Η προπαγάνδα του μίσους

Η δημόσια προώθηση ή υποκίνηση μίσους που στοχεύει ομάδες ανθρώπων με βάση παράγοντες όπως η θρησκεία, η φυλή, ή η εθνική καταγωγή.

“Μας βυθίζουν οι Έλληνες”

Με εξώφυλλο τον Παρθενώνα να βουλιάζει και τίτλο «Χάθηκαν τα λεφτά μας» κυκλοφορεί το νέο τεύχος του εβδομαδιαίου γερμανικού περιοδικού Focus.

Συγκεκριμένα, στο εξώφυλλο απεικονίζεται ο Παρθενώνας βυθισμένος στη θάλασσα σχεδόν μέχρι το αέτωμα. Από τη θάλασσα προεξέχει επίσης το κεφάλι αγάλματος στο οποίο έχει παραμείνει χαρτονόμισμα του ευρώ.

«Δισεκατομμύρια για το τίποτα, η Μέρκελ σε ανάγκη – τι πρέπει να γνωρίζει ο αποταμιευτής για την ευρω-κρίση» είναι οι υπότιτλοι του εξωφύλλου.

Στη βιντεοσκοπημένη παραπομπή στον ιστότοπο του Focus για τα ρεπορτάζ του αφιερώματος του περιοδικού αναφέρεται ότι «η πτώχευση της Ελλάδας πλησιάζει όλο και περισσότερο. Δισεκατομμύρια των Γερμανών βυθίζονται χωρίς αποτέλεσμα. Θα πάρουμε ποτέ πίσω τα λεφτά μας; Οι αποταμιευτές ανησυχούν. Υπάρχει σωτηρία;».

Υπενθυμίζεται ότι στην αρχή της ελληνικής κρίσης το ίδιο περιοδικό είχε κυκλοφορήσει με εξώφυλλο την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει άσεμνη χειρονομία στους Έλληνες, γεγονός που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.

“Διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ και βάλτε την Τουρκία”

Την αντικατάσταση της Ελλάδας από την Τουρκία στη ζώνη του ευρώ προτείνει ο διευθυντής του Focus, Uli Dönch, στο editorial του γερμανικού περιοδικού, το οποίο τις τελευταίες ημέρες ξεκίνησε και πάλι την επίθεση εναντίον της χώρας μας.

«Μια προβληματική κατάσταση αφήνει τη ζώνη του ευρώ και αντικαθίσταται από μια ραγδαία αναπτυσσόμενη χώρα», σημειώνει ο διευθυντής του περιοδικού, ο οποίος αντιπαραβάλει την αφερεγγυότητα της Ελλάδας με την εικόνα της Τουρκίας.

Ο Dönch αναγνωρίζει πως «για τους περισσότερους η ιδέα μπορεί να είναι ένα σοκ. Ένα μουσουλμανικό κράτος στην χριστιανική Ευρωπαϊκή Ένωση. Με καθαρά οικονομικούς όρους όμως –συνεχίζει- η ένταξη της Τουρκίας θα ήταν η απάντηση στην ερώτηση: “Αν όχι η Τουρκία, ποιος άλλος;”», πρόσθεσε.

Λόγω των οικονομικών προκλήσεων, σημειώνει, οι Ευρωπαίοι πρέπει να σκεφτούν πιο «φρέσκα» και να μη δώσουν σημασία στο έλλειμμα δημοκρατίας και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία.

«Διώξτε τα κράτη-παρίες και φωνάξτε την Τουρκία. Θα χάσουμε την ευκαιρία και θα καθορίζουν την τύχη της Ευρώπης τα PIGS, όπως η Ελλάδα.», καταλήγει.

Η Λεωφόρος της καρδιάς μας

Ένα γήπεδο, μία χώρα, μία Ιστορία.

Λεωφόρος

Μια φορά κι έναν καιρό στο Αφγανιστάν

Οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν σαν ανθρώπινα όντα, οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και η μουσική ήταν προνόμιο όλων. Έπειτα ήρθαν οι Ταλιμπάν, οι γυναίκες άρχισαν να καταπιέζονται πέρα από κάθε προηγούμενο, να βασανίζονται και να δολοφονούνται, η μουσική απαγορεύτηκε και οτιδήποτε θυμίζει ελευθερία, εξαφανίστηκε.

«Ποια Αφγανή θα μπορούσε σήμερα να φορέσει μια μπλούζα που να αποκαλύπτει τους ώμους, χωρίς να απειλείται από λιθοβολισμό;» αναρωτιέται η Τοταχκάιλ, μία Μουσουλμάνα που ντρέπεται να αποκαλεί τους Ταλιμπάν ομόθρησκούς της. Την ίδια ντροπή και αποτροπιασμό αισθάνεται και για την πρωτεύουσα της Καμπούλ, εκεί όπου μεγάλωσε: «Οι ρίζες μου καταστράφηκαν, δεν έχουν απομείνει και πολλά. Κάποτε η πόλη ήταν Δυτική. Μπορούσες να κυκλοφορήσεις μόνη σου δημοσίως, μπορούσες να συμμετέχεις σε αθλήματα. Ήταν μια χώρα του Τρίτου Κόσμου, αλλά βασικά οι άνθρωποι ήταν μορφωμένοι. Μπορούσα να κάνω και να έχω ό,τι ακριβώς και οι άνδρες· ήταν μια ελεύθερη χώρα.»

Σύμφωνα με έρευνα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, πριν το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι γυναίκες στο Αφγανιστάν απολάμβαναν μια σειρά δικαιωμάτων και προστασία από το νόμο της αφγανικής κοινωνίας: κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1920, και το 1960 κατοχύρωσαν συνταγματικά την ισότητά τους απέναντι στους άνδρες. Παράλληλα, συνέβαλαν καθοριστικά στην εθνική ανάπτυξη. Το 1977, οι γυναίκες αποτελούσαν το 17% του ανώτατου νομοθετικού σώματος. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το 70% των δασκάλων σχολείου, το 50% των κυβερνητικών υπαλλήλων και το 40% των γιατρών ήταν γυναίκες. Οι Αφγανές είχαν ενεργή συμμετοχή και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέχρι που οι Ταλιμπάν επέβαλαν αυστηρότατους περιορισμούς στο δικαίωμα της εργασίας τους, απαγόρευσαν την πρόσβαση γυναικών στα Πανεπιστήμια και τις υποχρέωσαν να παρατήσουν τις δουλειές τους. Ο απάνθρωπος τρόπος ντυσίματος έγινε ο κανόνας η παράβαση του οποίου επέφερε τρομακτικές τιμωρίες. Περιορίστηκαν δραματικά οι μετακινήσεις τους στην πόλη, ενώ οι βιασμοί, οι ξυλοδαρμοί, οι απαγωγές και οι γάμοι παρά τη θέλησή τους, ανάγκαζαν κάποιες οικογένειες να στέλνουν τα κορίτσια τους στο Πακιστάν ή το Ιράν για να τις προστατέψουν. Υπολογίζεται ότι 50.000 ήταν οι γυναίκες που κατά τη διάρκεια του πολύχρονου εμφυλίου αναγκάστηκαν να πουλήσουν όλα τους τα υπάρχοντα προκειμένου να ζήσουν πριν βγουν στη ζητιανιά.

Οι Ταλιμπάν υποχρεώνουν τις γυναίκες μέχρι και να βάφουν τα παράθυρά τους προκειμένου να μην βλέπουν έξω, σε έναν τρόπο ζωής που σύμφωνα με Ευρωπαίους ειδικούς αυξάνει κατακόρυφα τα επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ των γυναικών, πολλές από τις οποίες καταπίνουν οξύ κατακαίγοντας τον ισοφάγο τους· ένας φτηνός τρόπος να αυτοκτονήσεις.

Zilla of the Resistance

Δέκα σημεία για το Ιράν

Τη χώρα που με το ρωσικών συμφερόντων πλοίο έκανε τη Ναυτική Βάση της Κύπρου παράπλευρη (;) απώλεια της τζιχάντ.

Ο επικεφαλής του Ιρανικού καθεστώτος δεν είναι ο Πρόεδρος, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, αλλά ο Ανώτατος Ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Το Ιρανικό καθεστώς, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1989, είναι αφιερωμένο στη τζιχάντ, στην εξάπλωση της επανάστασης του Αγιατολάχ Χομεϊνί, την εγκαθίδρυση του Χαλιφάτου και την επιβολή του Ισλαμικού νόμου (Σαρία) σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρόκειται για τους ίδιους ακριβώς στόχους που ακολουθούν πιστά τρομοκρατικές ομάδες όπως η αλ-Κάιντα, η Χαμάς και η Χεζμπολάχ το οποίο αποδεικνύει και γιατί όλες οι παραπάνω οργανώσεις διατηρούν επιχειρησιακούς δεσμούς με το Ιράν εδώ και δεκαετίες.

Η πρωταρχική αποστολή του Σώματος της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς (IRGC) είναι να διατηρήσει το καθεστώς στην εξουσία. Οι δυνάμεις του κάνουν χρήση εκτεταμένης ωμής βίας και τρομοκρατίας προκειμένου να καταστείλουν τις δημοκρατικές κινητοποιήσεις του Ιρανικού λαού, όπως έγινε φανερό και μετά την απάτη πάνω στην οποία στήθηκαν οι εκλογές του 2009 και τα σφοδρότατα επεισόδια που ακολούθησαν.

Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί είχε ζητήσει από το IRGC να εφοδιάσει τη χώρα με πυρηνικά όπλα, μια τακτική που ακολουθείται έκτοτε από όλους τους Ιρανούς προέδρους, συμπεριλαμβανομένων και των «μετριοπαθών», ωστόσο πάντως το πυρηνικό πρόγραμμα έχει «τρέξει» ιδιαίτερα με τους δύο τελευταίους: Χαταμί και Αχμαντινεντζάντ.

Το Ιράν είναι το δεύτερο πιο αιμοβόρο κράτος όσον αφορά τις δολοφονίες δικών του πολιτών. Πρώτη είναι η Κίνα, μόνο που έχει 20 φορές τον πληθυσμό του Ιράν.

Το Ιρανικό καθεστώς τάχθηκε υπέρ της Αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας από το ξέσπασμα των αναταραχών στο Κάιρο, στις αρχές του 2011. Στην πτώση του Σάχη άλλωστε, πριν το καθεστώς γίνει «Ισλαμική Δημοκρατία» καθοριστικό ρόλο είχε παίξει και το παράρτημά της Fedayeen-e Islam, ο ιδρυτής του οποίου σύστησε τον Χομεϊνί στην Αδελφότητα και τις ιδέες της.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, είναι μία παγκόσμια τζιχαντική οργάνωση, που έχει βαθιές ρίζες στην Αμερικανική κυβέρνηση, στις μυστικές υπηρεσίες, την κοινωνία στο σύνολό της, και επιδιώκει τη διαμόρφωση και διατήρηση σταθερών δεσμών με το Ιράν. Η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε πρόσφατα ότι προσβλέπει στην περαιτέρω διεύρυνση των σχέσεων μαζί της.

Ο νυν πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινεντζάν πιστεύει πως ο Μαχντί, ο 12οςΙμάμης, η μεσσιανική φιγούρα, τον βοηθάει να φέρει εις πέρας το κυβερνητικό του έργο αλλά και όλες τις ανάλογες υποθέσεις του κόσμου. Έχει δημοσίως εκφράσει την άποψη πώς βίαιες πολιτικές και πράξεις Αποκάλυψης μπορούν να επισπεύσουν τον ερχομό του Μεσσία, και το Ιράν θα είναι η μεγάλη δύναμηπου θα κατατροπώσει ΗΠΑ και Ισραήλ, εγκαινιάζοντας την εποχή του Μαχντί.

Παρά τις όποιες ποινές, το Ιράν απέχει πολύ από το να θεωρείται απομονωμένο. Συνεργάζεται, σε ταχείς ρυθμούς τόσο διπλωματικά όσο και οικονομικά, με πολλές χώρες, όπως τη Βενεζουέλα, και άλλες χώρες της Νότιας και Κεντρικής Αφρικής, το Σουδάν, την Αλγερία, το Αφγανιστάν, την Τουρκία, το Λίβανο, τη Συρία το Κατάρ και την Ιορδανία.

Το Ιράν έχει μεθοδικά «καλλιεργήσει» ένα τρομοκρατικό δίκτυο αρκετά ισχυρό ώστε να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ και του Ιράν. Εκεί συμπεριλαμβάνεται και το δίκτυο «αντιπροσώπων», όπως είναι η Χεζμπολάχ, που έχει μία εκτεταμένη παρουσία στη Λατινική Αμερική και κυρίως στην Βενεζουέλα και το Μεξικό. Η Χεζμπολάχ έχει αρκετές «βάσεις» και εντός των ΗΠΑ.

Η υπόθεση Havlish έχει φέρει στο φως, πειστικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το Ιρανικό καθεστώς έχει προσφέρει άμεση βοήθεια και συμβολή στην αλ-Κάιντα για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

RadicalIslam.org

Κραυγή

Οι φυλακές ανοίγουν, και βγαίνουν έξω οι κρατούμενοι από τους Άγγλους, αγωνιστές της ελευθερίας: Απλοί άνθρωποι, νέοι, γέροι, γυναίκες, ιερείς, ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια της Λευτεριάς.

Δύο ένοπλοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ τραβούν τις αλυσίδες που ανοίγουν διάπλατα τις φυλακές. Στο πιο ψηλό σημείο, το μνημείο της Ελευθερίας.