ΠΑΣΟΚ: Το “Σ” για τα σούργελα

“Μου γράφεις να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Τι να κάνω εγώ σε μία χώρα που κατοικείται από οκτώ εκατομμύρια καγκουρώ;”

Ανδρέας Γ. Παπανδρέου

(από επιστολή του στον κουμπάρο του Αδαμάντιο Πεπελάση το 1957)

Πόσο “ιδιωτική” είναι η ιδιωτική ζωή των δημοσίων ανδρών; Σε ποιο βαθμό δικαιούται η κοινή γνώμη να πληροφορείται για την “κρυφή” ζωή εκείνων που διευθύνουν τις τύχες των λαών;

Η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα και η τήρηση των κανόνων της τρέχουσας ηθικής αποτελούν αναγκαία συστατικά της προσωπικότητας όλων εκείνων που επιζητούν ή ασκούν την εξουσία. Και ο λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει σε ποιους έχει εμπιστευτεί ή πρόκειται να εμπιστευτεί τις τύχες του. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα των πολιτικών ηγετών δεν είναι ιδιωτική αλλά δημόσια υπόθεση.

Οι αναγνώστες μου ξέρουν πολύ καλά ότι γράφοντας για τα “έργα και τις ημέρες” του Ανδρέα Παπανδρέου ποτέ δεν απομακρύνθηκα από τον καθαρά πολιτικό στοχασμό και από τη δημοσίευση γεγονότων και καταστάσεων που είχαν πολιτικές και μόνο επιπτώσεις. Είναι, άλλωστε, αδιαμφισβήτητο: Με ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο οι πολιτικές συνέπειες της ζωής και του χαρακτήρα του σημερινού πρωθυπουργού. Δεκάρα τσακιστή δεν θα έδινα ποτέ για να μάθω λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής του Ανδρέα Παπανδρέου αν μέσα από αυτές δεν επρόκειτο να φωτιστεί η όλη πολιτική του πορεία και αν αυτό δεν βοηθούσε την πρόγνωση για το τι μπορεί να συμβεί στο λαό μας όσο βρίσκεται στην εξουσία αυτός ο “αερόλιθος” της πολιτικής. Και πιστεύω ακράδαντα ότι αν ο λαός είχε γνωρίσει έγκαιρα τον χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν θα έφτανε ποτέ ο άνθρωπος αυτός στην εξουσία. Και για όσους τυχόν επιμένουν ότι το να γράφει κανείς για τις “ερωτικές περιπέτειες” ενός δημόσιου άνδρα αποτελεί υπηρεσία στον “κίτρινο τύπο”, σπεύδω να δηλώσω ότι οι “ιστορίες” του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ με την Ράγκνια Νίμπλουμ, τη Βασούλα Παπανδρέου, την κυρία Παναγοπούλου ή τη Δήμητρα Λιάνη είναι… μικροεπεισόδια μπροστά σε άλλες εκδηλώσεις και ενέργειές του.

Οι δημόσιοι άνδρες δεν έχουν ιδιωτική ζωή. Ο λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει τα πάντα για τους ηγέτες του. Γι’ αυτό είναι απολύτως αδύνατο να επιχειρήσει κανείς διαχωρισμούς ανάμεσα στη λεγόμενη “προσωπική” ζωή των πρωταγωνιστών της δημόσιας ζωής και στα γεγονότα που ενδιαφέρουν άμεσα την κοινή γνώμη και τους πολίτες-ψηφοφόρους.

Ο Γιώργος γνώρισε την Εύα στο Λονδίνο. Παντρεύτηκαν, αλλά κράτησε κρυφό το γάμο τους! Όχι μόνο από τον πατέρα του, αλλά και από τη μητέρα του. Δεν τόλμησε ούτε σ’ αυτήν να το πει.

Η Εύα βοήθησε αποτελεσματικά τον Γιώργο στις σπουδές του. Και στο τέλος, η Εύα ήταν εκείνη που έγραψε την πανεπιστημιακή διατριβή με την οποία ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήρε το περιπόθητο “χαρτί”. Ύστερα το νέο ζευγάρι αποφάσισε να έλθει και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Η απόφαση αυτή ήταν για την Εύα μεγάλη θυσία, γιατί ήδη της είχε προσφερθεί μια θαυμάσια σταδιοδρομία στη Γενεύη. Ο Γιώργος όμως επέμενε να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Ήθελε να κάνει πολιτική καριέρα βασιζόμενος στον πατέρα του. Και η Εύα έβλεπε ότι τόσο ο άντρας της όσο και η Μάργκαρετ, παρά τις ψυχρότατες σχέσεις τους με τον Ανδρέα, δεν ήσαν διατεθειμένοι να χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία. Έβλεπαν ότι το ΠΑΣΟΚ χτυπούσε ήδη την πόρτα της Εξουσίας.

Στην Ελλάδα, η Εύα ένιωσε γρήγορα τον πρώτο ισχυρό κλονισμό: Την πρώτη μέρα που έφαγαν στο Καστρί με τον Ανδρέα και την Μάργκαρετ, διαπίστωσε με οδυνηρή κατάπληξη ότι ο Ανδρέας και η Μάργκαρετ αγνοούσαν ότι ήταν η σύζυγος του γυιου τους. Της φερόντουσαν σαν να είχαν μπροστά τους μια … “καλή φίλη” του Γιώργου από το Λονδίνο!

Κάποια μέρα βέβαια έμαθε και το Καστρί ότι ο Γιώργος και η Εύα είχαν κάνει πολιτικό γάμο στο Λονδίνο. Εδώ όμως ήταν Ελλάδα, και καθώς το νεαρό ζευγάρι άρχιζε σιγά-σιγά να αποκτά τον δικό του κύκλο, ανέκυπτε εκ των πραγμάτων η ανάγκη να γίνει και θρησκευτικός γάμος, αφού στη χώρα μας δεν είχε ακόμα νομοθετηθεί ο πολιτικός γάμος και οι πολιτικοί γάμοι Ελλήνων που είχαν τελεσθεί στο εξωτερικό εθεωρούντο ανυπόστατοι, δηλαδή σαν να μην είχαν γίνει ποτέ.

Αυτό δημιουργούσε ψυχολογικό πρόβλημα για την Εύα, πολύ περισσότερο όταν σκεπτόταν ότι θα γινόταν και μητέρα και ήξερε ότι το παιδί τους δεν θα μπορούσε να δηλωθεί ως γνήσιο στα ελληνικά ληξιαρχεία. Έθεσε, λοιπόν, στον Γιώργο ζήτημα θρησκευτικού γάμου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια οδυνηρή έκπληξη: ο Γιώργος Παπανδρέου της δήλωσε ορθά-κοφτά ότι σε καμιά περίπτωση δεν είχε σκοπό να κάνει θρησκευτικό γάμο γιατί, όπως της είπε, ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος! Στην παρατήρηση της Εύας ότι θα υπήρχε πρόβλημα νομιμότητας του παιδιού τους αν έμενε έγκυος, ο Γιώργος της έδωσε την απάντηση ότι αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο πατέρας του θα περνούσε το νόμο για την αναγνώριση του πολιτικού γάμου και θα λυνόταν το πρόβλημα.

Άρχιζαν όμως έτσι οι απογοητεύσεις και οι ανησυχίες της Εύας. Έβλεπε ότι είχε γίνει μέλος μιας οικογένειας όπου ο μόνος θεός ήταν το συμφέρον και τίποτε άλλο. Η πλήρης αθεΐα του Γιώργου δεν ήταν μια απλή αδιαφορία ενός νέου ανθρώπου απέναντι στη θρησκεία και τις τελετουργίες της, όπως είχε υποθέσει στην αρχή η Εύα. Ήταν μια σκληρή πεποίθηση, ζυμωμένη μέσα σ’ ένα περιβάλλον άκρατου ατομισμού. “Δεν υπάρχει αγάπη σ’ αυτή την οικογένεια”, μου είπε σε κάποια στιγμή η Εύα Παπανδρέου. “Δεν υπάρχουν αισθήματα. Υπάρχει μόνο το συμφέρον του καθενός”.

Οι άνω, οι κάτω και οι ανύπαρκτοι

Μισεί και απεχθάνεται την ελευθερία. Ζει και αναπτύσσεται σε περιβάλλον εχθρικό για τον πολιτισμό και την εξέλιξη. Γλύφει τις υποανάπτυκτες σάρκες του. Οι Έλληνες όμως το αγαπούν. Το ποθούν. Το επιδιώκουν. Το μαρτυρούν.

Επιβάλλει την παρουσία του με τη βία. Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ, οι τούρκοι και οι γαύροι… (τυχαίο;)

Παραποιεί στο έπακρο τη λογική και την αλήθεια. Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ, οι τούρκοι και οι γαύροι… (κι αυτό τυχαίο;)

Καταστρέφει κάθε τι το κλασσικό και θέλει να ακούει τα ουρλιαχτά κάθε τι όμορφου. Όπως ακριβώς και το τερατούργημα της μεταπολίτευσης.

Οι έλληνες όμως το αγαπούν.

Και πιο πολύ απ’ όλους οι “αθηναίοι”.

Δεν υπάρχει η Αθήνα. Πλέον αναζητούμε τη δεύτερη ζωή της, όπως αναζητούν οι χριστιανοί τη νέα Ιερουσαλήμ. Αλλού.

Τελείως αλλού.

Τα παραμύθια της Χα(λι)μάς

Θυμάμαι όταν είχε γίνει το περιστατικό με το Μαβί Μαρμαρά τον Ιούνη.

Άνοιγες την κρατική τηλεόραση και πίστευες ότι με κάποιο τρόπο είχες διακτινιστεί κάπου μεταξύ Γάζας και Βηρυτού. Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια… πού πέφτει η Αθήνα αν όχι εκεί.

Το στυλ με το οποίο περιέγραφε για παράδειγμα ο ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή το περιστατικό, έπαιζε με την κατάφορη προπαγάνδα, τον άκρατο λαϊκισμό και τη γνωστή πλην αλήτικη αφασία που δέρνει τους αριστερούς αυτού και όχι μόνο του τόπου: “Με πρωτοφανή αγριότητα, βαρβαρότητα, σκληρότητα, ανευθυνότητα, τρομακτικότητα και όλα τα συναφή, το Ισραήλ επιτέθηκε στον καημενούλη, γλυκούλη, θαλπωρικούλη, φανταστικούλη, μικρούλη, φτωχούλη και καλούλη στόλο ανθρωπιστικής βοήθειας που είχε σκοπό να φτάσει στη Γάζα προκειμένου να βοηθήσει τους κατοίκους της προσφέροντάς τους φάρμακα, τρόφιμα, παιχνίδια, οικοδομικά υλικά και ό,τι άλλοι οι κακοί εβραίοι τους στερούν”. Οκ, το περιεχόμενο των εισαγωγικών είναι περιγραφικό αλλά ενδεικτικό του ύφους που είχε υιοθετήσει, με έκδηλο το θυμό ακόμα και στα πιο κρυφά χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Η πραγματικότητα όμως ήταν αλλού, για μία ακόμη φορά, και όχι στα καθεστωτικά ΜΜΕ. Οπότε, ο θείος google, το youtube, και γενικότερα το ίντερνετ βοήθησε και πάλι στο να ξεβρακωθούν οι συνήθεις ύποπτοι, γνωστοί και ως “χρήσιμοι ηλίθιοι”.

Πόσο ανθρωπιστική ήταν αυτή η οργάνωση;

Εννοώ πέρα από το γεγονός ότι τα μέλη της, ειδικά του τουρκικού πλοίου, φώναζαν αλλάχου ακμπάρ και ζητούσαν να γίνουν μάρτυρες όπως η ίδια η ΜΚΟ που οργάνωσε το πανηγύρι (τουρκική και αυτή) το παρέθεσε αυτολεξεί στο δελτίο τύπου που εξέδωσε λίγες ώρες αργότερα. Πέρα κι από το γεγονός πως στην Αϊτή όταν πήγαν, αν δεν ήσουν μουσουλμάνος, δεν σου παρείχαν βοήθεια.

Ανάλογης απύθμενης βλακείας ήταν και οι τίτλοι φυσικά των εφημερίδων την επόμενη μέρα: “Θρήνος και οργή” με τεράστια γράμματα, “δολοφόνοι”, “εγκληματίες”, “φασίστες” κλπ κλπ.

Το γεγονός ότι οι “ακτιβιστές” είχαν στα κιβώτιά τους ληγμένα από καιρό φάρμακα για παράδειγμα πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στη λογοκρισία. Όπως και το ότι το Ισραήλ είχε κάνει σαφές πώς θα δεχθεί τα πλοία αλλά από άλλο λιμάνι. Γαργάρα δε το τι προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο, κι ούτε μισό ρεπορτάζ για το πόσο όντως είχαν ανάγκη στη Γάζα τις κούτες του στολίσκου, ή τέλος πάντων ποια είναι η σύγκριση ανάμεσα στις κούτες των “ακτιβιστών” και στα καθημερινά φορτία του Ισραήλ. Οκ, δεν ζητήσαμε και ρεπορτάζ για το ποια είναι η Χαμάς και η γνώμη της για τον κάθε έναν χωριστά που δεν προσκυνάει τον Αλλάχ… δεν είμαστε και τόσο πλεονέκτες πια.

προσκυνώντας τον Αλλάχ στα τέσσερα: Κουράκης, Αναστασόπουλος, Κλειτσίκας με τον Χάλεντ Μεσάαλ, ηγέτη της Χαμάς στη Δαμασκό

Κουράκης (αυτός ο άνθρωπος είναι και αντιπρόεδρος της Βουλής… αλλά θα μου πεις εδώ ο ΓΑΠ είναι πρωθυπουργός), Τσιγαρίδας, και λοιποί αραβοχρηματοδοτούμενοι μασκαράδες να φωνάζουν “Θάνατος στο Ισραήλ” παρέα με τους γκρίζους λύκους του Ερντογάν.

Στα δελτία φυσικά τα πλάνα να ανοίγουν πάνω στα “δημοκρατικά” συγκεντρωμένα έξω από τις πρεσβείες του Ισραήλ πλήθη που ζητούν την παραδειγματική του τιμωρία και κοντινά στον “σωτήρα” Ερντογάν.

σύγχρονος "ακτιβιστής"

επίκαιρα συνθήματα "ακτιβιστών"

Λίγους μήνες αργότερα και η Μέση Ανατολή ξανά στην επικαιρότητα. Η ισλαμική επανάσταση είναι σε εξέλιξη, και τα μίντια φροντίζουν να καλύπτουν το θέμα με εκτενείς αναφορές στα αιτήματα των διαδηλωτών, για δικαιώματα, ελευθερίες, αξιοπρεπείς μισθούς, δημοκρατικούς θεσμούς, και λοιπές αξιώσεις των λαών. Κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα τέτοιων αγώνων. Η Ιστορία όμως μας θυμίζει πως όταν οι συνθήκες είναι ώριμες, έχει το γνωστό προνόμιο να επαναλαμβάνεται.

Το 1979, χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει στους δρόμους του Ιράν ζητώντας ακριβώς τα ίδια πράγματα. Σε λιγότερο από πέντε χρόνια όμως, το 1983 η χώρα πέφτει στα χέρια των Ισλαμιστών και μετατρέπεται σε θεοκρατικό καθεστώς υπό τον τίτλο της “Ισλαμικής Δημοκρατίας”. Οι αριστερές οργανώσεις μπαναρίστηκαν, τα μέλη τους είτε φυλακίστηκαν, είτε εκτελέστηκαν, είτε και τα δύο μαζί, ενώ τα δικαιώματα στην εργασία γύρισαν πολύ πιο πίσω κι από αυτό που αποκαλούμε “εργασιακό μεσαίωνα”.

Τότε, Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Κάρτερ, και ήταν τότε που πρωτοδιορίστηκε σε πολύ σημαντική θέση της Διεθνούς Επιτροπής για την Ατομική Ενέργεια ο Ελ-Μπαραντέι, ο οποίος έθεσε υπό την προστασία του το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Σήμερα, Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο έτερος Δημοκρατικός Ομπάμα και ο Ελ-Μπαραντέι, ο εκλεκτός της αντιπολίτευσης που εμφανίστηκε περίπου ως ουρανοκατέβατος, έχοντας την αμέριστη στήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Από την πρώτη στιγμή οι ΗΠΑ πήραν ανοιχτά το μέρος της “επανάστασης” κάτι το οποίο έγινε γνωστό από τις ίδιες τις δηλώσεις Ομπάμα-Κλίντον αλλά και τα περιβόητα έγγραφα της wikileaks. Φυσικά κουβέντα τώρα για τις ΗΠΑ που παρεμβαίνουν στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας!!

Και γενικά ο Λευκός Οίκος διαμηνύει πως δεν πειράζει να λάβει μέρος σε όλο αυτό και η αδελφότητα.

Ποια είναι όμως η μουσουλμανική αδελφότητα και πόσο ειρηνική και δημοκρατική μπορεί να είναι από τη φύση και τη θέση της; Όταν η κυβέρνηση λέει “it’s ok” το λέει επειδή έχει άγνοια, είναι αγαθιάρα ή επειδή βρίσκει και το λέει;

Ayman al-Zawahiri, ο Νο2 της Αλ Κάιντα, προέρχεται από τη μουσουλμανική αδελφότητα.

Khalid Shaikh Mohammed, o άνθρωπος πίσω από τις επιθέσης της 11ης Σεπτεμβρίου, αναδείχθηκε από το παράρτημα της μουσουλμανικής αδελφότητας του Κουβέιτ.

Το παράρτημα της αδελφότητας Fedayeen-e Islam, είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη πτώση του Σάχη του Ιράν, με τον ιδρυτή του να συστήνει στον Χομεϊνί την αδελφότητα και τις ιδέες της.


Από το 1991 έχει γίνει γνωστό με δικό της έγγραφο πως η μουσουλμανική αδελφότητα σκοπεύει να καταστρέψει το δυτικό πολιτισμό από μέσα (η “κουλτούρα” της τζιχάντ-destroy western civilization from within).

Αυτές τις μέρες, ο Rashad al-Bayoumi, έτερος επικεφαλής της ΜΑ, δήλωσε πως όταν έρθουν στην εξουσία, θα ακυρώσουν τη συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ.

Δεν υπάρχει διαφορά από Ισλάμ σε Ισλάμ. Ένα είναι το κοράνι. Τα περί μετριοπαθών μουσουλμάνων είναι για γέλια και για κλάματα μαζί, κοροϊδία πραγματική και ύψιστη ανευθυνότητα πολιτικάντηδων που ονειρεύονται κοσσοβοποιήσεις, πλυντήρια χρημάτων siemens, και παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση που όμως θα ελέγχεται από τον αραβικό καπιταλισμό. Το περιστατικό στη Νομική άλλωστε δεν ήταν τυχαίο. 300 παράνομοι μετανάστες, με το ψυχολογικά εκβιαστικό “έτσι θέλω” τους να μας προετοιμάσουν για τα χειρότερα ήτοι “νομιμοποίηση τώρα αλλιώς το λόγο θα έχουν οι στρατοί μας”. Η διαφορά βέβαια από τον δυτικό καπιταλισμό θα είναι πως η σαρία θα επιβληθεί και στους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας και της ζωής μας γενικότερα.
Η επανάσταση στην Αίγυπτο είναι τζιχαντική.

Μετέδιδε χτες δημοσιογράφος: “Αυτοί οι άνθρωποι που διαδήλωναν 20 μέρες τώρα και που σήμερα δικαιώθηκαν, δεν ανήκουν πουθενά, δεν έχουν πολιτικές αποχρώσεις, ο σκοπός τους είναι ένας”. Βέβαια κάτι δευτερόλεπτα αργότερα “δημοκράτης” διαδηλωτής γκάριζε υστερικά: “έπεσε ο σύμμαχος του εχθρού… αλλάχου ακμπάρ!”

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι υπάρχουν υποτίθεται μορφωμένοι δεξιοί που ακόμα δεν το βλέπουν… Νομίζουν ότι έπεσε ο σοσιαλιστής Μουμπάρακ και χαίρονται. Τρέφουν μια ανόητη αυταπάτη πως αν οι μισθοί τώρα ήταν 150 ευρώ, αύριο δεν θα είναι 105. Το ότι επέστρεψε ο ισλαμιστής ηγέτης από την εξορία στην Τυνησία για παράδειγμα, και στον πανηγυρικό του λόγο χαιρέτιζε τον ηγέτη Ερντογάν, ο οποίος εκπροσωπεί τόσο “όμορφα” το Ισλάμ, δεν το είδαν, δεν το άκουσαν, δεν ρώτησαν. Το ότι είναι στα σχέδια ΟΛΩΝ των μουσουλμανικών χωρών πλέον η αναβίωση του χαλιφάτου, δεν τους αγγίζει.

Και ζήσαν αυτοί χαμάς… Οι υπόλοιποι γαμώ τον ισλαμοφασισμό τους τι φταίμε.

Piazza Confusio

Κοιτάζοντας από ψηλά την Piazza del Popolo αναρωτιέμαι προς τα πού να κατευθυνθώ για τις ώρες του μεσημεριανού. Χαζεύω αφηρημένα το χάρτη της βίλλα Μποργκέζε. Δίπλα μου ένας ψηλός μελαχροινός με μαύρα γυαλιά και τσάντα στον ώμο κάνει ακριβώς το ίδιο. Αρχίζει να μου μιλάει στα ιταλικά.

Φυσικά, τα μόνα που ξέρω περιορίζονται σε λίγους και σκόρπιους στίχους από τοLasciatemi cantare, οπότε γρήγορα το γυρνάει στα αγγλικά. Μου συστήνεται ως Άραβας από την Ιορδανία, που είχε σπουδάσει αγρονομία και τώρα εργάζεται με τα φυτά και τους κήπους της Τοσκάνης. Στα επόμενα λεπτά βρισκόμαστε ήδη στη στάση Flaminio του μετρό καθώς έχουμε αποφασίσει να περιηγηθούμε για κάποιες ώρες παρέα. Αργά το απόγευμα θα έπρεπε να πάρει το τρένο για να γυρίσει πίσω.

Ήταν μια γεμάτη μέρα με μπόλικες φωτογραφίες στο Βατικανό, τα πέριξ και τις ονειρεμένες γέφυρες, και ξανά άπειρες φωτογραφίες από τη λατρεμένη Piazza Navona και τα θεϊκά της συντριβάνια, με πολλή μοτζαρέλα στα σοκάκια της και εσπρέσσο στο Campo de Fiori.

Ήξερε να μου πει για την αρχιτεκτονική του Palazzaccio και για το πώς δεν πρέπει να παρεμβαίνουμε πάνω σε ένα κτίριο όπως δεν θα πρέπει να παρεμβαίνουμε σε μια συμφωνία του Μπετόβεν, ήξερε να μου πει για τη γλώσσα των ιταλικών από τον Δάντη και μετά, το πρόβλημα που είχαν οι γλάροι στη Ρώμη με την τροφή τους, για το Μπενίνι αλλά και τον Αλμαδοβάρ, για το σοσιαλισμό και τα καλύτερα κρασιά της χώρας.

Η πρώτη αρνητική άποψη που άκουσα ωστόσο ήταν για τον Πάπα. “Ο προηγούμενος ήταν καλύτερος. Αυτός εδώ ανακατεύεται παντού κι αυτό δεν είναι σωστό”.

Αναρωτήθηκα από μέσα μου αν έλεγε για αυτόν τον Πάπα στη θητεία του οποίου βγήκε στο φως το σκάνδαλο της παιδεραστίας κι αν η καταδίκη της βομβιστικής επίθεσης των ισλαμιστών εναντίον των χριστιανών της Αιγύπτου στην αρχή του έτους, λίγες εβδομάδες πριν την “επανάσταση”, είναι το ανακάτεμα που εννοεί. Και συνέχισα να αναρωτιέμαι για το ποιος τα λέει όλα αυτά… ο πιστός μιας θρησκείας που από τη φύση της ανακατεύεται ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ! Μια θρησκεία που είναι πολιτική από μόνη της. Και μάλιστα απολυταρχική, φασιστική, ιμπεριαλιστική, απάνθρωπη και οπισθοδρομική.

Στο άκουσμα του “ναι μεν είμαι από την Ιορδανία αλλά η καταγωγή μου είναι από την Παλαιστίνη”, και του “όχι δεν είμαι καθολικός, είμαι μουσουλμάνος”τεντώθηκα φυσικά με τη μία και όταν οι συνθήκες έγιναν κατάλληλες (κάπου μεταξύ πέστο και ντομάτας) πήγα τη συζήτηση στο επίμαχο θέμα μιας και άπαντες γνωρίζουν πως μπορεί η περιέργεια να σκότωσε τη γάτα αλλά εκείνη αποδείχτηκε τελικά εφτάψυχη.

“Το πρόβλημα είναι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ. Το Ισραήλ κρατάει υπό κατοχή τη Γάζα… Ναι… η Χαμάς δεν θέλει ειρήνη, αλλά και οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να πάνε πουθενά αν δεν πάρουν άδεια από το Ισραήλ. Ναι, από την άλλη, με τη Χαμάς και πάλι δεν μπορείς να κουνηθείς χωρίς να σου δώσει έγκριση. Όχι, ο λαός δεν την υποστηρίζει, θέλει ειρήνη, αλλά… οι ΗΠΑ έφεραν στην εξουσία τον Χομεϊνί, και οι ΗΠΑ έκαναν ισχυρή τη Χαμάς. Σαρία; Όχι δεν υποστηρίζω τη Σαρία… Εξαρτάται τι ερμηνείες δίνει ο καθένας στο κοράνι… υπάρχουν δεκάδες. Όχι, όχι, η Σαρία δεν είναι απαραίτητα το ίδιο το κοράνι. Ναι, αν η επανάσταση στην Αίγυπτο γίνει από τον λαό για το λαό, τότε θα είναι επιτυχία. Αν η επανάσταση γίνει από το λαό για κάποιους άλλους, τότε θα είναι αποτυχία.”

Λέγοντας όμως κάποιους άλλους, εννοούσε κάποιες άλλες χώρες.

“Οι ΗΠΑ πιστεύουν πως η δημοκρατία είναι καλή όταν αφορούν τη δική τους χώρα, όταν αφορούν όμως τους άλλους not that good… Όπως και να χει, είναι πολύ σημαντικό αυτό που συμβαίνει τώρα. Είναι η νέα γενιά που ξεσηκώνεται, όλο αυτό καλλιεργήθηκε μέσω του ίντερνετ. Οι νέοι είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν, να δουν τι γίνεται στον έξω κόσμο, να ενημερωθούν από εφημερίδες, περιοδικά, να ανοίξουν τους ορίζοντές τους, να δουν πώς ζουν οι άλλοι συνομήλικοί τους στη Δύση.”

Τον άκουγα με μια μικρή αίσθηση καθαρής πίκρας. Δεν ήξερε πως ο Ομπάμα υποστήριξε από την πρώτη στιγμή την επανάσταση; Στην ερώτησή μου για το έγγραφο του wikileaks που έβγαλε η Daily Telegraph δεν μου απάντησε καν ή μάλλον κάτι απάντησε που δεν το θυμάμαι καν. Τώρα οι ΗΠΑ ήταν καλές ή κακές; Δεν ήξερε ότι η μουσουλμανική αδελφότητα θέλει να αναλάβει την εξουσία επιβάλλοντας το νόμο του κορανίου; Δεν ήξερε πως ισλάμ και ελευθερία είναι έννοιες μονίμως αντικρουόμενες;

Προτίμησα να μη το κάνω θέμα. Ήταν πράγματι ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος με τρόπους και πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ (και της γεύσης). Από το να χαλάσω μια μέρα στη Ρώμη αρχίζοντας μια συζήτηση στην οποία και οι δύο πλευρές είναι αποφασισμένες και πιστές στις απόψεις τους, συμφώνησα στην αλλαγή θέματος που πρότεινε μιας και το συγκεκριμένο είναι ομολογουμένως “δύσκολο”.

Με αυτά και με αυτά είχε φτάσει όμως η ώρα του αποχαιρετισμού. Μου έδωσε την κάρτα του και ευχήθηκε να τα πούμε για κρασί στην Τοσκάνη ή να του ανταποδώσω τον εσπρέσο που με κέρασε με ένα δείπνο στο πιο ακριβό εστιατόριο της Αθήνας.

Το μόνο που σκέφτηκα από τη πλευρά μου είναι πως έτσι και δει το προφίλ μου στο fb ή το yt θα νομίζει πως γνώρισε άλλον άνθρωπο, και άρα μάλλον θα ήταν καλύτερα να μη του στείλω καν τις φωτογραφίες που βγάλαμε σήμερα.

Πήρε το λεωφορείο για το Termini και εγώ για την Piazza Barberini. Ανέμελη και πάντα γεμάτη από την αιώνια πόλη, έκατσα στο Café de Paris του Φελίνι και του Μαστρογιάννη (και για κάποια φεγγάρια και μιας οικογένειας μαφιόζων), και μέχρι να έρθει η τιραμισού μαζί με το γκραν μαρνιέ μου πετάχτηκα στο μεταξύ στο διπλανό κιόσκι να πάρω τίποτα να διαβάσω.

“Le spectre islamiste” έγραφε ο τίτλος του Le Point στο εξώφυλο πάνω από μια αιγύπτια με μπούργκα που κράταγε τη σημαία της χώρας της.

Ένα ανησυχητικό στοιχείο είναι πως οι Αδελφοί έχουν καπαρώσει μια σειρά από θέσεις από δικηγόρους μέχρι γιατρούς. “Η εξουσία θα πέσει στα χέρια μας σαν ένα ώριμο φρούτο”, διαμήνυε ο Νο 2 της μουσουλμανικής αδελφότητας ένα χρόνο πριν.

Κοίταξα το ρολόι μου. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να είναι ήδη στο τρένο για το σπίτι του.

J’ accuse!

Το σύμβολο της οργής εναντίον εκείνου που κάνει κατάχρηση της εξουσίας του.Η ανοιχτή επιστολή του εκπροσώπου του νατουραλισμού Εμίλ Ζολά προς την εφημερίδα “L’Aurore” με ημερομηνία δημοσίευσης 13 Ιανουαρίου 1898.

Η επιστολή απευθύνεται στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το συγγραφέα της να κατηγορεί την κυβέρνηση για αντισημιτισμό και την άδικη φυλάκιση του Γάλλου λοχαγού Αλφρέδου Ντρεϋφούς στον οποίο επεβλήθη ισόβια εξορία και φυλάκιση.

Σε φυλάκιση ενός έτους καταδικάστηκε και ο ίδιος ο Ζολά διέφυγε όμως στην Αγγλία και επέστρεψε τον Ιούνιο του 1899.

Ο Ντρεϋφούς, γιος εύπορης εβραϊκής οικογένειας, γεννήθηκε το 1859 σε μια επαρχία της βορειοανατολικής Γαλλίας την οποία άφησε για να έρθει στο Παρίσι το 1871. Το 1894, σε μια φαινομενικά ειρηνική χρονική περίοδο εν τούτοις ανήσυχη στο παρασκήνιό της, μια καθαρίστρια γαλλίδα κατάσκοπος που δούλευε στη γερμανική πρεσβεία με σκοπό να παρακολουθεί τις δραστηριότητες του τότε στρατιωτικού ακόλουθου Μαξιμιλιανού Σβάρτσκοπτεν, σε μια φασίνα ρουτίνας, βρήκε σε κάποιο κάλαθο αχρήστων ένα “μπορντερώ” (μνημόνιο/έγγραφο από ντοσιέ).

Το συγκεκριμένο έγγραφο, σκισμένο σε έξι κομμάτια, υποσχόταν στον ακόλουθο σημαντικές πληροφορίες για μια σειρά από στρατιωτικά θέματα, τα περισσότερα άκρως εμπιστευτικά. Υποβάλλεται στο Γενικό Επιτελείο του γαλλικού Στρατού και αμέσως κινείται γη και ουρανός προκειμένου να βρεθεί ο προδότης.

Μέσα από έρευνες και συγκρίσεις διαφόρων γραφικών χαρακτήρων και με τη συμβολή του ειδικού γραφολόγου Αλφόνσου Μπερντιγιόν, οι Αρχές προχωρούν στις 15 Οκτωβρίου στη σύλληψη του Γάλλου λοχαγού του πυροβολικού Αλφρέδου Ντρεϋφούς. Μην έχοντας ο ίδιος πρόσβαση στα στοιχεία που οδήγησαν στην ποινή του, υφίσταται την ατιμωτική καθαίρεσή του στην αυλή της Στρατιωτικής σχολής με θραύση του ξίφους του στις 5 Ιανουαρίου του 1895 και στις 13 Απριλίου εξορίζεται στο Νησί του Διαβόλου στη Γαλλική Γουιάνα.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών εξαίρει τον συντονισμό και ο γαλλικός Τύπος γιορτάζει την επιτυχή έκβαση της υπόθεσης ενώ στο πρόσωπο του Ντρεϋφούς η χώρα έβλεπε την προδοσία όλων των Γάλλων Εβραίων εναντίον της.

Δυο χρόνια αργότερα, η μαντάμ Μπαστιάν, η ίδια καθαρίστρια που είχε βρει το μπορντερώ, εντοπίζει και νέο έγγραφο με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα, μόνο που αυτή τη φορά ο γνωστός “προδότης” ήταν ουσιαστικά πρακτικώς αδύνατο να το έχει συντάξει καθώς βρισκόταν στο Νησί του Διαβόλου. Ο αντισυνταγματάρχης Ζωρζ Πικάρ διατάσσει έρευνα και τα αποτέλεσμα δείχνουν ως ένοχο τον ουγγρικής καταγωγής ταγματάρχη Φερτινάντ Εστερχάζι. Το σύστημα της χώρας καλύπτει τον Εστερχάζι, ο Πικάρ παίρνει δυσμενή μετάθεση στην Τυνησία και η υπόθεση Ντρεϋφούς συνεχίζει να παραμένει κλειστή με την κοινωνία της χώρας να βρίσκεται σε αναταραχή προκαλώντας τριγμούς στα θεμέλια της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Η δε Γερμανία διαμηνύει διά του τότε υπουργού των Εξωτερικών της Μπίλοφ πως “όσο τραβάει η υπόθεση τόσο κακό κάνει στην ίδια την Ευρώπη”. Τελικά ο Εστερχάζι κρίνεται αθώος από το στρατοδικείο.

Στις 13 Ιανουαρίου 1898 δημοσιεύεται στη πρώτη σελίδα της “L’ Aurore” η ανοιχτή επιστολή του Ζολά προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με το “Κατηγορώ” του ο Ζολά στρέφει τα βέλη του κατά του γαλλικού στρατού για συγκάλυψη εκτοξεύοντας τις πωλήσεις της εφημερίδας στις 300.000 χιλιάδες από τα 30.000 αντίτυπα που συνήθιζε να τυπώνει.

Αντισημιτικές εξεγέρσεις ξεσπούν και παρόλο που η Γαλλία ήταν μέχρι τότε φιλόξενη χώρα το κύριο σύνθημα που επικρατεί στις πορείες είναι “θάνατος στους εβραίους”. Σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση παραπέμπει τον Ζολά σε δίκη για συκοφαντία επιβάλλοντάς του πρόστιμο 3.000 φράγκων και φυλάκιση ενός έτους.

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους ωστόσο, γίνεται τελικώς γνωστό πως ο πραγματικός συντάκτης των εγγράφων ήταν ο Συνταγματάρχης Ζοζέφ Ανρί. Μένοντας μόνος πλέον καθώς οι συνεργοί του τον είχαν εγκαταλείψει και κουρασμένος από μια σειρά ανακρίσεων παραδέχτηκε πως πλαστογράφησε το μπορντερώ προκειμένου να στοχοποιήσει με τον Εστερχάζι τον Ντρεϊφούς. Ο ίδιος αυτοκτονεί λίγο αργότερα και ο Εστερχάζι διαφεύγει στο Λονδίνο.

Το Ιούνιο του 1899 ο Ντρεϋφούς επέστρεψε από τον τόπο εξορίας του και μια νέα δική ξεκίνησε στην οποία καταδικάστηκε ξανά. Νέες ταραχές ξεσπούν και πέφτει η κυβέρνηση ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος απονέμει λίγο αργότερα στον Ντρεϋφούς χάρη. Τον Ιούλιο του 1906 το εφετείο τον απαλλάσσει οριστικώς από κάθε κατηγορία και στις 22 Ιουλίου του δίδεται το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Πολέμησε αργότερα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ως αντισυνταγματάρχης, αν και σε μεγάλη ηλικία πλέον, και πέθανε στο Παρίσι στις 12 Ιουλίου του 1935, δυο μέρες πριν από την Ημέρα της Βαστίλλης, σε ηλικία 76 ετών.

Ο γιος του, Πιέρ Ντρεϋφούς, πήρε και εκείνος μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο και κέρδισε το Σταυρό του Πολέμου, ενώ τα δύο ανήψια του που επίσης πολέμησαν στο πυροβολικό, έχασαν τη ζωή τους στις μάχες.

Η υπόθεση Ντρεϋφούς επηρέασε καθοριστικά μεταξύ άλλων και τον ουγγρο-εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφο Τεοντόρ Χερτσλ.

Κάλυπτε τότε τα γεγονότα και τον απόηχό τους για την Neue Freie Presse και το 1896 έγραψε το Der Judenstaat, ιδρύοντας παράλληλα τον Σιωνιστικό Οργανισμόμε σκοπό τη δημιουργία εβραϊκού κράτους στη γη του Ισραήλ. Η υπόθεση Ντρεϋφούς είχε επιβεβαιώσει και τις τελευταίες του υποψίες πως οι Εβραίοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να ελπίζουν σε μια δίκαιη και ισότιμη αντιμετώπιση εντός της Ευρώπης.

Από την άλλη υπήρξαν φωνές που συνέχιζαν να πιστεύουν αν όχι στην Ευρώπη τουλάχιστον στην Γαλλία, με πιο χαρακτηριστική εκείνη του Εβραίου φιλόσοφου Εμμανουήλ Λεβινάς που είπε πως “μια χώρα που χωρίζεται στα δυο για έναν άσημο εβραίο στρατιωτικό είναι σίγουρα ένα μέρος στο οποίο αξίζει να πορευτείς”.

Χαρακτηριστική γελιογραφία της εποχής / Παρίσι, 13 Φεβρ. 1898, ένα παραδοσιακό οικογενειακό δείπνο. Στην πρώτη εικόνα κάποιος προτρέπει “να μη συζητήσουμε για την υπόθεση Ντρεϋφούς”. Στην δεύτερη εικόνα η λεζάντα μας ενημερώνει ότι τελικά τη συζήτησαν.