια μέρα το κακό…

Δεύτερον, στο επίπεδο των συμμαχιών, δεν καταφέραμε ακόμα ούτε διπλωματικά ούτε αμυντικά να καταστήσουμε τη χώρα ισχυρό και αξιόπιστο περιφερειακό παράγοντα, που να είναι σε θέση ο λόγος της και τα συμφέροντά της να γίνονται επαρκώς σεβαστά. Απλούστατα η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς ρόλο, ενώ θα μπορούσε, αξιοποιώντας σειρά πλεονεκτημάτων της, να είναι μια χώρα με ισχυρό ρόλο. Το τελευταίο διάστημα γίνονται πράγματι κάποιες προσπάθειες. Είναι όμως τόσο λίγος ο χρόνος, που είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο να αποτιμηθούν αυτή τη στιγμή το βάθος, η αποτελεσματικότητα και η πιθανή διάρκειά τους.

Τρίτον, παρά τη μείζονα εκείνη κρίση του 1996, το αμυντικό ισοζύγιο της χώρας σε σχέση με την Τουρκία έχει, σε αυτά τα χρόνια, επιδεινωθεί και μάλιστα ουσιωδώς. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα προχώρησε, αμέσως μετά την κρίση, σε πολύ μεγάλες εξοπλιστικές δαπάνες, οι οποίες, όμως, όχι μόνον δεν έφεραν επαρκή αποτελέσματα για την άμυνά της, αλλά, αντιθέτως, λειτούργησαν σε πλήθος περιπτώσεις μόνον ως πεδία διαφθοράς…

Στο καθοριστικό όπλο, την πολεμική αεροπορία, η εικόνα είναι ήδη απογοητευτική και, σύντομα, θα καταστεί δραματική: η είσοδος του τύπου στελθ αεροσκάφους F 35 στο Αιγαίο περίπου από το 2015-2016 για λογαριασμό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων θα αλλάξει ριζικά το μεταπολιτευτικό τοπίο της αμυντικής ισορροπίας. Όλα αυτά τα χρόνια, ζούμε με το μοντέλο «παραβιάσεις – αναχαιτίσεις», το οποίο θα εξαφανιστεί. Όχι επειδή οι Τούρκοι δεν θα μπαίνουν, αλλά επειδή εμείς δεν θα μπορούμε να τους δούμε όταν θα μπαίνουν, παρά μόνον μόλις το θελήσουν… Αλλά και στο ποσοτικό επίπεδο, η αναλογία δυνάμεων στον αέρα προκαλεί τρόμο: η ψαλίδα ανοίγει γρήγορα και επικίνδυνα.

Στη θάλασσα, το πάγιο ελληνικό πλεονέκτημα, τα πράγματα είναι επίσης πολύ άσχημα. Μάλιστα, για πρώτη φορά στην ελληνοτουρκική ιστορία, σήμερα το πλεονέκτημα αυτό σταδιακά χάνεται. Ο ελληνικός στόλος δεν ανανεώνεται, σε αντίθεση με τον τουρκικό που μεγαλώνει και εξελίσσεται σε βαθμό πλήρους ανατροπής των δεδομένων: η Τουρκία οδηγείται σταθερά σε υπεροχή στη θάλασσα κι αυτό πρέπει να προβληματίσει πάρα πολύ όλους όσους πιστεύουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις της δεν χτίζονται κοιτώντας προς το Αιγαίο. Μπορεί η αεροπορία και ο στρατός ξηράς της να έχουν να κάνουν σε μεγάλο βαθμό με τα ανατολικά της, όμως, πολύ σημαντικός αριθμός από φρεγάτες, κορβέτες, ελικόπτερα και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας και άλλα μέσα που ήδη χτίζονται για το τουρκικό ναυτικό, μάλλον δεν έχουν να κάνουν…

Ο στρατός ξηράς ίσως είναι το μοναδικό όπλο που, παρά τα μεγάλα προβλήματα, δεν παρουσιάζει τέτοιο βαθμό αποκλίσεων. Όμως κι εκεί, θέματα πυρομαχικών και ανταλλακτικών έχουν μείνει πολύ πίσω…

Τέλος, πολλά από τα ζητήματα χειρισμού κρίσεων, επαφής στο τρίγωνο πρωθυπουργικό γραφείο – υπουργείο Αμυνας – υπουργείο Εξωτερικών, παραμένουν ακόμα και σήμερα, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα. Οι μηχανισμοί πάσχουν. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η χώρα δεν έχει ακόμα σκεφτεί καν να δημιουργήσει ένα απολύτως απαραίτητο για την ελληνική ιδιαιτερότητα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Στην Ελλάδα λίγοι έχουν προβληματισθεί από το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα μέσα του μεγαλύτερου εξοπλιστικού προγράμματος στην ιστορία της. Αρκούνται στις τουρκικές ρητορείες και αγνοούν τα γεγονότα. Εν τω μεταξύ, η οικονομική κρίση, ανοίγει ακόμα περισσότερο την ψαλίδα, καθώς οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μένουν στάσιμες. Ο χρόνος που περνά, κυλά εντελώς εις βάρος μας.

Ούτε στα προηγούμενα, τα πριν την κρίση, χρόνια, ούτε, πολύ περισσότερο, σήμερα, ζητά κανείς η Ελλάδα να μπει σε μια ξέφρενη πορεία εξοπλισμών. Όμως, από αυτό, μέχρι το να μην διαθέτει ούτε τα απαιτούμενα ανταλλακτικά, υπάρχει πολύς δρόμος και πάρα πολλά που πρέπει και μπορούν να γίνουν. Υπάρχουν έξυπνοι τρόποι και συνέργιες που μπορούν να στηρίξουν αμυντικά την Ελλάδα ώστε να διαθέτει επαρκή αμυντικό βραχίονα χωρίς να πρέπει να γίνει ξανά ένα «πάρτι» όπως αυτό μετά τα Υμια. Γιατί, βασικά, αυτό συνέβη…

Κάτι τα μεταπολιτευτικά σύνδρομα, κάτι τα πολιτικά παιγνίδια, κάτι η επιπολαιότητα, κάτι οι ψευδαισθήσεις, κάτι τα οικονομικά προβλήματα, τελικά, οι ελληνικές ηγεσίες δεν έχουν πάρει στο σύνολό τους όλα αυτά τα χρόνια στα σοβαρά την απειλή. Οι απίστευτοι πρόσφατοι χειρισμοί της προηγούμενης κυβέρνησης με την πρώην ηγεσία των Ε.Δ. το απέδειξαν άλλωστε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Δεν κατάλαβαν ότι, όπως ένα πρωί βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στη χρεοκοπία που επί χρόνια κάναμε ότι δεν βλέπαμε πώς θα έρθει, έτσι ακριβώς, ένα άλλο πρωί, κινδυνεύουμε να βρεθούμε και μπροστά στην έμπρακτη εκδήλωση της εξωτερικής απειλής. Και τότε…

Ω, ναι..!

Κύριε Ρίρντεν”, είπε ο Φρανσίσκο, μ’ ένα μεγαλόπρεπα ήρεμο τόνο, “αν βλέπατε τον Άτλαντα, τον γίγαντα που κρατάει στους ώμους του τον κόσμο, αν τον βλέπατε να στέκεται καταματωμένος, με τα γόνατα να τρεκλίζουν και τα χέρια του να τρέμουν απ’ την προσπάθεια, πασχίζοντας να κρατήσει τον κόσμο ψηλά με την τελευταία ρανίδα της δύναμης που του είχε απομείνει, κι αν, όσο περισσότερο προσπαθούσε τόσο βάραινε η γη πάνω στους ώμους του, τι θα του λέγατε να κάνει;”

“Δεν… δεν ξέρω. Τι… τι θα μπορούσε να κάνει; Εσείς τι θα του λέγατε;

“Να πετάξει τον κόσμο απ’ τις πλάτες του.”

Φονιάδες των οικονομιών, σοσιαλιστές…

Γλέζος: Ναι στην αναδιανομή του πλούτου.

Κύπρος: Περισσότερα τα τζαμιά, από τα σχολεία στα κατεχόμενα

Στο μεγαλύτερο μουσουλμανικό τέμενος που θα ανεγείρει το ”πανεπιστήμιο” Εγγύς Ανατολή στα κατεχόμενα, αναφέρεται δημοσίευμα της εφημερίδας «Κίπρισλι».

Ο θεμέλιος λίθος θα τεθεί τον επόμενο μήνα και σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, Καρτάλ Χαρμάν, στα κατεχόμενα λειτουργούν 160 σχολεία ενώ ο αριθμός των τζαμιών φθάνει τα 192.

Αντιστοιχεί ένα τζαμί για κάθε 1.380 άτομα, ενώ για κάθε 66.250 πολίτες αντιστοιχεί ένα νοσοκομείο.

Υπογραμμίζει μάλιστα ότι ο αριθμός των τζαμιών είναι μεγαλύτερος και από αυτόν των χωριών, 187 έναντι 192.

Ελεύθερος Τύπος

Το πιο απεχθές δημιούργημα

«Κυνηγάω έναν άνθρωπο που θέλω να καταστρέψω. Έναν άνθρωπο που πέθανε αιώνες πριν, αλλά πρέπει να σβηστεί ολοκληρωτικά απ’ τα μυαλά των ανθρώπων, αν θέλουμε να ζήσουμε σ’έναν δίκαιο κόσμο.»

«Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;»

«Ο Ρομπέν των Δασών.»

Ο Ρίρντεν τον κοίταξε αποσβολωμένος.

«Ήταν ο άνθρωπος που έκλεβε τους πλούσιους και μοίραζε τ’ αγαθά στους φτωχούς. Εγώ λοιπόν είμαι ο άνθρωπος που κλέβει τους φτωχούς και μοιράζει τ’ αγαθά στους πλούσιους – και για να γίνω πιο ακριβής, είμαι ο άνθρωπος που κλέβει τ’ αγαθά από τους λήσταρχους φτωχούς για να τα επιστρέψει στους παραγωγικούς πλούσιους.»

«Μα, τι διάολο, τι είναι αυτά που λέτε;»

«Αν θυμηθείτε τις ιστορίες που έχετε διαβάσει για μένα στις εφημερίδες, προτού βέβαια σταματήσουν να τις δημοσιεύουν, θα διαπιστώσετε ότι δεν έκλεψα ποτέ πλοίο ιδιώτη και δεν άρπαξα ποτέ ιδιόκτητη περιουσία. Όπως δεν λήστεψα ποτέ στρατιωτικό πλοίο – επειδή σκοπός του στρατιωτικού στόλου είναι να προστατεύει από τη βία τους πολίτες που έχουν πληρώσει γι’ αυτό, όπως απαιτείται από μια κυβέρνηση που λειτουργεί σωστά. Επιτίθεμαι όμως, με ό,τι όπλα διαθέτω, σε κάθε πλοίο που μεταφέρει λάφυρα αρπαγής, κρατικές ανθρωπιστικές βοήθειες, δωρεές και προσφορές, σε κάθε πλοίο φορτωμένο με αγαθά που πάρθηκαν διά της βίας για να δοθούν ως προσφορά σε ανθρώπους που δεν τα έχουν κερδίσει και δεν έχουν πληρώσει γι’ αυτά. Επιτίθεμαι στα πλοία που έχουν για σημαία τους την ιδέα ενάντια στην οποία μάχομαι: την ιδέα πως η ανάγκη είναι ένα καθαγιασμένο είδωλο που απαιτεί ανθρώπινες θυσίες, την ιδέα πως η ανάγκη κάποιων ανθρώπων κρέμεται σαν λαιμητόμος πάνω από τα κεφάλια κάποιων άλλων, την ιδέα ότι οφείλουμε να ζούμε ξέροντας πως η δουλειά μας, οι ελπίδες μας, τα σχέδια κι οι προσπάθειές μας βρίσκονται στο έλεος της στιγμής που θα μας καρατομήσει η λαιμητόμος, αφού η αρχή που διέπει πλέον τον κόσμο είναι πως η επιτυχία ισοδυναμεί με καταδίκη ενώ η αποτυχία δίνει σε κάποιους το δικαίωμα να κόψουν το σκοινί. Αυτή τη φρίκη άφησε πίσω του ο Ρομπέν των Δασών ως ηθικό ιδανικό. Λένε πως πολεμούσε ενάντια στους άρχοντες που απομυζούσαν τους φτωχούς κι επέστρεφε τα κλεμμένα αγαθά στους ιδιοκτήτες τους. Όμως ο θρύλος δεν επιβίωσε μ’ αυτή τη σημασία. Ο κόσμος τιμάει τον Ρομπέν των Δασών όχι ως εμβληματική φιγούρα της ιδιοκτησίας, αλλά ως ήρωα της ανάγκης, όχι ως υπερασπιστής των ανθρώπων που τ’ αγαθά τους γίνονται αντικείμενο αρπαγής, αλλά ως δωρητή των φτωχών. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που περιβλήθηκε το φωτοστέφανο της αρετής επειδή διόριζε στους φτωχούς τον πλούτο που δεν του ανήκε, επειδή μοίραζε αγαθά που δεν τα παρήγε, επειδή έκανε κάποιους άλλους να πληρώνουν την πολυτέλεια της συμπόνοιάς του. Είναι ο άνθρωπος που έγινε σύμβολο της ιδέας ότι από την ανάγκη, όχι από την επιτυχία, πηγάζει κάθε δικαίωμα, ότι δεν χρειάζεται να παράγουμε αλλά μόνο να θέλουμε, ότι δεν χρειάζεται να κερδίσουμε κάτι για να γίνει δικό μας, ότι μπορούμε απλώς να το απαιτήσουμε. Έδωσε στέρεα υπόσταση σε κάθε μετριότητα, σε κάθε άνθρωπο που η ανικανότητά του να εξασφαλίσει τα προς το ζην τον κάνει να πιστεύει ότι μπορεί να αξιώνει μερίδιο από την περιουσία των καλυτέρων του, σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει πως έχει δικαίωμα να ληστεύει τους ικανούς, διακηρύσσοντας με θέρμη την πρόθεσή του να αφιερώσει τη ζωή του στους ανίκανους. Είναι το πιο απεχθές πλάσμα στη γη, ένα παράσιτο που ζει από τις πληγές των φτωχών και το αίμα των πλουσίων, ένα παράσιτο που οι άνθρωποι ανήγαγαν σε ηθικό ιδανικό. Κι έτσι καταλήξαμε σ’ έναν κόσμο όπου όσο περισσότερο παράγει κανείς τόσο κινδυνεύει να χάσει όλα του τα δικαιώματα, σ’ έναν κόσμο όπου ο ικανός στερείται το δικαίωμα στη ζωή και γίνεται βορά σε κάθε καταπατητή, ενώ την ίδια στιγμή η ανάγκη ανάγεται σε αρετή που νομιμοποιεί την υπέρβαση κάθε δικαιώματος κάθε αρχής, κάθε ηθικής, κι επιτρέπει στον άνθρωπο τα πάντα, μέχρι και τη λεηλασία και τον φόνο. Αναρωτιέστε γιατί ο κόσμος καταρρέει γύρω σας; Αυτό ακριβώς πολεμάω, κύριε Ρίρντεν. Μόνο όταν οι άνθρωποι καταλάβουν ότι ο Ρομπέν των Δασών είναι το πιο ανήθικο, το πιο αξιοκαταφρόνητο σύμβολο που υπήρξε ποτέ, μόνο τότε θα βασιλέψει δικαιοσύνη στη γη∙ αλλιώς η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη.»