Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

Τα σκυλιά, πιστοί φίλοι και συμπολεμιστές

Της ELISABETH BUMILLER

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ – Το προηγούμενο φθινόπωρο, ενώ μια ομάδα Αμερικανών πεζοναυτών έκανε πεζή περίπολο στη Μάρτζα του Αφγανιστάν, προπύργιο των Ταλιμπάν, πυροβόλησε και σκότωσε μια θανάσιμη απειλή: ένα σκύλο της περιοχής, που επιτέθηκε στο λαμπραντόρ ριτρίβερ της. 
Αν τραυματιζόταν το λαμπραντόρ, οι πεζοναύτες θα έχαναν το καλύτερο όπλο τους για ανίχνευση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών. Μια επίθεση στο λαμπραντόρ ήταν συνώνυμη με μια επίθεση σε έναν συμπολεμιστή. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο λοχαγός Μάνιουελ Ζιπέντα, διοικητής του Λόγου F του Δεύτερου Τάγματος του Έκτου Συντάγματος Πεζοναυτών: «Θεωρούμε το σκύλο έναν από εμάς».


Ο σκύλος που συμμετείχε στην έφοδο που πραγματοποίησε ο μάδα ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ Navy SEALs στο κρησφύγετο του Οσάμα στις 2 Μαΐου, έχει ξυπνήσει το ενδιαφέρον πολλών για τα σκυλιά του στρατού, τα οποία χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ τουλάχιστον από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ επιστρατεύονται όλο και συχνότερα στο Αφγανιστάν.

Ως το τέλος του χρόνου, αναμένεται στη χώρα να υπάρχουν περίπου 650 σκυλιά εκπαιδευμένα στον εντοπισμό εκρηκτικών. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 2.700 σκυλιά σε ενεργό υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό, ενώ πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, δεν ξεπερνούσαν τα 1.800.


Τα σκυλιά του στρατού χρησιμοποιούνται για προστασία, καταδίωξη, εντοπισμό, έρευνα και διάσωση, εντούτοις επιστρατεύονται όλο και συχνότερα και για τον εντοπισμό αυτοσχέσιων εκρηκτικών μηχανισμών, στους οποίους οφείλεται η συντριπτική πλειονότητα των αμερικανικών απωλειών στο Αφγανιστάν. Μ¨εχρι στιγμής, κανενός είδους τεχνολογικό μέσο δεν υπήρξε εξίσου αποτελεσματικό.

Σε γενικές γραμμές, οι ράτσες που προτιμώνται στο στρατό είναι ο γερμανικός ποιμενικός και ένα είδος βελγικού ποιμενικού, τα μαλινουά, αλλά οι πεζοναύτες στο Αφγανιστάν βασίζονται στα καθαρόαιμα λαμπραντόρ ριτρίβερ, γιατί έχουν ισχυρή όσφρηση και δεν είναι επιθετικά. Τώρα, τα σκυλιά συνοδεύουν πολλές πεζές περιπόλους πεζοναυτών στην Επαρχία Χελμάντ στο νότιο Αφγανιστάν, προπορευόμενα χωρίς λουρί 90 ή περισσότερα μέτρα ως εντοπιστές εκρηκτικών μηχανισμών. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν αυτά τα σκυλιά, η εκπαίδευση του καθενός εκ των οποίων ανέρχεται στο ουδόλως ευκαταφρόνητο ποσό των 40.00 δολαρίων, είναι αναμφίβολα ζωτικής σημασίας, ωστόσο κάποιες φορές, ακόμη και αυτοί οι σκληρά εκπαιδευμένοι τετράποδοι πολεμιστές δεν παύουν να είναι σκυλιά.

Την προηγούμενη άνοιξη, κατά τη διάρκεια μιας περιπόλου στη Χελμάντ, ένα λαμπραντόρ, ο Τάνγκο, καθοδηγούσε μια μικρή ομάδα πεζοναυτών καθώς εισερχόταν σε ένα χωριό και ξαφνικά άρχισε να περπατά αργά και να κουνά την ουρά του, σημάδι ότι είχε εντοπίσει εκρηκτικά εκεί κοντά. Η περίπολος πάγωσε. Τελικά, δεν βρέθηκε καμία απολύτως βόμβα. Κατά την επιστροφή, ο σκύλος, αποκαμωμένος από τους 39 βαθμούς Κελσίου, πήδηξε μέσα σε μια αρδευτική τάφρο για να δροσιστεί, μετά όμως δεν μπορούσε να σκαρφαλώσει στην απότομη όχθη για να βγει έξω. Ένας από τους πεζοναύτες, βρίζοντας, τελικά πήδηξε μίεσα στην τάφρο και τον έβγαλε στη στεριά.


Λίγες ιστορίες πεζοναυτών και των λαμπραντόρ τους στο πεδίο της μάχης είναι τόσο συγκινητικές όσο αυτή του στρατιώτη Κόλτον Ρασκ, 20χρονου χειριστή πολυβόλου και εκπαιδευτή σκύλων, ο ποίος σκοτώθηκε το Δεκέμβριο από πυρά ελεύθερων σκοπευτών στη Χελμάντ. Κατά τη διάρκεια της αποστολής του, ο Ράσκ έστελνε στους γονείς του φωτογραφίες του αγαπημένου του σκύλου-ανιχνευτή, Έλι, και τους έγραφε τα νέα του. Οι άλλοι πεζοναύτες τούς είπαν ότι όταν ο γιος τους δέχθηκε πυρά, ο Έλι ανέβηκε πάνω του για να τον προστατεύσει.

Ο 3χρονος Έλι, το όνομα του οποίου ήταν το πρώτο στον κατάλογο των επιζώντων που αναφέρθηκαν στην νεκρολογία του Ρασκ, υιοθετήθηκε το Φεβρουάριο από τους γονείς του άτυχου στρατιώτη, Ντάρελ και Κάθι Ρασκ. «Είναι μεγάλη παρηγοριά για μας», δήλωσε η Κάθι Ρασκ από το σπίτι της, στο Όραντζ Γκρόουβ του Τέξας. Όταν οι Ρασκ πήγαν τον Έλι στο σπίτι τους για πρώτη φορά, «το πρώτο δωμάτιο στο οποίο πήγε ήταν η κρεβατοκάμαρα του Κόλτον», είπε η κ.Ρασκ. «Μύρισε το χώρο και πήδηξε στο κρεβάτι του».

Σύμφωνα με αξιωματούχος των πεζοναυτών, από το 2007 που οι πεζοναύτες ξεκίνησαν το πρόγραμμα εκπαίδευσης σκύλων μέχρι σήμερα, στο πεδίο της μάχης έχουν πέσει 20 από τα συνολικά 350 λαμπραντόρ ριτρίβερ, τα περισσότερα εξαιτίας εκρήξεων αυτοσχέδιων μηχανισμών. Στο πλαίσιο της δράσης της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων, στην οποία υπαγόταν και ο σκύλος που συμμετείχε στην αποστολή εντοπισμού του Μπιν Λάντεν, σκοτώθηκαν 34 σκύλοι εν ώρα καθήκοντος από το 2006 έως το 2009, σύμφωνα με τον ταγματάρχη Γουές Τάισερ. Τα σκυλιά, που κάποιες φορές αποστέλλονται έως και σε τέσσερις αποστολές, αποστρατεύονται στην ηλικία 8 ή 9 ετών.

Στα μέσα Μαϊου, η Ρεμπέκα Φράνκελ, βοηθός αρχισυντάκτη του ForeignPolicy.com., ανήρτησε μια φωτογραφική συλλογή με τίτλο «Οι Σκύλοι του Πολέμου», στην οποία απεικονίζονται σκύλοι που πηδούν από ελικόπτερα, κάνουν ελεύθεηρ πτώση και ξεκουράζονται μαζί με πεζοναύτες. Αυτή η σελίδα σημείωσε ρεκόρ επισκεψιμότητας, καθώς, μέχρι στιγμής, την έχουν επισκεφθεί 6,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Η Φράνκελ δήλωσε σχετικά: «Πιτσεύω ότι αυτά τα σκυλιά ξυπνούν πολύ έντονα και τρυφερά συναισθήματα στους ανθρώπους. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συνεισφορά τους είναι καταλυτική. Ο ρόλος τους είναι πολύ σοβαρός».



THE NEW YORK TIMES / ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 22 Μαΐου 2011

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Ξημερώματα 14ης Μαρτίου 1957

«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει.
Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»


Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει – δεύτερος ξάδερφος – και ο Στέλιος Μαυρομμάτης, και αγωνιστής της ΕΟΚΑ με τον οποίο τον συνέδεσε μοίρα κοινή.

Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Την 1η Απριλίου 1956, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία: το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων.

Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία, η οποία ενισχύεται από Τούρκους. Ο διοικητής στέλνει διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί, γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσα να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές παρέσυραν ό,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για την στέψη. Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας.

Σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα:

Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ‘χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης


Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Στην κατοχή του είχε ένα πυροβόλο Μπρέν γρασαρισμένο. Ήταν συνεπώς ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί. Επίσης κουβαλούσε 3 γεμιστήρες γεμάτες.

Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίζεται για τις 15 Μαρτίου. Στη δίκη του ο Παλλικαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του:

Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.

Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρτιγκ, με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος αρχίζει μια προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την εκτέλεσή του. Η Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητά προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου. Η Βουλή των Ελλήνων στέλνει τηλεγραφήματα προς την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο δήμαρχος Λευκωσίας κ. Δέρδης, 40 Εργατικοί Άγγλοι βουλευτές, συντεχνίες, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπαθούν αν ματαιώσουν αυτή την εκτέλεση. Ο Χάρτιγκ όμως και η Αγγλική διπλωματία απορρίπτει την απονομή χάριτος.

Ο Ευαγόρας στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει:

Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.

Απαγχονίστηκε στις 13 Μαρτίου 1957, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Ο τάφος του βρίσκεται στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.


Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

ΚΥΠΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ


“Η ώρα του θανάτου πλησιάζει μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία. Αυτή τη στιγμή ακούμε την ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν.”

Ανδρέας Ζάκος




Γεννήθηκα το έτος που το τρισκατάρατο ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε στις εκλογές. Τότε που το ψήφισαν μέχρι και τα κουνούπια. Μεγάλωσα μαζί με την ιδιωτική τηλεόραση. Σπούδασα με κομματικοποιημένους δασκάλους βουτηγμένους στη μπόχα του πουλημένου συνδικαλισμού. Γνώρισα τον αθλητισμό σε στοιχειωμένη παράγκα. Αηδίασα με τις κοιλάρες των ιερέων. Τρόμαξα από την αναίδεια των πολιτικών.

Γνώρισα ένα σύστημα που είναι έτοιμο για όλα. Ένας καλοεπεξεργασμένος ως την τελευταία του λεπτομέρεια υπόγειος λαβύρινθος που απαρτίζεται εξ ορισμού από γνήσια υλικά βόθρου, εξουσιομανίας και άκρατης λαγνείας. Η ζωή του είναι ο θάνατός σου. Η σάρκα του η ψυχή σου. Η φύση του η λήθη.

Τραγικό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι η Κύπρος. Η γενιά μου ακούει το όνομά της και οι συνειρμοί που προκύπτουν δεν είναι παρά οι ενδεικτικές αντανακλάσεις της μοναδικής νεοελληνικής πραγματικότητας που επιβιώνει μεταπολιτευτικά: ακούσαμε για το ’74 και μετά βρεθήκαμε σε αυτοματισμούς όπως… Βίσση… Νταλάρας… οι 12 βαθμοί στη Γιουροβίζιον… και λοιπές επιπόλαιες καταστάσεις… ύστερα ήρθε το κενό, το απόλυτο μπλακ άουτ… και μεταφερθήκαμε στην διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία… το στρατηγικό βάθος και τη βλάχα τη Μακρυπούλια που ερωτεύτηκε στο νησί.

Τη λέξη “επικοισμοί” τη μάθαμε διαβάζοντας για τη Δυτική Όχθη σε ξένες και σε όλες τις ελληνικές εφημερίδες.

Ποιος δεν θέλει τη συνέχεια της Ιστορίας; Καλά, πέρα από τον αμερικανοσιωνιστικό παράγοντα σύμφωνα με τους φωστήρες του γκρικ ίντερνετ.

Γιατί;

Από πότε τους βολεύει το τουρκικό κράτος;

Ποιοι μιλάνε για ανθρώπινα δικαιώματα; Και γιατί δεν μιλάνε ποτέ για τις υποχρεώσεις;


ΚΥΠΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ



Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

ΠΑΣΟΚ: Το “Σ” για τα σούργελα

“Μου γράφεις να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Τι να κάνω εγώ σε μία χώρα που κατοικείται από οκτώ εκατομμύρια καγκουρώ;”

Ανδρέας Γ. Παπανδρέου

(από επιστολή του στον κουμπάρο του Αδαμάντιο Πεπελάση το 1957)



Πόσο “ιδιωτική” είναι η ιδιωτική ζωή των δημοσίων ανδρών; Σε ποιο βαθμό δικαιούται η κοινή γνώμη να πληροφορείται για την “κρυφή” ζωή εκείνων που διευθύνουν τις τύχες των λαών;

Η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα και η τήρηση των κανόνων της τρέχουσας ηθικής αποτελούν αναγκαία συστατικά της προσωπικότητας όλων εκείνων που επιζητούν ή ασκούν την εξουσία. Και ο λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει σε ποιους έχει εμπιστευτεί ή πρόκειται να εμπιστευτεί τις τύχες του. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα των πολιτικών ηγετών δεν είναι ιδιωτική αλλά δημόσια υπόθεση.

Οι αναγνώστες μου ξέρουν πολύ καλά ότι γράφοντας για τα “έργα και τις ημέρες” του Ανδρέα Παπανδρέου ποτέ δεν απομακρύνθηκα από τον καθαρά πολιτικό στοχασμό και από τη δημοσίευση γεγονότων και καταστάσεων που είχαν πολιτικές και μόνο επιπτώσεις. Είναι, άλλωστε, αδιαμφισβήτητο: Με ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο οι πολιτικές συνέπειες της ζωής και του χαρακτήρα του σημερινού πρωθυπουργού. Δεκάρα τσακιστή δεν θα έδινα ποτέ για να μάθω λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής του Ανδρέα Παπανδρέου αν μέσα από αυτές δεν επρόκειτο να φωτιστεί η όλη πολιτική του πορεία και αν αυτό δεν βοηθούσε την πρόγνωση για το τι μπορεί να συμβεί στο λαό μας όσο βρίσκεται στην εξουσία αυτός ο “αερόλιθος” της πολιτικής. Και πιστεύω ακράδαντα ότι αν ο λαός είχε γνωρίσει έγκαιρα τον χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν θα έφτανε ποτέ ο άνθρωπος αυτός στην εξουσία. Και για όσους τυχόν επιμένουν ότι το να γράφει κανείς για τις “ερωτικές περιπέτειες” ενός δημόσιου άνδρα αποτελεί υπηρεσία στον “κίτρινο τύπο”, σπεύδω να δηλώσω ότι οι “ιστορίες” του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ με την Ράγκνια Νίμπλουμ, τη Βασούλα Παπανδρέου, την κυρία Παναγοπούλου ή τη Δήμητρα Λιάνη είναι… μικροεπεισόδια μπροστά σε άλλες εκδηλώσεις και ενέργειές του.

Οι δημόσιοι άνδρες δεν έχουν ιδιωτική ζωή. Ο λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει τα πάντα για τους ηγέτες του. Γι’ αυτό είναι απολύτως αδύνατο να επιχειρήσει κανείς διαχωρισμούς ανάμεσα στη λεγόμενη “προσωπική” ζωή των πρωταγωνιστών της δημόσιας ζωής και στα γεγονότα που ενδιαφέρουν άμεσα την κοινή γνώμη και τους πολίτες-ψηφοφόρους.


Ο Γιώργος γνώρισε την Εύα στο Λονδίνο. Παντρεύτηκαν, αλλά κράτησε κρυφό το γάμο τους! Όχι μόνο από τον πατέρα του, αλλά και από τη μητέρα του. Δεν τόλμησε ούτε σ’ αυτήν να το πει.

Η Εύα βοήθησε αποτελεσματικά τον Γιώργο στις σπουδές του. Και στο τέλος, η Εύα ήταν εκείνη που έγραψε την πανεπιστημιακή διατριβή με την οποία ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήρε το περιπόθητο “χαρτί”. Ύστερα το νέο ζευγάρι αποφάσισε να έλθει και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Η απόφαση αυτή ήταν για την Εύα μεγάλη θυσία, γιατί ήδη της είχε προσφερθεί μια θαυμάσια σταδιοδρομία στη Γενεύη. Ο Γιώργος όμως επέμενε να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Ήθελε να κάνει πολιτική καριέρα βασιζόμενος στον πατέρα του. Και η Εύα έβλεπε ότι τόσο ο άντρας της όσο και η Μάργκαρετ, παρά τις ψυχρότατες σχέσεις τους με τον Ανδρέα, δεν ήσαν διατεθειμένοι να χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία. Έβλεπαν ότι το ΠΑΣΟΚ χτυπούσε ήδη την πόρτα της Εξουσίας.

Στην Ελλάδα, η Εύα ένιωσε γρήγορα τον πρώτο ισχυρό κλονισμό: Την πρώτη μέρα που έφαγαν στο Καστρί με τον Ανδρέα και την Μάργκαρετ, διαπίστωσε με οδυνηρή κατάπληξη ότι ο Ανδρέας και η Μάργκαρετ αγνοούσαν ότι ήταν η σύζυγος του γυιου τους. Της φερόντουσαν σαν να είχαν μπροστά τους μια … “καλή φίλη” του Γιώργου από το Λονδίνο!

Κάποια μέρα βέβαια έμαθε και το Καστρί ότι ο Γιώργος και η Εύα είχαν κάνει πολιτικό γάμο στο Λονδίνο. Εδώ όμως ήταν Ελλάδα, και καθώς το νεαρό ζευγάρι άρχιζε σιγά-σιγά να αποκτά τον δικό του κύκλο, ανέκυπτε εκ των πραγμάτων η ανάγκη να γίνει και θρησκευτικός γάμος, αφού στη χώρα μας δεν είχε ακόμα νομοθετηθεί ο πολιτικός γάμος και οι πολιτικοί γάμοι Ελλήνων που είχαν τελεσθεί στο εξωτερικό εθεωρούντο ανυπόστατοι, δηλαδή σαν να μην είχαν γίνει ποτέ.

Αυτό δημιουργούσε ψυχολογικό πρόβλημα για την Εύα, πολύ περισσότερο όταν σκεπτόταν ότι θα γινόταν και μητέρα και ήξερε ότι το παιδί τους δεν θα μπορούσε να δηλωθεί ως γνήσιο στα ελληνικά ληξιαρχεία. Έθεσε, λοιπόν, στον Γιώργο ζήτημα θρησκευτικού γάμου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια οδυνηρή έκπληξη: ο Γιώργος Παπανδρέου της δήλωσε ορθά-κοφτά ότι σε καμιά περίπτωση δεν είχε σκοπό να κάνει θρησκευτικό γάμο γιατί, όπως της είπε, ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος! Στην παρατήρηση της Εύας ότι θα υπήρχε πρόβλημα νομιμότητας του παιδιού τους αν έμενε έγκυος, ο Γιώργος της έδωσε την απάντηση ότι αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο πατέρας του θα περνούσε το νόμο για την αναγνώριση του πολιτικού γάμου και θα λυνόταν το πρόβλημα.

Άρχιζαν όμως έτσι οι απογοητεύσεις και οι ανησυχίες της Εύας. Έβλεπε ότι είχε γίνει μέλος μιας οικογένειας όπου ο μόνος θεός ήταν το συμφέρον και τίποτε άλλο. Η πλήρης αθεΐα του Γιώργου δεν ήταν μια απλή αδιαφορία ενός νέου ανθρώπου απέναντι στη θρησκεία και τις τελετουργίες της, όπως είχε υποθέσει στην αρχή η Εύα. Ήταν μια σκληρή πεποίθηση, ζυμωμένη μέσα σ’ ένα περιβάλλον άκρατου ατομισμού. “Δεν υπάρχει αγάπη σ’ αυτή την οικογένεια”, μου είπε σε κάποια στιγμή η Εύα Παπανδρέου. “Δεν υπάρχουν αισθήματα. Υπάρχει μόνο το συμφέρον του καθενός”.

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Οι άνω, οι κάτω και οι ανύπαρκτοι

Μισεί και απεχθάνεται την ελευθερία. Ζει και αναπτύσσεται σε περιβάλλον εχθρικό για τον πολιτισμό και την εξέλιξη. Γλύφει τις υποανάπτυκτες σάρκες του. Οι Έλληνες όμως το αγαπούν. Το ποθούν. Το επιδιώκουν. Το μαρτυρούν.



Επιβάλλει την παρουσία του με τη βία. Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ, οι τούρκοι και οι γαύροι… (τυχαίο;)

Παραποιεί στο έπακρο τη λογική και την αλήθεια. Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ, οι τούρκοι και οι γαύροι… (κι αυτό τυχαίο;)

Καταστρέφει κάθε τι το κλασσικό και θέλει να ακούει τα ουρλιαχτά κάθε τι όμορφου. Όπως ακριβώς και το τερατούργημα της μεταπολίτευσης.

Οι έλληνες όμως το αγαπούν.

Και πιο πολύ απ’ όλους οι “αθηναίοι”.


Δεν υπάρχει η Αθήνα. Πλέον αναζητούμε τη δεύτερη ζωή της, όπως αναζητούν οι χριστιανοί τη νέα Ιερουσαλήμ. Αλλού.

Τελείως αλλού.